Hoe een griezelige nieuwe thriller een revolutie teweegbrengt in de videogamecinema

In het videospel Afrit 8spelers lopen door een ondergrondse passage in een Japans metrostation. Als ze iets anders of vreemds opmerken aan de gang – eventuele onregelmatigheden – moeten ze terugkeren, anders zal er iets vreselijks gebeuren en zullen ze voor altijd in een lus blijven steken. Het is een bedrieglijk eenvoudig (en griezelig!) uitgangspunt voor een game, maar hoewel het spelen van “zoek de verschillen in een liminale ruimte” voor geweldige gameplay zorgt, biedt het niet echt een verhaal voor een volledige speelfilm. Dat weerhield Genki Kawamura er echter niet van om zich in de nachtmerrie-metro te wagen.

Nu geopend in de VS, maanden na de première op het filmfestival van Cannes en vorig jaar in Japanse theaters, Eindig 8 zet een voortdurende trend voort van videogamefilms die dat wel zijn eigenlijk best goed. Kawamura, die de film schreef en regisseerde, vond manieren om te geven Eindig 8 een emotioneel centrum dat de game ontbeerde, terwijl het toch de griezelige ervaring vastlegde van het lopen door de schijnbaar eindeloze betegelde gang.

spreekt tegen Omgekeerd Met de hulp van een vertaler legde Kawamura de symboliek uit die hij aantrof in de loops van het spel, de ongemakkelijke aantrekkingskracht van liminale ruimteen hoe de namen van twee iconische horrorregisseurs hun weg naar de set vonden.

Dit interview is aangepast voor de duidelijkheid en beknoptheid.

Eindig 8zoals veel videogames heeft het niet veel verhaal. Voor de film heb je een nieuw emotioneel plot gecreëerd over een man die worstelt met het nieuws dat zijn vriendin zwanger is. Waar kwam dit idee vandaan?

Ik pendel elke dag met de metro in Tokio om naar kantoor te komen. Ik merk dat iedereen op zijn smartphone zit. Ondanks dat we allemaal samen in deze trein zitten, voelt het erg geïsoleerd en merken mensen in deze treinen niet eens een huilende baby. Zelfs op onze smartphones scrollen we door tijdlijnen en zien we geweld of oorlogen en scrollen er zo voorbij. We zijn allemaal op een bepaald niveau schuldig aan het doen alsof we niet zien wat er voor ons ligt. Het is een zeer egoïstisch tijdperk en tijdperk, zowel op micro- als op macroniveau. Als je nu naar het geopolitieke landschap kijkt, is het altijd ‘ons land eerst’. Ik denk dat het ook individuen omvat en de verantwoordelijkheden die zij hebben tegenover hun families. Vaak kunnen we het individu voorrang geven boven de behoeften van het gezin. Ik denk dat het op dit moment een hele moeilijke tijd en leeftijd is om ouder te zijn. Dus ik dacht: “Wat als deze opeengehoopte kleine voorbeelden van schuld en zonde zich zouden manifesteren in deze sterk gezuiverde witte gang, erop geprojecteerd en weer terug zouden komen, zodat mensen zouden zien wat ze de hele tijd genegeerd hebben?” Het was een heel, heel beangstigende gedachte voor mij.

Had je deze ideeën voordat je betrokken was bij het verfilmen van het spel, of heb je dit spel gezien en gedacht: “Hoe kan ik hier dieper op ingaan?”? Welke was er eerst?

Het is allebei. Er is een thema dat ik in het dagelijks leven voelde en dat ik wilde vertellen. Tegelijkertijd kwam ik het spel tegen Eindig 8het bood de perfecte achtergrond om dit thema veel dieper te verkennen. Toen de game uitkwam, heb ik hem meteen zelf gespeeld, maar ik heb ook veel livestreams van Twitch bekeken. Ik besefte dat er net zoveel verhalen zijn als er mensen zijn die spelen Eindig 8. Ik denk dat veel ervan te maken heeft met de eenvoud van het spelontwerp en de mechanica. Het dient als een apparaat om de menselijke natuur en verschillende spectrums en grijstinten van de menselijke natuur te verkennen. Ik vond parallellen tussen de gang en die van Dante goddelijke komediedit idee van het vagevuur. Dus in zekere zin hielp het me een thema te verkennen waar ik aan dacht, maar het gaf me ook een reeks regels die hielpen dat idee aan het publiek over te brengen.

Was dat een deel van de aanleiding voor de beslissing om meer hoofdpersonen te hebben? We zien eigenlijk drie verschillende spelers door het spel gaan.

Ik heb lang geleden een gesprek gehad met Shigeru Miyamoto en hij vertelde me dat een echt goed spel niet alleen de speler moet vermaken, maar ook de mensen die naar de speler kijken en wat de speler op het scherm doet. Daarom wilde ik dit idee in de film verwerken. De ene keer wordt het publiek in het perspectief van de speler geplaatst, en de andere keer laat ik het publiek zien hoe het zou zijn om naar een livestream te kijken. Ik heb geprobeerd de verschijnselen die zich in de videogame-industrie zelf voordoen, in een film samen te vatten. Ik dacht dat het heel interessant zou zijn. Dat komt omdat de regels regeren Eindig 8 is zo eenvoudig dat het zich leent voor zoveel verschillende gameplay-stijlen en soorten verhalen.

Oké – een kernuitdaging voor videogamefilms is dat bij games een deel van het plezier voortkomt uit het spelen ervan en het controleren van de acties van het personage. Bij een film kijk je gewoon. Eindig 8 lost dit op door momenten te hebben waarop de kijker anomalieën probeert te ontdekken, net zoals ze zouden zijn als ze aan het spelen waren.

Bedankt voor het opmerken. Ik heb echt lang en hard nagedacht over hoe ik het publiek kon laten investeren en zich zou engageren voor dit idee om gezamenlijk het verschil te zien in deze bioscoop. Veel ervan kwam neer op het camerawerk en de compositie van bepaalde shots. Ik wilde dat het voelde alsof ik naar een Twitch-stream keek. Hetzelfde kan gezegd worden over het bekijken van verschillende livestreams van bepaalde videogames. Het element van genieten van de speler door zijn acties, maar ook proberen de speler voor te zijn en dingen op te merken die hij misschien nog niet heeft opgemerkt. Ik dacht dat als we dat soort spanning in een film konden nabootsen, deze de tand des tijds zou doorstaan. Ik denk dat dat de reden is dat het naar het filmfestivalcircuit is gedreven en dat het in Cannes is gaan spelen.

Liminale ruimtes hebben een moment, zoals bij deze en de komende film De achterkamers. Waarom denk je dat dit subgenre van horror momenteel zo effectief en populair is?

Als je nu naar onze realiteit kijkt, worden we geconfronteerd met al deze oorlogen en geweld, en dus denk ik dat een groot deel van onze angst naar binnen gericht is. Het gebeurt in onze herinneringen en in onze geest zelf. Liminale ruimte biedt deze achtergrond waar het bijna vertrouwd aanvoelt omdat we het al eerder hebben gezien, maar het kan ook een beetje eng en gefragmenteerd zijn. Het is het openen van deze geheime deuren in onszelf die we nog nooit eerder hebben geopend en waarmee we geconfronteerd moeten worden. Dat is volgens mij veel enger dan monsters of geesten. Hetzelfde kan gezegd worden van de moderne mens. Ik heb er veel inspiratie uit gehaald De glimmende. Het is een enigszins bekend, groot lodge-hoteltype en we lopen door deze gangen. IN Eindig 8de gang neemt deze wil bijna vanzelf over. Het wordt dit monster dat met mensen speelt. Zelf beschouw ik de gang als het hoofdpersonage van deze film.

ik denk De achterkamersmet een zeer jonge regisseur, zal een interessante kijk zijn. Als dat team dat niet deed, zou ik het zelf graag aangepast hebben.

Videogamefilms zijn gedurende het grootste deel van de filmgeschiedenis notoir slecht geweest, maar de laatste paar jaar lijkt het erop dat ze een hoek om gaan. Heeft u enig idee waarom dit zou kunnen zijn?

Wat ik met deze film wilde, was geen directe aanpassing of vertaling van de videogame in een film. Mijn filosofie ging over het vervagen van de grenzen tussen wat de film- en videogamemedia doen. Er is wat bronmateriaal, maar ik wilde me concentreren op de spelers die de game spelen of online streamers en de kijkers die kijken. Er zijn veel lagen. Ik wilde dat allemaal in een film verwerken.

Maakt het deel uit van de verbetering van videogamefilms dat de mensen die de films maken zelf gamers zijn?

Sinds ik me kan herinneren, stond er, net als vóór mijn geboorte, een Nintendo naast mijn bed. Dus ik denk dat mijn opvoeding en videogames altijd op een bepaald niveau met elkaar verbonden zijn geweest. Ik zou hetzelfde zeggen voor onze cast, zoals (hoofdrolspeler) Kazunari Ninomiya. Elke keer dat we een opname maakten, haalde hij zijn smartphone tevoorschijn en begon te spelen. Het hele team is zeer geletterd als het gaat om wat videogames zijn en hoe we ermee omgaan in onze samenleving.

Hoe was dat ingesteld? Het lijkt een van die dingen die eenvoudig lijken – omdat het maar één keer is – maar waarschijnlijk erg ingewikkeld waren.

We hebben eigenlijk twee identieke gangen gemaakt alsof het een kopieer- en plaksituatie is. We hadden dus een heel, heel lange en dunne set. De cast en crew raakten vaak verdwaald, dus noemden we een van de sets ‘Hitchcock’ en een van de sets ‘Kubrick’. Veel van de lange clips die je in de film ziet, zijn erg lang en je kunt niet zien waar het is gemonteerd, omdat we deze gang fysiek in een lus hebben gezet met behulp van praktische analoge technieken.

Voordat ik je laat gaan, is er nog iets waar je over wilt praten Eindig 8 dat je nog niet gevraagd bent?

Ik wil weten welk type publiek deze film gaat zien. Ik heb het speciaal gemaakt met bioscopen in gedachten. Ik denk dat we met onze moderne smartphonecultuur het vermogen zijn vergeten en verloren om te wachten en na te denken en ons iets voor te stellen, omdat het binnen handbereik is en we zo snel weg kunnen scrollen. Omdat we ons in een omgeving bevinden waarin we gedwongen worden dit scherm te zien en het bijna te voorspellen en ermee bezig willen zijn, ben ik benieuwd hoe verschillende doelgroepen en culturen dat gaan ervaren.

Eindig 8 opent op 10 april in de Amerikaanse bioscopen.