Hoe Ian McKellen het geheime wapen werd voor de verrassende nieuwe overvalfilm van Steven Soderbergh

De Christoffels kan niet méér verschillen van de andere twee tentpole-producties die Ian McKellen aan weerszijden van het intieme kleine Steven Soderbergh kappertjes. McKellen en co-ster Michaela Coel neergeschoten De Christoffels in februari 2025, slechts een paar maanden vóór hij hernam zijn rol als Magneto in de mega-blockbuster Avengers: Doomsday. En hij is klaar om Gandalfs grijze gewaden weer aan te trekken De jacht op Gollum.

Beide zijn enorme ensembleproducties, waarbij McKellen vaker wel dan niet optreedt tegen een groen scherm in plaats van tegen een co-ster. Maar De ChristoffelsMet McKellen in de hoofdrol als een teruggetrokken kunstenaar die een onwaarschijnlijke vriendschap vormt met de kunstenaar van Coel, die door zijn vervreemde kinderen is ingehuurd om zijn onvoltooide schilderijen te vervalsen, kon McKellen terugkeren naar een soort intieme, tactiele uitvoering die hij jarenlang op het podium heeft aangescherpt.

“We waren aan het filmen in Londen, dus ’s nachts lagen we in ons eigen bed”, herinnert McKellen zich Omgekeerdvan de productie van De Christoffels. ‘Dat is niet vaak het geval. Midgard, je ligt niet in je eigen bed.’

Maar De Christoffels was voor McKellen meer dan alleen een verfrissende pitstop tussen blockbusterproducties. In deze eigenzinnige karakterkomedie, geregisseerd door Soderbergh en geschreven door Ed Solomon, breidt de acteerlegende zijn dramatische en komische vaardigheden uit op een manier die hij in jaren niet meer heeft kunnen doen. McKellen beschouwt de prestatie niet als een grote opgave, zegt Omgekeerd, “Het is duidelijk dat ik een aantal connecties heb: ik ben van zijn leeftijd. Ik heb zijn interesse in het verleden en de snel kleiner wordende toekomst. Ik ben homo… Hij leeft alleen, wat ik ook doe. Ik ben egoïstisch. Ik zou me kunnen identificeren met zijn egoïsme, want als je alleen bent, ben je dat natuurlijk ook, dan ben je egoïstisch.”

Maar het is juist die egoïstische inslag die de relatie tussen McKellens Julian Sklar en Coel’s Lori Butler echt doet zingen. Ze plagen, ze testen elkaar en testen grenzen en vormen uiteindelijk een diepe, hechte band.

“Ze worden echt verliefd, denk ik”, zegt McKellen.

Omgekeerd sprak met McKellen en Coel over schieten De Christoffels op locatie, het geheim van een goed scenario, en proberen McKellen aan het rollen te krijgen Dag des oordeels (“Ik denk niet dat ik het recht heb om dat te zeggen”, was zijn antwoord).

Dit interview is geredigeerd voor beknoptheid en duidelijkheid.

Sir Ian, Soderbergh en Ed Solomon hebben gezegd dat ze hebben geschreven De Christoffels met jou in gedachten. Toen u de rol op zich nam, zag u dan de parallellen tussen u en Julian Sklar? Heb je iets uit je eigen leven of ervaring gehaald?

Ian McKellen: Als het over cowboys was gegaan, zou ik er niet zoveel mee te maken hebben gehad. Maar het script was zo sterk en het zat vol plezier en grappen. En als ik ergens trots op ben in mijn professionele leven, is het dat ik nu komedie begrijp, wat ik niet deed toen ik 18 was. En ik weet hoe ik grappig moet zijn. Je weet hoe je grappig moet zijn.

Michaela Coel: Mij?

McKellen: Je weet hoe je grappig moet zijn. Je moet reëel zijn.

Cole: Ja. De inzet moet hoog zijn.

McKellen: Zo grappig ben jij.

Dus in de film is jouw dynamiek zo belangrijk voor het verhaal. Heb je vóór het filmen iets gedaan om de chemie tot stand te brengen, of wilde je deze organisch laten groeien toen Julian en Lori dichter bij elkaar kwamen?

Cole: Ik weet niet of wat we vóór het filmen deden, ging over het vinden van onze chemie. Ik denk eigenlijk niet dat het er iets mee te maken had. We verzamelden ons ongeveer vijf dagen bij zijn huis voordat we gingen schieten. Er waren geen repetities, geen voorbereiding, maar Ian wilde heel graag het script uitpakken omdat het deel uitmaakt van zijn proces. En eigenlijk werd het onderdeel van mijn proces, gewoon het script in twijfel trekken, het personage proberen te begrijpen, uitzoeken wat er veranderd kon worden, wat er weggelaten kon worden. Veel ervan was dat Ian zei: “Wel, waarom zeg ik dat?” En dan zei Ed, een heel bescheiden schrijver die samenwerkte, soms: ‘Laten we het schrappen.’ Dankzij dat proces konden we vijf dagen in dezelfde kamer zijn. En natuurlijk, zonder erover na te denken, raakten we organisch gewoon vertrouwd en ontdekten we dat we elkaar leuk vonden. En toen hadden we onze eerste dag. En ik herinner me dat ik dacht: “Oh, dit is leuk.” Ik herinner me dat ik een kleine glimlach op je gezicht zag, zoals: “Oh ja. Oh, het is… Ja.”

McKellen: Ik ben het ermee eens. Maar het was nuttig dat we elkaar niet eerder kenden, want wat mij betreft hebben we elkaar aan het begin van dit verhaal nog niet eerder ontmoet.

Cole: Ja.

McKellen: En als je dan met deze persoon wordt geconfronteerd, mijn hemel, en hij zich onmiddellijk engageert door zichzelf te laten zien zoals hij is. Hij laat zichzelf zien omdat hij indruk wil maken op deze zeer aantrekkelijke persoon.

Cole: Het is best interessant, nietwaar? Vanwege de manier waarop we elkaar hebben ontmoet, zijn we vijf dagen vóór de opnames zijn huis binnengegaan om een ​​film te maken over een vrouw die het huis van een kunstenaar binnengaat en zij weet wie hij is. Hij heeft geen idee wie ze is. En dan is er het besef, want soms zou je zeggen: “Is dit script goed?”

McKellen: Dat kan ik me niet herinneren.

Cole: Ja. Op het balkon ertussen zou ik zeggen: ‘Het is goed, maak je geen zorgen.’ Hij zei: “Is het goed?” Dat is het. Omdat we het nog beter hebben gemaakt.

McKellen: Ik kon het verhaal niet begrijpen. En ik dacht: wat heeft het voor zin als je het verhaal niet begrijpt en het altijd een twist en een bocht is? En ik troostte mezelf door te zeggen: “Het punt is niet het verhaal. Het punt zijn de mensen.” En wat het verhaal betreft, de verandering in de relatie zoals die gaat, ze worden echt verliefd, denk ik.

Nou, dat is genoeg. En uiteindelijk, als je het ziet, als deze wendingen volkomen duidelijk zijn, maakte mijn hart voor mij een sprongetje toen we Christopher eindelijk ontmoetten, zo onverwacht dat hij in de film zou moeten spelen. Hij lijkt zo veel op een figuur uit het verleden en daar is hij dan, een heel gewone man die zijn leven leidt en zich plotseling iets herinnert dat hem heel ongelukkig maakte en je medelijden met hem had. En stel je voor hoe hij twintig jaar geleden moet zijn geweest.

Het breekt je hart.

McKellen: Voelde je iets toen je hem ontmoette?

Dat heb ik gedaan. Ik voelde gewoon deze… pijn.

McKellen: Dat klopt. Dat klopt.

Cole: Met dank aan Ed Solomon voor zijn schrijven. Ja. Ja.

Deze film is dus eigenlijk een tweehandige film, een soort kamermuziekstuk. Michaela, ik vond je uitstekend Moeder Mariawat ook een kamerstuk van deze soort is. Spreken dit soort films je de laatste tijd aan?

Cole: Nou ja, het is niet zozeer dat het mij aanspreekt. Ik doe een beroep op degenen die ze maken. En ik begrijp het. Ik hou van dit soort filmmaken en ik denk dat het komt omdat het echt voelt als… Het voelt als theater omdat beide films zich op één plek afspeelden en het gaat over de relatie tussen twee mensen. Het voelt als theater en dat heb ik veel liever dan andere types die niet zo afhankelijk zijn van deze snaar en van de ene persoon naar de andere, ja.

En Sir Ian, komende van het podium, dit soort kamermuziekfilms was erg verfrissend voor je tussen grote producties van blockbusters zoals Wrekers en binnenkort De Heer van de ringen opnieuw?

McKellen: Nou ja. Critici hebben gezegd dat dit een heel goed spel zou zijn, en dat zou ook zo zijn. En ik neem aan dat het vrijwel in één set zit. Het bevindt zich op één plek en verspreidt zich in ervaringen uit het verleden en de personages zoals het wordt onthuld. Ik denk dat ik heel veel geluk heb dat ik voor iets gevraagd word. En als het om buitengewoon getalenteerde mensen gaat die in het verleden fantastisch werk hebben verricht, Steven Soderbergh, waarom zou ik dan niet in zijn wereld willen worden toegelaten? En dat hij circusdirecteur is, vind ik prima. Als hij voor de hoepels zorgt, zal ik mijn best doen om er doorheen te springen. En dan hoop je dat alle anderen vriendelijk zullen zijn in de mildste vorm van de relatie. En als het vol bewondering en liefde is, nou, wat wil je nog meer?

De Christoffels speelt nu in een beperkt aantal theaters.