Dit nam echter niet alle momenten van onzekerheid weg. Harriet herinnert zich dat ze voorzichtig was toen ze met het notitieboekje begon, een mentaliteit die je volgens haar kunt zien veranderen naarmate het notitieboekje vordert. “Ik was nogal nerveus om te beginnen, op mijn hoede voor lijnen en kleuren en bang dat ik een pagina zou verpesten. Het had niet de energie van mijn digitale werk, maar het had iets nieuws en ik wilde het leren kennen. Het notitieboekje begint licht, schaars en onsamenhangend”, zegt Harriet. Maar verderop worden de pagina’s steeds voller, wordt de kleur feller en gaat het gevoel van aarzeling verloren. “Het vergde gewoon oefening en leerde mezelf weer te vertrouwen”, voegt ze eraan toe. Het notitieboekje opent met een reeks stickers en postzegels die Harriet tijdens haar reizen verzamelde in fruit, winkels en festivals, voordat ze veranderden in tekeningen van Koreaanse zandstranden, straatnaamborden en symbolen in Taiwan en helder verlichte buurtwinkels in Japan.
Op een moment uit het notitieboekje dat bij Harriet lag, stond een groep jonge schoolmeisjes afgebeeld die in de metro van Tokio reisden. Toen ze merkten dat Harriet ze tekende, begonnen de jonge meisjes een spelletje kiekeboe te spelen, terwijl ze achter hun schoolhoeden vandaan gluurden. Het is begrijpelijk dat Harriet het moment wilde vastleggen – “maar het voelde als een engerd om een foto te maken” – dus nam ze haar toevlucht tot het tekenen van elk kind één voor één, waarbij ze verschillende emoties en momenten van het vrolijke spel van de groep vastlegde. “De tekening is ruw en vooral met gebaren, maar op dat moment had ik het gevoel dat de dingen niet perfect hoeven te zijn”, zegt Harriet. “Ik kreeg de gezichten niet altijd goed, maar ik heb het gevoel vastgelegd.” De kenmerkende techniek van Harriet, waarbij lijnmassa’s in lagen worden gelegd, doordrenkt elke tekening met energie, waardoor het gevoel wordt versterkt dat elke tekening een stilstaand beeld is van een moment in beweging.
Bij nader inzien ziet Harriet het notitieboekje als een visualisatie van de tijd en ruimte waarin ze naar binnen moest kijken. “Als ik terugkijk op wat ik heb getekend, voelt het als mijn persoonlijke verzameling momenten, dingen die ik heb uitgekozen uit de miljoenen die ik heb gezien en de duizenden foto’s die ik heb gemaakt. Ik had maar een beperkt aantal pagina’s en zo veel tijd, dus ik heb mijn beste vastgelegd”, zegt Harriet. “Daarin ben ik mezelf gaan zien en heb ik op een dieper niveau ontdekt wat ik leuk vind.” Terug in Dublin en weer aan het werk in een brandingkantoor, huurt Harriet (geïnspireerd door haar afwezigheid) nu ook een persoonlijke studio om fysiek te kunnen blijven werken, en misschien binnenkort zelfs op grote schaal – een perfecte manier om het analoge vuur brandend te houden.
