Hoop en liefde overheersen tijdens een verschrikkelijk historisch tijdperk in de korte film ‘Father’s Letters’ – Kolossal

Aan het begin van de 20e eeuw onderging Rusland een reeks drastische en verwoestende veranderingen. Na eeuwen van imperiale overheersing maakte de Russische Revolutie van 1917 een einde aan de Romanov-dynastie en luidde een nieuw tijdperk in onder leiding van Vladimir Leninleider van de bolsjewistische partij. Dit bestuursorgaan werd uiteindelijk bekend als de Communistische Partij, en Rusland werd de Unie van Sociale Republikeinen van de Sovjet-Unie, of USSR, genoemd

In 1927 veranderde alles opnieuw. Lenin stierf dat jaar en een nieuwe leider kwam aan de macht: Jozef Stalin. Stalin was in wezen een dictator en regeerde door middel van terreur, waarbij hij geweld en repressieve tactieken gebruikte om een ​​door de overheid gecontroleerde samenleving tot stand te brengen. Zijn benadering definieert in wezen totalitarisme, waarbij de staat absolute dominantie uitoefent over alle aspecten van het leven en het levensonderhoud van mensen.

In 1937, tien jaar na het begin van de stalinistische periode, werd de korte film ‘De brieven van de vaderDe animatie, geschreven en geregisseerd door Alexey Evstigneev, volgt een verhaal over de correspondentie tussen een echte vader, professor Vangengheim, en zijn dochter Eleonora, die hij Elya noemt.

Vangengheim was een weervoorspeller voor Stalin, en hij leidde de Meteorologische Afdeling van de USSR – een rol die van groot belang was voor het succes van de socialistische landbouwpraktijken. Toen tussen 1932 en 1933 een verwoestende hongersnood toesloeg, werd Vangengheim tot zondebok gemaakt met de bewering dat hij vervalste weersvoorspellingen om de gewassen te saboteren. In januari 1934 werd hij gearresteerd en naar de afgelegen Solovetski-eilanden, vlakbij de poolcirkel, vervoerd.

Eleonora, die in Moskou woonde, was getuige van nationalistische demonstraties en werd grotendeels afgeschermd van de wetenschap dat haar vader was verbannen naar een afgelegen buitenpost van de Sovjet-Goelag. In zijn brieven, geschreven op sigarettenvloeipapier, beschrijft Vangengheim zijn ‘expeditie’, waarin hij beschrijft hoe hij onderzoek doet naar het plantenleven in het Noordpoolgebied. De echte brieven werden bewaard door Eleonora en later gepubliceerd.

Het Goelag-systeem werd kort na de Russische Revolutie opgericht en Stalin breidde het actief uit. Er wordt geschat dat ca 18 miljoen mensen passeerde de Goelag en meer dan een kwart overleefde het niet. De nadruk in de film op 1937 markeert een bijzonder gruwelijke tijd tijdens het bewind van Stalin, bekend als Geweldige reinigingof The Great Terror, waarvan het enige doel was mensen uit te roeien die het niet eens waren met de filosofie van de dictator.

Degenen die als verraders werden beschouwd, werden gearresteerd, gevangengezet en geëxecuteerd – vaak zonder proces – tijdens een grootschalige deportatie van mensen die de communistische idealen en de absolute macht van Stalin bedreigden. Dit omvatte de vervolging van politieke rivalen, bureaucraten en intellectuelen – omdat alleen de staat kon bepalen tot welke informatie, kunst of ‘waarheden’ het publiek toegang had.

De geheime politie van Stalin, bekend als de NKVD, telde officieel meer dan 680.000 mensen die tussen 1937 en 1938 waren doodgeschoten, maar onderzoekers schatten dat het volledige aantal dat tijdens de Grote Zuivering omkwam misschien wel het dubbele zou kunnen zijn.

Voor Evstigneev vormt deze gruwelijke periode het decor voor een aangrijpend verhaal over liefde, onschuld en hoop, evenals een grimmige weerspiegeling van de wreedheid van de Goelag. Een team van animators en producenten werkte samen met de regisseur om een ​​schilderachtige wereld te creëren die handgetekende pastelelementen, een tweedimensionale vectorgebaseerde techniek en stop-motion combineert.

Terwijl hij gevangen zit, wordt Vangengheim gedwongen te werken aan een portret van Stalin gemaakt van paardebloemen, maar wanneer hij het eerbetoon beschadigt, wacht hem een ​​wreed lot. In het echte leven hoorde zijn familie pas bijna twintig jaar later van zijn dood.

In de film van Evstigneev leest Elya over de ‘verkenningen’ van haar vader in het noorden en wordt ze herinnerd aan de levenscyclus van bloemen en hun drijvende zaden, wat haar aanmoedigt zich te concentreren op toekomstige groei. Zoek de film op Vimeo.