Ellery was ook niet zonder ruiters met de wet: “Oh mijn god, tonnen kleine criminaliteit”, zegt hij, en merkt op dat hij ook werd gearresteerd bij verschillende protesten die hij bezocht. “Als je zo’n vrije tijd hebt, ga je natuurlijk naar het protest tegen de oorlog in Irak in 2003 en beland je in de gevangenis.”
In 2005 keerde Ellery echter vanuit New Orleans terug naar New York om voor haar moeder te zorgen, bij wie plotseling de diagnose kanker was gesteld. Zes maanden later stierf ze. Ellery was 20. De Batcave was een plaats geworden waar zwaar drugsgebruik plaatsvond. Veel van de oorspronkelijke bewoners waren verhuisd. Hij vertrok ook, hoewel hij af en toe terugkwam om het te voelen, en ging terug naar New Orleans.
Omdat hij zijn moeder treurde, stortte hij zich op vrijwilligerswerk in de nasleep van de orkaan Katrina. Ondanks de verwoestingen van de storm zag hij hoe mensen samenkwamen en verliefd werden op de stad. Het vormde het perfecte contrast met de verzelfstandiging die hij in New York zag plaatsvinden en die hem verbitterd en gefrustreerd achterliet. Hij keerde slechts af en toe terug naar New York, en altijd in ‘rare woonsituaties’, waaronder een watertoren langs de nog steeds verlaten High Line.
Ellery bleef rondreizen en trok door het land “afhankelijk van werk, liefde en het weer”, zegt hij. In 2007 verscheen “You Go Girl” voor het eerst. Hij ontwikkelde in de loop van de tijd een stijl en voelde zich terwijl hij door de jaren heen reisde: Asheville, Mexico City, Oakland, San Francisco, Berlijn, Havana (naar de laatste twee liftte hij per boot). Hij vestigde zich in 2013 een tijdje in New Orleans, nadat hij was gearresteerd wegens graffiti; kreeg een proeftijd en moest in de stad blijven, en dat deed hij anderhalf jaar.
Zijn felle kleurenpalet bleef zich manifesteren als ‘cartoonachtige figuren van heksen, die historisch gezien medicijnvrouwen, kruidkundigen en homoseksuele mensen zijn geweest, die werden verbannen en verbannen en uiteindelijk opgejaagd door hun samenleving’, schreef hij over de figuren die hij maakt met een groene huid, wimpers, torenhoge pruiken en lange neonklauwen. Een andere signatuur van Hugo Gyrl is een ‘grote gespierde vrouwelijke cyclops’, een commentaar op wat volgens hem de Amerikaanse relatie tot consumptie is, ‘onze ogen gericht op onze telefoons of andere schermen wanneer onze focus wordt gekocht en verkocht.’ Ellery’s stijl werd alomtegenwoordig en zo geliefd dat hij in 2010 zijn eerste muurschildering ontving. Hij adopteerde het merk Hugo Gyrl in 2015.
