Er zijn een paar elementen van Ouran High School-gastclub het veroorzaakte mijn recente verliefdheid, maar alleen al de absurditeit van het plot zorgde voor sublieme serotoninepompen toen ik het voor het eerst hoorde beschrijven. De show is heerlijk problematisch en extreem 2006 in zijn bewerking van het origineel Ouran manga, die expliciet de stijlfiguren van door fans aangedreven romantische fictie hekelt, voornamelijk ‘de omgekeerde harem’. In deze trope wordt een vrouwelijke hoofdrolspeler omringd door verschillende vrijers die op de rand staan van hun toewijding aan haar met de dreigende pseudo-poly-structuur.
Elk personage in Haruhi’s opwindende ensemble schuilt rond een archetype in het shôjo-genre: de blonde Wasiaanse prins; de coole brildrager; het hoge, mopperende intellect; de tweeling die elkaar wil neuken; en de “Lolita”, die ironisch genoeg de oudste is, maar klanten aantrekt door zijn kinderlijke onschuld. (Zoals ik al zei, de show is een groot deel van zijn tijd.)
Haruhi verwijst zelf naar het bishônen-type, een androgyne meisjesjongen die aan beide kanten van het binaire getal kan verleiden. Geslacht en de uitvoering ervan zijn onlosmakelijk verweven met het hoofdthema van de show, liefde en verkering, en dat is waarschijnlijk de reden waarom ik het zo leuk vind. Ouran is erg transgender, zonder zoveel te zeggen. (Hoewel je in aflevering zeven leert dat Haruhi’s ‘vader’ het Japanse culturele equivalent is van een transvrouw, een ’travestiet’ genoemd, maar relatief normaal behandeld in de wereld van de show – en ze is ook een watje.)
Waar af en toe ‘travestie’ wordt genoemd, is het genderonderzoek van de show net zo oppervlakkig als de naschoolse tekenfilm. Maar voor ijverige subtekstzoekers, zoals ik, is de show een verkenning van panseksueel verlangen en, door mijn ietwat grappige interpretatie, gender-euforie via transamorie.
Haruhi is tekstueel niet transmasculine, maar zijn volwassen worden speelt in op een diep getranscodeerde wensvervulling die vaak wordt beloofd in de shôjo bishôn manga, zoals geanalyseerd door Tania Darlington in een opstel naar ImageTexT over de show. Geconfronteerd met het betreden van een patriarchale samenleving, theoretiseert Darlington dat adolescente meisjes vluchten in de ‘gefeminiseerde mannelijke karakters’ van het genre en hun angsten voor intimiteit en machtsverlies confronteren door middel van een jongensfantasie, waarin het vooruitzicht op mannen ‘minder bedreigend en aantrekkelijker’ is dan een klassieke heterorelatie.
Ik ben bewust stil Ouran’s substantie. Voor alle duidelijkheid: het is een uiterst stomme show. Elke aflevering is een geestdodende mix van schreeuwende vignetten, hormonale verlangens en op gender gebaseerde aanvallen, waarbij mannen meestal de clou vormen. Ieder lid van de gastclub is in feite een bimbo wiens obscene rijkdom en beschutte opvoeding in de high society hen beroofd hebben van fundamentele levensvaardigheden zoals koken of het verwerken van emoties. Elke gastheer is geobsedeerd door het uitvoeren van zijn perfecte mannelijke archetype en roept om indruk te maken op Haruhi, die over het algemeen apathisch tegenover hen staat – ze moet rekeningen betalen!
Bones Inc / Crunchyroll
