Een pasgeboren baby in Minneapolis had al anderhalve dag niet gegeten.
Haar moeder had het risico genomen om naar haar werk te gaan om genoeg geld te krijgen voor meer luiers toen agenten van de immigratie- en douanehandhaving (ICE) haar auto stopten en haar meenamen. Thuis wachtten haar 16-jarige dochter en de baby – amper 3 maanden oud – op.
Terwijl hun moeder weg was, probeerde de tiener zonder succes de uitsluitend borstvoeding gevende babyvoeding te geven. Dus belden ze Bri.
Al ruim anderhalve maand runt Bri, moeder van twee kinderen in Minneapolis, een uitgebreid donatienetwerk in de stad, waarvan het grootste deel andere moeders en gezinnen met kinderen helpt. Bri, die haar eigen kind borstvoeding geeft, schreef op haar sociale media dat ze naast boodschappen, luiers en doekjes ook moedermelk kon doneren aan iedereen die het nodig had.
Bri is een overproducent: in één ochtend kan ze in haar eentje 45 ounces pompen. Toen het telefoontje op 17 januari kwam, had Bri ongeveer duizend ons extra moedermelk afgekolfd, die in haar vriezer was bewaard. Ze wist dat het waarschijnlijk slechts een kwestie van tijd was voordat ze zou horen dat er een baby in nood was.
Anderhalf uur nadat ze werd gebeld, stond Bri bij het gezin op de stoep met 350 ons melk in een koelbox, samen met een verzorgingspakket met instructies over hoe je de melk veilig kon ontdooien, een flessenwarmer, flessen en wat extra kleding die niet meer paste bij haar toen ze zes maanden oud was.
Binnen schreeuwde de baby.
Ze zetten snel een fles in elkaar en keken hoe het lichaam van het kind zich ontspande. De baby dronk de hele fles leeg en viel in slaap.
Bri huilde.
Toen sloeg de woede toe.
“Ik voelde me heel boos – heel erg boos en ik kon me niet voorstellen wat de 16-jarige voelde omdat ze zich gebroken voelde. Haar moeder was haar wereld … en nu zijn ze gescheiden”, zei Bri. “Er zijn moeders die letterlijk van hun kinderen worden weggerukt.”
In Minneapolis zijn er evenveel verhalen over mensen als Bri als elk verhaal over de gevolgen van de federale repressie. Buren vertrouwen op totaal vreemden. Moeders helpen kinderen die niet van hen zijn en die ze nog nooit hebben ontmoet.
Al bijna twee maanden brengt Bri haar ochtenden en middagen, voor en na het werk, door met het inzamelen van donaties voor immigrantenfamilies die zich voor de ICE schuilhouden. Bri verzocht de 19e om alleen haar voornaam te delen en de namen van de kinderen weg te laten voor haar veiligheid en die van de gezinnen die ze helpt.
’s Nachts, nadat haar baby in slaap is gevallen en onder toezicht staat van Bri’s 18-jarige dochter, bezorgt ze spullen tot ongeveer 22 uur. Wat begon als een paar donaties is snel uitgegroeid tot een netwerk waar wekelijks donaties binnenstromen. Het grootste deel bestaat uit moeders die met elkaar praten en pakketten samenstellen, terwijl Bri beheert wat er binnenkomt en hierover berichten plaatst op haar sociale media, in een poging de donaties af te stemmen op de behoeften van gezinnen. Op professioneel vlak houdt Bri’s taak ook in dat mensen met middelen in contact worden gebracht, zodat de gemeenschap al weet dat ze naar haar toe moet komen.
Een groot deel van haar focus de afgelopen weken lag op het verzamelen van donaties van luiers, doekjes en flesvoeding voor thuisblijvende moeders om ICE te voorkomen.
“De eerste zin die veel van deze moeders zeggen als ze bellen is: ‘Ik heb nooit om hulp gevraagd, en de enige reden dat ik om hulp vraag is omdat ik van mijn kinderen hou’,” zei Bri. Als antwoord zal ze hen in het Spaans vertellen: Zonde om te stelen – vraag het niet. Of grofweg gezegd: “Schaam degenen die stelen, niet degenen die om hulp vragen.”
Tot nu toe hebben Bri en haar netwerk meer dan 500 gezinnen geholpen met het bezorgen van boodschappen en meer dan 300 met luiers en doekjes.
“Het vult mijn hart en het geeft me hoop dat het niet allemaal erg is en dat als dit langer gaat duren, we de hulp hebben. Als de ene moeder het niet kan, kan iemand anders het wel en werken we samen”, zei Bri. “Als een moeder pijn heeft, hebben we allemaal pijn.”
Er komen ook donaties van moedermelk binnen. Nog zes moeders hebben hun donatie aangeboden, zei Bri. Ze moet er voorzichtig mee zijn en alleen hun melk afnemen als de moeders momenteel doneren aan plaatselijke ziekenhuizen en een certificaat hebben waaruit blijkt dat ze daarvoor toestemming hebben gekregen (Bri zelf is gescreend en heeft een certificaat). Ziekenhuizen en melkbanken hebben doorgaans een strikt screeningproces waarbij wordt getest op microben en donoren worden gescreend op alcohol-, drugs- en medicatiegebruik. Ook pasteuriseren ze de melk om ziekteverwekkers te verwijderen.
Omdat de gezinnen die zij helpt geen risico willen lopen om naar een ziekenhuis of melkbank te gaan, probeert Bri zorgvuldig om te gaan met de melk en donaties om de risico’s te verkleinen. De moedermelk wordt ingevroren en vervoerd in een geïsoleerde koelbox met ijspakken, maar “aangezien het hier vriest, maak ik me geen zorgen dat het zal ontdooien”, zei Bri.
Door de hulpvragen die ze krijgt, krijgt Bri inzicht in de omstandigheden waarin andere gezinnen leven. Ze zullen bijvoorbeeld om kindermedicijnen vragen, omdat ze te bang zijn om hun kinderen naar het ziekenhuis te brengen. Sommigen vragen misschien om producten voor menstruatiehygiëne, zoals maandverband en tampons. Een moeder vroeg om een doos luiers omdat ze de luiers die ze had achtergelaten had gewassen en gerecycled. Bri heeft er twee voor haar meegenomen.
Nu Minneapolis de derde maand ingaat waarin ICE een immigratiehandhaving oproept, zijn de vragen verschoven om de behoeften op de lange termijn of de geestelijke gezondheid van mensen te helpen ondersteunen. Als onderdeel van een zorgpakket dat Bri samenstelde voor het tienerzusje van de baby die ze hielp, bevatte ze bijvoorbeeld kleurpotloden en een schetsboek. Met behulp van gemeenschapsdonaties via a GoFundMeBri heeft vier maanden van de huur van de meisjes kunnen betalen, terwijl hun moeder in Texas vastzit in afwachting van een rechtszitting.
En de leveringen zijn niet vertraagd. De meeste nachten bevindt Bri zich nog steeds in de ijskoude straten van Minneapolis met een koffer vol boodschappen of luiers. Ze heeft onlangs twee leveringen gedaan na het werk terwijl ze aan de telefoon was met een verslaggever.
De straten zijn tegenwoordig leeg, zei Bri. Een traject waar ze voorheen een uur over deed, duurt nu nog geen 30 minuten. Onze mensen zitten letterlijk ondergedokendenkt ze.
Het werk is allesintensief en moeilijk. Tijdens pauzes op het werk controleert ze vaak of iemand om leveringen vraagt of donaties aanbiedt. Er zijn dagen dat ze in tranen naar huis rijdt.
Bri is een alleenstaande moeder.
“Wat ga je doen als je een ICE-agent tegenkomt die geen goede dag heeft en besluit je te profileren?” vragen haar ouders haar.
“Je moet ook aan je kinderen denken”, zeggen ze tegen haar.
Maar Bri is denkend aan zijn kinderen.
‘Ik doe dit’, zei ze tegen hen, ‘omdat ik hoop, God verhoede, dat er iets met mij gebeurt, dat mijn gemeenschap in actie komt om mijn kinderen te helpen.’
