Sinds Plato heeft een dominante stroming in de westerse filosofie de mens in de eerste plaats als rationele denkers opgevat, een visie die wordt getypeerd door de conclusie van René Descartes: Ik denk dat ik dat daarom ben (‘Ik denk, dus ik ben’). Maar in 1927, de Duitse filosoof Martijn Heidegger veranderde deze traditie radicaal in zijn monumentale opus Zijn en tijd. Denken en theoretiseren, zo betoogde hij, veronderstelt een bepaalde manier van zijn die uniek is voor de mens: ik ben, dus ik denk. De wereld wordt ons niet geopenbaard door middel van theorieën, maar door onze manier van in de wereld staan, zoals Heidegger zoveel heeft gedaan om dit te verduidelijken. In dit fragment uit zijn lange documentaire Om in de wereld te zijn (2010) maakt de Italiaans-Amerikaanse regisseur Tao Ruspoli de notoir compacte argumenten van Heidegger verteerbaar via interviews met filosofen, waaronder wijlen Hubert Dreyfus, en met ervaren kunstenaars en ambachtslieden wier werk aantoont in welke mate ons zelf vaak tot uiting komt door onze interacties met de wereld in plaats van door onze gedachten erover.
Dit is het eerste van drie fragmenten uit Om in de wereld te zijn zal worden vertoond op Aeon Video. Je kunt de film in zijn geheel bekijken hier.
Directeur: Tao Ruspoli
Producenten: Giancarlo Canavesio, Christopher Redlich
Redacteur: Paul Forte
Componist: Isaac Sprintis
