Vanaf de openingstekst – die dat vol vertrouwen beweert hondsdolle dieren ‘letterlijk gek worden’ door de aanblik van water – Johannes Roberts’ Primaat voegt zich in de grote traditie van idiote horror. Dit is geenszins een slechte zaak. De helft van het plezier van B-films met A-budgetten bestaat uit domme personages die door fantastische scenario’s stuiteren op weg naar een zekere ondergang. Roberts’ Instagram-infographic-als-wetenschappelijke benadering draagt bij aan de totstandkoming van zijn uurwerkconcept, waarin een knuffelige chimpansee te zien is bananen gaan op zijn tienereigenaren. De film zit vol ironische spanning en felle charme, alsof die ene scène erin zit Nee werd omgezet in een eigen eigenschap. Maar het is ook lukraak aan elkaar geregen, en heeft zware beelden en aanstootgevende tonen waar het niet goed mee om kan gaan.
Het idee is vanaf het begin eenvoudig: wat als een slasher/thuisinvasiethriller een losgeslagen aap in de hoofdrol speelt? Een proloog in de media toont belachelijke resultaten als een gelukkige apenhouder (Rob Delaney) Ben (Miguel Torres Umba) benadert – een chimpansee gekleed in menselijke smart casuals – in zijn privéverblijf en zijn gezicht van zijn botten wordt gepeld. Tussen de praktische kostuums van Ben en al het diepgewortelde bloed en de spieren belooft deze intro een prachtige tactiele wezenseigenschap die het vrijwel waarmaakt.
Maar wanneer de film terugflitst naar 36 uur eerder en zich begint te concentreren op de menselijke karakters, beginnen de zaken zich voort te slepen. De studente Lucy (Johnny Sequoyah) vliegt naar O’ahu met haar beste vriendin Hannah (Jessica Alexander) en hun aanmatigende, vrijgevochten kennis Kate (Victoria Wyant). Hun vlucht bestaat uit banale gesprekken die vaag verwijzen naar dramatische achtergrondverhalen die niet veel voorstellen. Lucy’s moeder, een primatoloog, is overleden, en Lucy is al een tijdje niet meer terug naar Hawaï om haar jongere zus Erin (Gia Hunter) of hun dove schrijversvader Adam (Troy Kotsur) te zien. Terug in hun landhuis op een klif ontmoeten de tieners Lucy’s aantrekkelijke jeugdvriend Nick (Benjamin Cheng) en haar trouwe chimpansee-metgezel Ben, wiens nonchalante aanwezigheid in de moderne triplex nieuwkomer Kate bang maakt – misschien met goede reden. Hij is wat agressiever dan normaal, dankzij een beet in de arm, maar de familie trekt zich er niets van aan.
De meisjes willen gewoon plezier hebben terwijl Adam op zijn zoveelste boekentournee is en hen achterlaat in de aanwezigheid van de mysterieus gewonde primaat. Hawaï is grotendeels vrij van hondsdolheid, zoals Adam op een gegeven moment via tekst vermeldt, dus de mogelijkheid dat er iets ernstig mis is, komt niet bij hen op. Tegen de tijd dat Ben zich gaat gedragen – dat wil zeggen, wanneer het tienerzwembad een oerinstinct in hem losmaakt, zoals een CIA-activeringszin – is elke poging om het tamme dier te kalmeren te weinig en te laat.
Ben en de tieners voordat de hel losbarst.
Paramount-foto’s
Het begin van Bens buitenissige gedrag wordt met visuele flair vastgelegd: de camera van Roberts draait en draait om de waanzin van de aap weer te geven die binnenkomt, als iets dat uit de lucht komt vallen. De schemerzone. Het voordeel van het achtervolgen van de tieners door een bekende aanwezigheid is dat Ben in het volle zicht op de loer kan liggen, wat een gevoel van onvoorspelbaarheid toevoegt aan Umba’s gekostumeerde bewegingen terwijl cameraman Stephen Murphy ondeugend speelt met visuele focus. Maar wanneer de zaken oplaaien en Ben zich minder als een wild dier en meer als een geheim agent begint te gedragen – muren en lampen beklimt en opduikt waar je het het minst verwacht – beginnen de dingen tonaal onzeker te worden.
Hoewel het ons kennis laat maken met een meer angstige Ben, pre-rabiës, heeft het het voordeel van een geleidelijke afdaling in ‘waanzin’. Het leidt er uiteindelijk ook toe dat het arme, kwijlende dier een onschuldig slachtoffer wordt van zijn eigen ziekte (en de onzorgvuldigheid van zijn eigenaren), zelfs als hij uiteindelijk bloeddorstig en nauwgezet wordt (een duidelijke paradox, maar wat dan ook). De menselijke karakters zijn nooit driedimensionaal genoeg om er toe te doen, noch zijn ze aanstootgevend of bacchanaal genoeg om hun lot te verdienen; ze spelen volgens een meer ingetogen slasher-regelboek en begaan de hoofdzonden van LUST (wat kussen), MISBRUIK van middelen (een joint) en CHAOS (een opengelaten pizzadoos). Dit vertrekt Primaat halverwege tussen een film die zwelgt in zijn bloedbad tegen zijn menselijke karakters en een film die bezorgdheid probeert op te wekken wanneer ze in gevaar zijn.
De daaropvolgende pogingen tot plezier worden gekleurd door enkele vreemde visuele tics die nooit helemaal tot rust komen. Terwijl de tieners zich verstoppen in het familiezwembad – grappig genoeg, niet omdat Ben echt op water reageert, maar omdat hij niet kan zwemmen – maken ze verschillende plannen om hun mobiele telefoon te pakken en om hulp te bellen, maar dat loopt allemaal mis. Maar terwijl ze proberen te ontsnappen aan hun sombere omstandigheden, verliest de film zijn gevoel voor geografie en richting. Dit leidt af en toe tot krankzinnige verrassingen omdat Ben om elke hoek kan wachten, maar het verdoezelt ook de opwinding en de inzet van de besloten omgeving.
Bovendien is Bens methode om zijn slachtoffers te pakken te krijgen buitengewoon onaangenaam. De manier waarop de aap omhoog klimt en zijn slachtoffers vastpint en zijn vingers in hun mond steekt (om nog maar te zwijgen van de intimiteit waarmee dit alles wordt gefilmd) doet niet denken aan gevechten of dierenaanvallen, maar aan duidelijk menselijke scènes van seksueel geweld. Primaat is meestal een kant-en-klare splatterfilm vol bloed en bloed, maar introduceert ook het schrikbeeld van realistische seksuele aanvallen met willekeurige tussenpozen, die Echt ondermijnt het plezier.
Primaat hebben een aantal veelbelovende ideeën, waarvan sommige landen, en andere niet.
Paramount-foto’s
Er zijn duidelijke hoogtepunten te vinden dankzij de unieke soundscape van de film, maar dit zijn grotendeels beloftes van een interessantere film die niet daadwerkelijk is gemaakt. Kotsur, die een Oscar won voor zijn rol in CODAheeft een korte maar prettige aanwezigheid als vader die gevangen zit tussen werk en gezin, waarbij hij Lucy elke keer brutaal overtuigt om dichter bij een jongen te komen, Primaat iets benaderen dat lijkt op menselijke warmte. Het feit dat sommige scènes zich afspelen in Amerikaanse gebarentaal onderscheidt de film ook van soortgelijke scènes, en de vluchtige momenten van stilte, verteld vanuit Adams standpunt, zorgen voor een uniek verhaal. meeslepende horrorervaring. Maar uiteindelijk wordt deze overgang van geluid naar stilte niet genoeg benut. De akoestische kwaliteit van de film is niet zozeer ‘vernieuwend’ of ‘verbluffend’ als wel eerbiedig – en misschien wel overdreven. verwijzend — dankzij een partituur die op bizarre wijze de (on)heilige kwaliteiten van Jack Nitzsche’s muziek voor zich neemt De exorcistmaar zonder de prestigieuze glans.
De visuele composities riffs op dezelfde manier op andere klassiekers (er is een duidelijke schreeuw naar De glimmende), maar geen van deze toespelingen versterkt ooit het eigenlijke verhaal verder dan het signaleren van dat van de film eigen tekortkomingen. Aan het eind van de dag, Primaat is een horrorgevecht gevuld met een aantal leuke tegen de muur gegooide ideeën – waarvan er vele blijven hangen – en een aantal zwaar dramatische ideeën die jammerlijk mislukken. Met andere woorden: het is januari, dus het kan nog veel erger.
