Ze kwamen naar boven kort nadat de nu virale video op YouTube was geplaatst, waarin ze beweerden dat kinderdagverblijven in Minnesota, gerund door Somalisch-Amerikanen, vol zaten met fraude. De video toonde geen echt bewijs van deze bewering en is dat sindsdien gebleven breed ontkracht. Ze kwamen toch.
De eerste keer dat het gebeurde, kreeg het kinderdagverblijf een anoniem telefoontje van een vrouw die hen bruusk vroeg de deur open te doen. Toen Fay, de eigenaresse, naar buiten ging, was er al een man aan het filmen. ‘Er is hier niemand,’ zei hij in de camera van zijn telefoon.
“Kan ik je helpen?” vroeg ze hem. De man zei dat hij daar was vanwege de video van Nick Shirley. Hij wilde de kinderen zien.
‘Ik laat je niet binnen,’ antwoordde ze. “Er zijn hier kinderen.”
‘Als je niet liegt,’ zei hij tegen haar, ‘laat me dan binnen.’
Fay, wiens naam The 19th is veranderd om haar identiteit te beschermen vanwege de angst voor haar veiligheid, aarzelde niet. Zelfs onder normale omstandigheden zou ze nooit een onbekende man de crèche binnen laten komen en in de buurt van de kinderen laten komen, laat staan filmen, en zeker niet onder deze omstandigheden, zoals een Somalische kinderdagverblijfmedewerker die plotseling het gevoel heeft dat ze een doelwit op haar rug heeft.
Dit is al meer dan een maand zo. Op een avond kwamen er een paar jonge mannen opdagen en keken door de ramen totdat een nabijgelegen ondernemer hen benaderde en zei dat ze moesten vertrekken. Een andere keer kwam er twee keer op een dag een oudere man met een papier in zijn hand en probeerde de deuren te openen.
‘Zal hij naar de kinderen komen? Zal hij ons neerschieten?’ vroeg Fay zich af. Ze belde de politie.
Kinderopvangaanbieders in Minnesota – vooral Somalische Amerikanen – worden geconfronteerd met hoge niveaus van intimidatie in een stad die wordt belegerd door functionarissen van de immigratie- en douanehandhaving (ICE). Terwijl vreemden blijven verschijnen en toegang vragen tot de kinderen binnen, is er ook de constante angst dat ICE komt voor de ouders, kinderen of hun personeel, van wie velen immigranten zijn. Landelijk ca 1 op 5 Kinderverzorgers zijn immigranten, bijna allemaal vrouwen. Het is een angst die zich nu uitstrekt van de kinderopvang tot scholen, waar ouders ad-hocnetwerken creëren om zorgverleners, leraren en andere immigrantengezinnen te ondersteunen.
‘Ik hou echt meer van Amerika dan van waar ook ter wereld, en nu voel ik me bang, verdrietig en vernederd’, zegt Fay, die al meer dan twintig jaar in het land woont, Amerikaans staatsburger is en haar centrum al bijna tien jaar leidt.
De video, die YouTuber Nick Shirley net na Kerstmis plaatste, beweerde wijdverbreide fraude in kinderdagverblijven in Minnesota, die publieke middelen opslokten maar helemaal niet voor kinderen zorgden. In de video gaat Shirley naar verschillende door Somalië gerunde kinderdagverblijven. Sommigen lijken afgesloten, anderen laten hem niet binnen als hij vraagt of hij de kinderen mag zien. Uit onaangekondigde inspecties door staatsfunctionarissen van de centra na de video bleek dat ze normaal functioneerden, en bijna allemaal voorheen registraties van inspecties en toezicht door de staat jaar geleden, wat verder bewijst dat ze kinderen hebben gediend. Er is in het verleden sprake geweest van fraude bij kinderopvangcentra in Minnesota gerapporteerd en onderzocht door overheidsfunctionarissenmaar dat is er wel geen bewijs dat er op grote schaal fraude plaatsvindt.
Niettemin heeft de video een krachtig verhaal van wijdverbreid misbruik gecreëerd dat de aandacht van de president heeft getrokken en heeft geleid tot een drastische toename van de ICE-activiteit die, volgens veel verhalen, het zuiden van Minneapolis heeft veranderd in iets dat lijkt op een oorlogsgebied. Al, dooi mensen zijn vermoord door federale agenten en kinderen – onderstaand baby’s en peuters – is gewond en vastgehouden.
“Als kinderopvanggemeenschap voelen we ons aangevallen en zijn we een gemakkelijk doelwit: kinderopvang is van oudsher altijd gedaan door vrouwen, en vooral gekleurde vrouwen, in een uitbuitende praktijk”, zegt Leah Budnik, bestuurssecretaris van de Minnesota Association for the Education of Young Children, een kinderopvangorganisatie.
Na de video van Shirley heeft de regering-Trump de financiering van kinderopvang voor de staat stopgezet, hoewel er nog steeds fondsen beschikbaar zijn zoals een rechtszaak via de rechtbank verloopt. De administratie vroeg ook om aanvullende documentatie, zoals presentielijsten en studenteninformatie van aanbieders, een inspanning die het Minnesota’s Department of Children, Youth and Families heeft opgevoerd door leden van het staatsbureau of Criminal Apprehension te sturen om het papierwerk te analyseren. Dat betekent dat gewapende rechtshandhavingsinstanties nu meedoen aan de nalevingscontrole, wat vragen oproept bij aanbieders over de noodzaak van die stap – vooral als het om kinderen gaat.
“Ik begrijp de noodzaak voor de staat om de macht van het volk te hebben om op zeer korte termijn de documentatie te verzamelen waar de federale overheid om vraagt, maar het inzetten van gewapende wetshandhaving in kindercentra is waarschijnlijk niet de juiste manier om dat te doen,” zei Budnik. “Het zorgt ervoor dat mensen zich bang en gecriminaliseerd voelen.”
Cisa Keller, de president en CEO van Think Small, een non-profitorganisatie die samenwerkt met veel van de kinderdagverblijven in de staat die aanvullende onderwijs- en ondersteunende diensten aanbieden, noemde de reactie van de regering op de video van Shirley een ‘hardhandig optreden’ dat uiteindelijk aanbieders zal schaden die niets met de valse beschuldigingen te maken hadden. De meeste van de negen programma’s in de Shirley-video, zei ze, zijn programma’s waarmee haar personeel rechtstreeks heeft gewerkt.
“We zitten in en uit deze programma’s met coaching en professionele ontwikkeling, en we zijn aanwezig als onderdeel van het systeem”, zei Keller. “We wilden kunnen zien of er iets mis is gegaan.”
In plaats daarvan is wat er is gebeurd een escalatie van een situatie waarin kinderen het meest direct getroffen zullen worden, zei ze.
(Joshua Lott/The Washington Post/Getty Images)
In de Twin Cities, waar de meeste ICE-activiteiten plaatsvinden, is de situatie tot volledige paniek overgegaan. Aanbieders verliezen personeel door de ICE-invallen omdat gastarbeiders worden gearresteerd of ervoor kiezen thuis te blijven. Sommige gezinnen die de aanbieders bedienen, zijn dat ook ook ondergedokenhun kinderen niet naar school of de kinderopvang brengen om ICE te vermijden.
Dawn Uribe, de eigenaar van vier Spaanse kleuterscholen in Minnesota, zei dat twee van haar werknemers door ICE zijn vastgehouden. Een van hen had begin januari een pauze van zijn werk toen het gebeurde en belde een supervisor om te vertellen dat ze waren weggevoerd en om zijn familie op de hoogte te stellen.
Sindsdien is er een uitgebreide mobilisatie-inspanning onder leiding van ouders ontstaan om personeel, centra en andere gezinnen te ondersteunen.
Tijdens het vakantieweekend van Martin Luther King Jr. deze maand kwam een groep van ongeveer twintig grootouders en ouders opdagen voor een twee uur durende trainingssessie in een van de kinderdagverblijven van Uribe om te leren hoe ze als vrijwilligers konden optreden als de school extra personeel zou verliezen en niet zou kunnen voldoen aan de leraar-leerlingratio. (Volgens de wet moeten kinderdagverblijven zich houden aan strikte veiligheidsvoorschriften voor kinderen; in Minnesota kan dat zo zijn niet meer dan vier baby’s aan elke leraar bijvoorbeeld.) De ouders en grootouders die kwamen, leerden over het shaken-babysyndroom, hoe je ongevallen kunt melden en hoe je ervoor kunt zorgen dat er te allen tijde voor kinderen wordt gezorgd, mocht er ooit een beroep op hen worden gedaan.
De ouders, zei Uribe, bezorgen ook eten aan het personeel, draaien parkeerdiensten om de ICE in de gaten te houden en zorgen ervoor dat leraren veilig van en naar school komen, en houden de wacht in de lobby.
“De gemeenschap in het algemeen, de Twin Cities in het algemeen, we vinden het niet leuk wat er gebeurt en we gaan opstaan en zeggen dat het verkeerd is”, zei Uribe. “Elke keer dat er een training wordt aangeboden (in de gemeenschap), zijn er mensen en komen ze opdagen om hun buren te helpen, ze komen opdagen om boodschappen te doen, ze verschijnen bij protesten om waarnemer te zijn en vast te leggen wat er aan de hand is. Dat deel is krachtig.”
Sarah Quinn, moeder van twee kinderen in Minneapolis, zei dat ouders op de basisschool van haar oudste dochter hadden samengewerkt om voedsel naar immigrantenstudenten en hun gezinnen te brengen sinds ICE begin december voor het eerst in de stad opdook. Toen berichten over ICE-patrouilles in de buurt van de scholen begonnen te circuleren, kwamen ouders tussenbeide om de kinderen met extra veiligheidsgordels en autostoeltjes naar school te brengen. Dankzij deze inspanningen kregen ze in december naar schatting 50 kinderen weer naar school.
Maar toen kwam de video van Shirley en de moord op Renee Nicole Good. De oproepen om hulp stroomden binnen. De kleuterschool waar de zoon van Quinn naar toe gaat, kreeg op één dag zoveel intimiderende telefoontjes dat de politie naar de school moest worden gestuurd.
Ouders begonnen schoolpatrouilles op te zetten en vrijwilligers op de parkeerplaats en in hun buurt te stationeren om ervoor te zorgen dat kinderen, gezinnen en personeel veilig van en naar school konden komen. Het aantal ouders dat voedsel bezorgt bij andere gezinnen is toegenomen.
“Mensen zeiden ‘spring’, en we dachten allemaal: ‘Hoe hoog?'” zei Quinn. “Als ouders die om onze buren geven en die houden van dit deel van het leven in Minneapolis dat divers is en waarbij immigrantenfamilies betrokken zijn die eigenlijk net als buren hebben gereageerd.”
Ze hebben ook besloten voorzichtiger te zijn en iedereen in de gaten te houden die van de scholen komt en gaat, om er zeker van te zijn dat ze niet per ongeluk iemand achter zich binnenlaten die de kinderen kwaad zou kunnen doen. Eind vorig jaar in Chicago gingen ICE-agenten een Spaanse kleuterschool binnen en hielden een arbeider vast in het bijzijn van kinderen.
‘We gaan niet aardig zijn in Minnesota,’ zei Quinn.
In december werden de ouders van de basisschool van Quinn’s dochter op de hoogte gebracht van een kind uit haar klas dat al een week niet naar school was geweest. Later kwamen ze erachter dat de ouder van het kind was vastgehouden en dat de andere ouder het kind uit angst thuis hield.
Toen Quinn onlangs naar de klas van haar dochter ging om een knutselwerkje te maken, realiseerde ze zich dat het vermiste kind de bureaugenoot van haar dochter was.
Het heeft ouders op dit moment van oneindigheid voor een stille uitdaging gesteld: hoe praat je met een andere klas over wat er om hen heen gebeurt?
“We hebben veel verschillende manieren moeten vinden om met onze kinderen te praten over hoe ze veilig kunnen zijn. Onze kinderen kennen het woord ‘ICE’ en ze kennen het woord ‘ICE-agent”, zei Quinn.
Ze hebben iets van een mantra tussen hen ontwikkeld.
“Wat willen we?” Quinn zou het kunnen vragen.
‘Wij willen dat ze gaan’, zullen de kinderen antwoorden. “We willen dat al onze immigrantenvrienden zich veilig voelen.”
