Toen hij de kwetsbaarheid ontdekte die mensen hadden gedeeld om de creatie van het album te vergemakkelijken, werd Masanobu in reactie op de brief aangetrokken door zijn eigen persoonlijke herinneringen: “Ik besloot de videoclip te maken alsof het een persoonlijke vlog was – iets dat ik kon koppelen aan mijn eigen herinneringen en waar ik door de jaren heen met mijn kind op terug kon kijken. In overeenstemming met het concept van het album beschouwde ik mijn animatie als mijn eigen vraag waar ik naar uitkijk als ik die vraag in de toekomst van mijn kind zie”, zegt de kunstenaar.
Het resultaat is een zachte, uitgestrekte en emotionele reeks van gerotoscopeerde snapshots, frame voor frame getekend met potlood, waardoor een continue stroom van herinneringen ontstaat, allemaal verbonden door een enkele lijn die nooit van de pagina lijkt te zijn verdwenen. Deze natuurlijke opeenvolging van vormen was echter niet altijd het plan voor Masanbou: “Aanvankelijk was ik van plan om willekeurige uitsneden te maken en ze geleidelijk met elkaar te verbinden. Maar terwijl ik werkte, evolueerde het concept zelf en uiteindelijk concentreerde ik me meer op levendige persoonlijke herinneringen.” Omdat Masanbou een aanzienlijk aantal van de initiële montages voor de video had weggegooid, werd de centrale focus van de animaties langzaamaan beelden van het eigen kind van de animator. Vanaf hier bouwde hij zijn tekenstroom op over familievideo’s die hij had gemaakt om zijn kaders te creëren.
“Ik bleef erover nadenken hoe ik de overgangen tussen deze beelden kon animeren: de animatie bekijken, vervolgens meerdere shots doorlopen, uitkiezen wat met elkaar in verband kon worden gebracht en die links animeren”, zegt hij. Tussen deze persoonlijke herinneringen door kwam Masanbou terecht op sequenties die het gevoel geven dat we inzoomen op de cellen en organismen die alles bouwen – passende beelden voor Max, een muzikant die de kruispunten van muziek, kunst en wetenschap verkent.
Deze voorbijgaande sequenties die de videoclip bij elkaar houden, zijn een visuele weergave van hoe “muziek en wetenschap diep met elkaar verbonden zijn, zowel als het bestuderen van patronen, één in geluid en één in de natuur”, besluit Max. “Masanobu verwees in zijn verhaal naar dit soort chemische en biologische structuren, maar ik vind het vooral leuk hoe deze samensmelten met momenten uit zijn leven die open en eerlijk worden verteld. De open eerlijke uitdrukking van wie we zijn was precies wat ik muzikaal zocht.”
