Inside Prada: 15 vrouwen, 60 looks, eindeloze mogelijkheden

Prada liefdesparadox. Dus hoewel een fundamenteel uitgangspunt van Prada door de jaren heen – en vooral sinds 2020, toen Miuccia Prada Raf Simons uitnodigde om zich bij haar te voegen als co-creatief directeur – het scheiden was, is er ook een tegenstrijdige verkenning van complexiteit. Miuccia Prada heeft tenslotte de titel van een collectie Minimal Barok – ze heeft veel in haar bezit. Het blijft een lastige opgave om beide doelen tegelijk tot uitdrukking te brengen. Maar dat was waar hun dameskledingshow herfst/winter 2026 om draaide. Het was een betoverende verkenning van tegenstellingen, een esthetische non-sequitur van het verwijderen van kledinglagen om betekenislagen toe te voegen. ‘De complexiteit van het leven’, zei Miuccia Prada. “En de inherente complexiteit van vrouwen.”

Eerst de basis: deze show bestond uit 15 outfits, gepresenteerd door 15 vrouwen, maar op 60 verschillende manieren. Na twee bochten naar rechts te hebben gemaakt om rond de catwalk te lopen die uit de opslagruimte van Fondazione Prada was uitgehouwen, veranderde elk model – in één minuut en tien seconden – voordat het weer tevoorschijn kwam. De verandering bestond doorgaans uit het verwijderen van een kledinglaag, alsof je door verschillende klimaten en verschillende tijden ging, van de publieke naar de private sfeer. Jassen werden uitgeworpen, sjaals afgewikkeld, jurken weggegooid. Af en toe gluurden er fragmenten van onderen naar buiten – een gevlekte vacht, een kleurflits, een fragment van een afdruk van een Romaans gezicht onder een katoenen hemdje – aanvankelijk opwindend, maar onthuld toen de lagen losser werden, tot een uiteindelijke resolutie. En in deze constante herhalingen van alleenstaande vrouwen werden ook hun karakters onthuld.

Het was een masterclass, eerst over de werking van een modeshow – terug naar de tijd dat couturehuizen er een hadden cabine van interne modellen, vrouwen onlosmakelijk verbonden met hun esthetische wereld, hun wereld. De show heette Inside Prada en verwees uiteraard naar al die lagen, maar richtte zich ook op wat er werkelijk in zat, namelijk de vrouwen. Hier waren onder meer oude favorieten als Julia Nobis en Amanda Murphy en een debuut van Bella Hadid opgenomen. Miuccia Prada heeft het idee van een Prada-vrouw altijd verworpen – ze houdt van pluraliteiten, Prada-vrouwen. Deze show zat er vol mee, zowel qua modellen als qua kleding. En je was gefascineerd door haar, door haar bedoelingen, haar persoonlijkheid, zelfs haar leven. Of misschien het leven.

Het was ook een masterclass in Prada. Simons zei, als oog van buitenaf binnen Prada, dat hij altijd rekening houdt met de identiteit van het label, met de cijfers. Hier was hun uitdrukking rijk, veelzijdig en gelaagd, om het risico te lopen dat punt te overdrijven. Er was een duidelijke Prada-versiering in de zin dat het gedegradeerd, vernietigd en uitgedaagd was. Het satijn was vervaagd alsof het door de zon was gebleekt, het borduurwerk zag er gekreukeld en verouderd uit, soms verborgen onder weggestopte stof om zichtbaar te worden, soms sierde het de tweedy binnenkant van jassen met knopen (hoewel ze natuurlijk omkeerbaar waren). Sommige jurken met zoete, waterige bloemmotieven waren vastgebonden met zwart nylon, laag over laag, erin opgesloten, misschien met een plooi of een strik die ontsnapte. “We zijn geïnteresseerd in dingen die door de geschiedenis heen als mooi zijn gedefinieerd”, zei Simons ook. “Maar we willen ze opnieuw definiëren.”

Het verhaal was er. Het decor voor de show bestond – net als dat van de mannen – uit een schijnbaar bekraterd flatgebouw, waarvan de vloeren eruit waren geschoten bij een verkennende opgraving of in afwachting van sloop, waarbij het verleden werd behouden of plaats werd gemaakt voor het nieuwe. Tegenspraak, alweer. Terwijl historische details nog steeds (opnieuw) werden aangebracht op de lagen muren over gebeeldhouwde vloeren, waren er deze keer schilderijen, meubels en wandtapijten. Boven een groenmarmeren open haard stond een sierlijke spiegel, als overblijfselen van leven. “De lagen hier zijn niet alleen maar lagen van de geschiedenis”, zei Miuccia Prada. Ze had het niet over het decor, maar over de kleding – hoewel het voor beide geldt. “Het zijn lagen van leven, van gevoel, van emotie.” En dit zijn ideeën die zowel haar als Simons gedurende hun hele carrière hebben gefascineerd. Ze weerspiegelen de realiteit van mensen van tijd tot tijd, zijn geïnspireerd op hoe ze eruit zagen, maar nog belangrijker, hoe ze leefden, en brachten dat geleerde in een nieuwe uitdrukking. Kortom, en onder alle lagen was dit een opwindende Prada-show met opwindende Prada-kleding waar veel mensen zich in zullen willen begeven.