IMARA JONES: In tegenstelling tot Chase ben ik helemaal geen muziektheatermens. Wanneer iemand het mij vraagt, komt het voor mensen als een verrassing, maar ik denk dat muziektheater veel is.
SJ: (lacht) Imara zei: “In tegenstelling tot Chase heb ik smaak.”
CS: Ja. Ik heb de ondertitel opgevangen.
IJ: Het is niet per se mijn kopje thee. Dus het is eigenlijk nog schokkender dat ik echt besta Kwaadaardigomdat het niet mijn genre is. Maar ja, ik werd overweldigd door de rol die het verhaal speelt – en hoe we het verhaal kaderen, en het verhaal is logisch, en mensen die in het verhaal voorkomen weten dat het verhaal met een doel is vormgegeven – en dat er altijd iets verloren gaat. En dan ook nog eens de overduidelijke politieke boodschap die precies op het juiste moment komt over het soort mensen, plaatsen en instelling die nodig zijn om het autoritarisme te bestrijden.
SJ: Ik weet nog dat ik het boek las toen het uitkwam. Ik vond het geweldig. Destijds denk ik dat het eigenlijk een openbaring was, Imara, om veel van de redenen die je zei – vreemdheid, ras, autoritarisme – waarvan ik me destijds niet realiseerde dat ik een opleiding nodig had, maar het resoneerde.
CS: Ik zit hier eigenlijk alleen maar te zeggen: “Wauw, ik ben zo ongekunsteld.” Imara komt binnen met de politieke analyse, zoals Saeed ‘het boek’ noemt. De mijne is: “Ik was geobsedeerd door Huur toen ik jonger was en Idina Menzel moest volgen Kwaadaardig en dan…”
Maar ik denk dat het eigenlijk alleen maar de ‘eigenheid’ was waartoe ik mij aanvankelijk aangetrokken voelde. Dat is wat ik zo leuk vind aan muziektheater. En dus was het eigenlijk alleen in de film dat ik de diepe politieke weerklank van het verhaal kon ervaren en het in verband kon brengen met de manieren waarop het fascisme gedijt op angst, manipulatie en leugens. En omdat ik ernaar keek in de tijd tussen de verkiezingen van 2024 en (de) inauguratie, terwijl ik ook terugvechtte tegen dit anti-transverhaal waarin een half miljard dollar was geïnvesteerd tegen de tijd dat de film uitkwam, voelde het precies als het politieke verhaal dat ik nodig had – ook al hield ik op mijn ongekunstelde manier gewoon van mijn Menzelow en zing ik mijn Menzelow, als een ‘Kristin’-instappunt.
IJ: Omdat Elphaba Black is, transformeert hij ook de film – of beter gezegd: het verhaal – op manieren die niet zo voor de hand liggend zijn. En ik denk dat het ook de impact en resonantie verdiept van wie ze is als persoon.
