Hoewel ‘touch grass’ enigszins ironisch genoeg is gereduceerd tot een internetslogan, is het feitelijk hard nodig. Anekdotisch gezien heb ik gemerkt dat een gebrek aan betrokkenheid bij queer-mensen in het echte leven vaak leidt tot eindeloze ‘discoursen’ over semantiek die in het echte leven simpelweg niets betekenen. Ik modereerde op de universiteit een butch-Facebook-groep en moest eindeloze opmerkingen doorzoeken over de vraag of biseksuelen labels als ‘butch’ en ‘femme’ mogen gebruiken of niet. “hij / hem lesbisch” zijn ‘geldig’. Toen ik prioriteit begon te geven aan meer authentieke, persoonlijke relaties met queer mensen – in plaats van te proberen de taal en expressie van anderen te controleren in een misplaatste poging om de veronderstelde zuiverheid van mijn eigen identiteit te behouden – voelde ik me zoveel vrijer. Ik maak mij echter ook zorgen over de gevolgen, die niet alleen sociaal vervelend zijn, maar ook potentieel schadelijk. Het is zeker gemakkelijker, ja, om internet te gebruiken om aan onze behoeften te voldoen, vooral als je een queer of transpersoon bent die misschien in een gebied woont waar gelijkgestemde verbindingen moeilijk te vinden zijn. Maar gemakkelijker betekent niet altijd beter; en ‘beter’ betekent volgens onderzoekers die de behoeften aan sociale verbindingen bestuderen vaak ‘persoonlijk’.
Natalie Pennington is assistent-professor aan de Colorado State University en een van de co-auteurs van Amerikaans vriendschapsprojecteen rapport uit 2024 over de staat van vriendschap in de VS Hoewel ze zegt dat technologie kan en moet worden gebruikt om aan sociale behoeften te voldoen wanneer persoonlijke interactie niet mogelijk is, houdt ze vast aan een simpele waarheid: “We zien vrij consistent dat persoonlijk contact de gouden standaard is.”
Het hoeft niet eens te betekenen dat je ‘diepe, betekenisvolle gesprekken met je ziel moet voeren’, vertelt Pennington me. “Als je geen goede vrienden in je directe omgeving hebt, ook al ben je alleen maar in een openbare ruimte, ga je naar een koffietentje of hang je rond in een park, dan kan het goed voor ons zijn om in die gelegenheid te zijn om gemakkelijk andere mensen te ontmoeten”, merkt ze op.
Natuurlijk is dit advies ingewikkeld voor mensen die zichtbaar queer of trans zijn op een manier die onze veiligheid in gevaar brengt. Maar het is ook belangrijk om te onthouden dat queer-mensen altijd en overal hebben bestaan, zelfs op de meest onwaarschijnlijke plaatsen – en dat queer-gemeenschappen op onwaarschijnlijke plaatsen vaak hechter zijn, simpelweg omdat dat nodig is. Dominguez woont zelf in Lexington, Kentucky; Voordat ze daarheen verhuisde, ging ze ervan uit dat er geen vreemde plekken voor haar beschikbaar zouden zijn. Toen deed ze haar onderzoek – ja, online – en ontdekte dat haar veronderstelling onjuist bleek te zijn. Dominguez vergelijkt het met ‘een domino-effect’: ‘Je komt meer te weten over een evenement of een groep, en dan ga je daadwerkelijk naar een evenement, en dan leer je over andere groepen en andere evenementen, en dan word je onderdeel van deze gemeenschap en de socialisatie’, zegt ze. Maar cruciaal is dat deel uitmaken van een gemeenschap ‘zowel het persoonlijke als het technologische vereist’.
Dit betekent dat je sociale media meer als een hulpmiddel moet gebruiken om persoonlijke verbinding te vergemakkelijken, in plaats van het als je enige verbindingsmiddel te gebruiken. “Het is heel gemakkelijk om lid te worden van alle online groepen en alle berichten op sociale media over deze evenementen te volgen”, zegt Dominguez. “Maar er is de tweede stap waarbij je deze evenementen daadwerkelijk moet bijwonen.” (Ik moet denken aan de klassieker Reductiemiddel kop: “‘De prijs van gemeenschap is problemen’, zegt een vrouw over naar een feestje gaan waar ze plezier wil hebben.”)
