Journalist Georgia Fort over de gevolgen van haar arrestatie voor haar dochters

Toen federale agenten vorige maand voor zonsopgang opdaagden om journalist Georgia Fort te arresteren omdat ze verslag deed van een immigratieprotest in een kerk in de omgeving van Minneapolis, sliepen haar drie dochters – van 7, 8 en 17 jaar oud – nog steeds.

‘Mijn kinderen zijn hier,’ zei Fort terwijl ze de livestream haar arrestatie. “Zij worden hierdoor getroffen.”

Bijna twintig federale agenten hadden haar huis omsingeld. Ze hadden luid op de voordeur geklopt en met Forts moeder over een bevelschrift gesproken. Haar video legde een gekwelde schreeuw op de achtergrond vast, gevolgd door een stem die probeerde te troosten.

Dit is wat er buiten de camera gebeurde: Fort’s 17-jarige, wakker geworden door de commotie, zag een lichtflits door zijn slaapkamerraam. Ze wilde niet opstaan ​​omdat ze dacht dat de agenten haar zouden zien, dus kroop ze haar kamer uit en naar de gang van het huis waar haar moeder aan het filmen was. Fort beëindigde haar livevideo en zag haar oudste dochter ‘een beetje opgerold in een foetushouding en huilen’, vertelde ze aan The 19th.

“Het laatste wat ik deed was de tranen uit haar ogen vegen, ik omhelsde haar en vertelde haar dat ze de oudste was. Ik had haar nodig om sterk te zijn”, herinnert Fort zich.

Toen stapte ze naar buiten en liet zich arresteren.

EEN Rapport 2014 van de International Association of the Chiefs of Police en het Bureau of Justice Assistance van het ministerie van Justitie bevelen aan dat “waar timing geen kritiek punt is, een arrestatie kan worden uitgesteld zodat deze niet in aanwezigheid van het kind zal plaatsvinden.” Het rapport zegt dat dit het beste mogelijk is “wanneer tactische teams worden gebruikt om arrestaties te verrichten.”

Uit interviews met experts en overheidsdocumenten zoals het rapport uit 2014 blijkt uit de reeks beslissingen die de federale wetshandhavers hebben genomen voorafgaand aan de arrestatie van Fort, hoe het ministerie van Justitie zijn eigen best practices met betrekking tot ‘het beschermen van kinderen van gearresteerde ouders’ negeerde.

De 19e stemde ermee in de namen van de dochters van Fort niet te gebruiken, aangezien ze minderjarig zijn.

Haar 8-jarige werd de ochtend na de arrestatie ook gewekt, maar ze bleef huilend in bed liggen, te bang om op te staan. De jongste, zeven, sliep door de beproeving heen, maar zou later veel vragen hebben over wat er was gebeurd. De 17-jarige sprak op een persconferentie uur na de arrestatie van haar moeder: “Ik eis dat mijn moeder wordt vrijgelaten. De scheiding van gezinnen zal nooit goed zijn.”

Nadat Fort later die dag werd vrijgelaten, vroeg haar 7-jarige haar hoe ‘gevangenis’ was. De 8-jarige had vragen over haar eigen veiligheid en die van andere familieleden: zouden immigratieagenten haar komen ophalen voor gymnastiekoefeningen? Zouden ze haar vader meenemen? De 17-jarige kreeg ‘extreem angstaanjagende nachtmerries’, zei Fort.

Mary Kelly Persyn, een advocaat die de gevolgen van ouderlijke arrestatie en opsluiting voor kinderen heeft bestudeerd, zei dat de agenten die het huis van Fort in de gaten hielden, hadden kunnen wachten. “Als je echt om de impact op kinderen gaf, zou je dit hebben gedaan: je zou haar hebben gearresteerd nadat de kinderen naar school waren gegaan, ze zou voor de rechtbank zijn verschenen, en dan… zou ze zijn vrijgelaten voordat de kinderen thuiskwamen van school”, zei Persyn.

Het DOJ reageerde niet op vragen over de besluitvorming van de agenten rond de arrestatie van Fort, inclusief de vraag of en hoe het welzijn van haar kinderen werd afgewogen tegen andere factoren.

Fort had geprobeerd haar dochters voor te bereiden op de mogelijkheid dat de regering wraak zou nemen op haar omdat ze haar werk deed, wetende dat ze dat deed. vermeld op een toen verzegelde aanklacht. Dat wetende maakte het er echter niet makkelijker op om het uit te leggen. “Het is moeilijk voor kinderen om te verteren: als je niets verkeerds hebt gedaan, waarom zou je dan gearresteerd worden omdat je gewoon je werk doet? En dus denk ik dat het moeilijk is om met kinderen te rationaliseren waarom je gecriminaliseerd zou worden als je alleen maar de waarheid vertelt, omdat je alleen maar documenteert wat er gebeurt”, zei Fort.

Fort en collega-journalist Don Lemon, die verslag deden van hetzelfde protest, werden aangeklaagd op grond van federale aanklachten, waaronder samenzwering en het schenden van de rechten van aanbidders. Ze hebben allebei onschuldig gepleit.

Als kinderen van een journalist liepen de dochters van Fort een groter risico op trauma’s die verband hielden met haar werk – en waren ze er daardoor waarschijnlijk beter op voorbereid. Maar terwijl de regering-Trump de reikwijdte van reeds bestaande wetten en normen probeert uit te breiden om te voorkomen dat individuen de aanhoudende immigratie-reactie documenteren, moeten ouders die geen journalisten, activisten of politici zijn, hun eigen tolerantie voor risico’s beoordelen – en hoe ze de blootstelling aan hun kinderen kunnen verminderen.

Dr. Maryam Jernigan-Noesi, een gediplomeerd psycholoog wiens praktijk en onderzoek zich richt op kinderen en sociale identiteit, inclusief wat zij ‘het opwekken van weerstand’ noemt, zei dat het belangrijk is om ‘eenvoudige, concrete taal’ te gebruiken wanneer je met kinderen praat over hoe het werk of activisme van ouders hen op gespannen voet met de overheid zou kunnen brengen. ‘Stilte zal meer angst veroorzaken’, zei Jernigan-Noesi.

“Ik beschouw dit zelfs als een psycholoog die zich daadwerkelijk actief uitspreekt over ras, racisme en rechtvaardigheid. Ik heb een 10-jarige en ik heb dit gesprek daadwerkelijk gevoerd. Voor mij is het het opstellen van het veiligheidsplan: wie zijn de andere volwassenen of ondersteunende systemen in mijn leven waar ik naar kan verwijzen als dat nodig is?” zei ze.

Zelfs kleuters kunnen een basisconcept van rechtvaardigheid begrijpen dat aanleiding kan geven tot gesprekken over complexere onrechtvaardigheden. “Ze hebben een idee over regels, toch? Een voorbeeld zou zijn: soms worden de regels op verschillende manieren toegepast, wat niet eerlijk is. En een deel van onze taak als volwassenen is om te werken om dingen eerlijker te maken,” zei ze.

“In dit geval: mijn moeder deed haar werk en probeerde belangrijke verhalen te vertellen, zodat mensen weten wat er aan de hand is… in ons land hebben mensen het recht om informatie te delen en de waarheid te vertellen, maar soms nemen de overheid of andere mensen beslissingen die in strijd zijn met deze rechten”, vervolgde ze.

Jernigan-Noesi zei dat het algemene doel van de gesprekken die ze met haar zoon heeft, is om duidelijk te maken dat, hoewel “systemen ons in de steek kunnen laten… we nog steeds moeten geloven dat we de macht hebben om verandering teweeg te brengen.”

Noot van de redactie: De beschuldigingen tegen verslaggevers Georgia Fort en Don Lemon zijn geweest breed bekritiseerd door persvrijheidsgroepen en redactiekamersinclusief de 19