Kris Van Assche over Fred Perry en het opnieuw uitvinden van het uniform

Voor iemand die ooit de Dior-man opnieuw definieerde door hem in een mager zwart pak en sneakers te stoppen, en het vervolgens bij Berluti opnieuw deed met meer kleur en leer, Kris Van Assche hebben altijd een merkwaardige relatie gehad met het idee van uniform. Omdat we het niet zomaar willen aanvaarden, zijn uniformen in Van Assche’s handen signalen van wie we denken te zijn en wie we willen zijn, afhankelijk van hoe we de kraag dichtknopen of waar we de bloem vastzetten.

Dat maakt zijn nieuwste project, a capsule-collectie met Fred Perryzo helder. Fred Perry, met zijn met laurier afgezette polo’s en Mod-erfgoed, is een merk dat is gebouwd op deze strikte, zuivere en herkenbare codes. Van Assche heeft er inmiddels zijn beroep van gemaakt zulke codes te buigen zonder ze te breken. Hier leunt hij naar voren. De polo is cropped en verfijnd, getransformeerd in een button-down overhemd en een geknoopte stropdas. Een trainingspak wordt (letterlijk) een pak, weergegeven in krijtstreep met zilveren hardware. Bij het breien wordt gebruik gemaakt van visuele handigheid om lagen na te bootsen die er niet zijn. Bloemsporen zijn uit het persoonlijke archief van Van Assche gehaald. De opwinding zit hem in de details en discipline.

Voor Van Assche, die zijn collecties ooit omschreef als ‘liefdesverhalen’, is het een bekende term verpakt in een nieuw subcultureel dialect. Hieronder praten we met Van Assche over het breken van kledingvoorschriften, het decoderen van sportkleding en waarom hij, na twintig jaar van een carrière vol briljante mijlpalen, nog steeds nieuwe manieren vindt om de knoop door te hakken.

George Pistachio: De samenwerking tussen jou en Fred Perry is spannend en misschien onverwacht. Hoe is het voor het eerst ontstaan?

Kris Van Assche: Omdat Fred Perry zo’n absolute referentie is voor de jeugdcultuur, waren afbeeldingen van het merk in het verleden vaak onderdeel van mijn moodboards. Deze samenwerking voelt voor mij dus heel natuurlijk. Nadat ik mijn boek uit had… Kris Van Assche: 55 collecties – Ik was best blij om een ​​pauze te nemen van de achtbaan waar ik al bijna 20 jaar in zat en wilde me concentreren op kleinere maar zeer precieze projecten. Ik denk dat ik in een wereld van verwarring op zoek was naar duidelijke boodschappen, naar merken met een heel duidelijk standpunt. Uiteindelijk ontwierp ik vazen ​​voor Serax, bronzen containers voor de Downtown Gallery in Parijs en deze collectie voor Fred Perry. Fred Perry is als geen ander merk; zijn identiteit en codes zijn solide. Het sprak mij aan.

GP: Kun je ons door je ontwerpproces voor deze collectie leiden?

KVA: Ik heb een tijdje in de archieven doorgebracht – de hemel! Ik kende Fred Perry uiteraard goed, maar het archief zorgde voor mooie verrassingen. Er was een exemplaar met een bloemmotief – een breisel – dat ik voor de collectie heb herwerkt. Maar het was een gesprek over de heer Fred Perry dat mij echt op gang bracht. Fred Perry kwam uit de arbeidersklasse, terwijl tennis in het begin van de 20e eeuw in Groot-Brittannië grotendeels werd geassocieerd met de burgerij en de hogere klassen. Zijn kleding en zelfpresentatie werden hulpmiddelen waarmee hij zich kon integreren. Zijn relatie met kleding is bijzonder betekenisvol, en ik ben daardoor erg ontroerd en geïnspireerd.

GP: Wat is het verhaal dat je vertelt met deze samenwerking? Had je een specifiek karakter of muze in gedachten voor deze outfit?

KVA: Ik heb altijd genoten van het romantische idee van een eerste date, dat moment in het leven waarop je beseft dat kleding impact heeft. Ik wilde dat deze stukken voor zowel jongens als meisjes zouden werken. Beiden gebruiken dezelfde codes, hebben dezelfde referenties, luisteren naar dezelfde muziek. Hun uiterlijk is als een uniform. Een uniform dat ze verkleden om te verleiden.

GP: Welk stuk uit de samenwerking voelt voor jou het meest persoonlijk?

KVA: Mensen die mijn eigen merk kennen, herkennen misschien wel een paar referenties… Het sweatshirt dat een ‘sweatshirt’ werd met poplin-mouwen, het poloshirt met details op de kraag van een bankiershemd… Maar om eerlijk te zijn, dit hele project voelt persoonlijk aan en het komt absoluut het dichtst in de buurt van mijn Krisvanassche-merk-DNA in lange tijd.

GP: Was er een bepaalde regel of traditie van Fred Perry die je graag verbuigde (of verbrak) bij het maken van deze stukken?

KVA: Ik heb niet geprobeerd de regels van Fred Perry te overtreden. Ik wilde uiteraard mijn visie in het gesprek brengen, maar nadat ik het verhaal van de heer Fred Perry had gehoord, leek alles heel natuurlijk te kloppen. In het verleden heb ik de luxemerken waarvoor ik werkte vaak doordrenkt met de energie die hoort bij de jeugdcultuur. Hier zou ik het uniform van de jeugd optillen; neem de stukken van Fred Perry en herbouw ze om de grens tussen sport en verhevenheid uit te wissen. Letterlijk versmelt het poloshirt tot een overhemd; Het Fred Perry-overhemd wordt gedragen met een stropdas; het trainingspak lijkt op een maatpak.

GP: Wat voor statement heb je gemaakt met dit ontwerp van een trainingspak dat een pak is geworden?

KVA: In een wereld waar kledingvoorschriften instorten, wil ik ze niet in de steek laten, maar herschrijven. Het pak verdwijnt niet; het ontwikkelt zich. En dit maakt sportkleding ook iets verfijnder.

GP: De geschiedenis van Fred Perry is verweven met verschillende Britse subculturen; Heeft een van deze culturele referenties het verhaal of de stijl van de collectie beïnvloed?

KVA: Niet echt. Als er iemand is, zou de Mod-beweging van eind jaren vijftig – waar jonge, werkende mannen en mannen uit de lagere middenklasse kleding gebruikten om hun identiteit aan te scherpen en klassengrenzen uit te wissen – kunnen worden aangehaald. De bloemvlekken die ik op alle looks heb toegevoegd, kunnen nauwelijks als een punkreferentie worden gezien. Ik ‘speld’ letterlijk bloemen op de kleding. Het is iets waar ik in het verleden al mee heb gespeeld: een eigentijdse en jeugdige kijk op het spelden van een bloem op de revers van je jasje.

GP: Je zei ooit dat als je geen modeontwerper was, je bloemist zou zijn. Wat is het aan bloemen dat jou inspireert?

KVA: Zowel bloemen als mode zijn geen strikte noodzakelijkheden, maar ze verheffen het dagelijks leven en geven betekenis aan het gewone. Mijn mode ging nooit over extravagantie, maar over aandacht. In een lelijke wereld worden mode en bloemen een bewuste daad. In die zin worden beide, ook al zijn het geen noodzakelijkheden, essentieel.

GP: Hoe stel je je voor dat de stukken uit deze collectie in de echte wereld worden gedragen, en door wie?

KVA: Ik heb lang geleden geleerd mijn verzamelingen los te laten, maar ik ben benieuwd om het te ontdekken.

Fotografie: Helaas, McLellan. Styling: Mauricio Nardi. Haar: Kim Rance. Make-up: Mel Arter. Communicatie: Hervé Cosmao.

Fred Perry x Kris Van Assche capsulecollectie te koop hier.