Als je een queer bent die van een leerfeestje heeft genoten, een sapfiker die van BDSM houdt, of iemand die op een andere manier heeft geprofiteerd van inclusief knieruimte, je weet het misschien niet, maar je hebt het gedeeltelijk aan Cynthia Slater te danken. Als leerpionier, seksuele voorlichter, gemeenschapsbouwer en icoon uit de panseksuele geschiedenis heeft Slater een nieuwe definitie gegeven homo-BDSM ten goede en maakte het podium ruimer alle vreemde mensen.
Slater werd geboren in 1945 en vocht ervoor dat queervrouwen een plek zouden krijgen in de leerscene van het San Francisco van de jaren zeventig, dat zich destijds grotendeels alleen richtte op cisgender-homomannen. Vanaf het begin wilde Slater knikruimtes uitbreiden naar alle mensen. Leidekker officieel opgericht Society of Janus in 1974, de tweede leerorganisatie ooit in het land en de eerste die mensen van alle geslachten en seksualiteiten omvatte, daarmee brekend met de traditie in de scene.
“Het maakte niet uit of je hetero, homo, zwart, blank of trans was – het maakte ons niet uit, zolang je maar bij SM was en het veilig, gezond en met wederzijds goedvinden was”, zegt Sheree Rose, een performancekunstenaar en fotograaf die de jaren tachtig de leerscène documenteerde. Uit tijdschrift van de Janusvereniging. “Het was de eerste keer dat het naar een groter publiek werd gebracht, omdat hetero’s die normaal gesproken naar SM gingen, erg gesloten waren.”
Slater zei dat zij en haar medeoprichters de naam Society of Janus hebben gekozen omdat Janus, de Romeinse god van de overgangen, vaak wordt vertegenwoordigd door twee gezichten die beide kanten van de Dom/sub-dynamiek belichamen. Janus was ook de god van de portalen, wat volgens Slater de reis naar acceptatie vertegenwoordigt die veel mensen in BDSM-ruimtes doormaken.
“Janus is de Romeinse god van de oorlog – de oorlog die we voeren tegen stereotypen die vaak tegen ons worden gehouden”, zegt Slater schreef in haar Leather Hall of Fame-biografie.
In 1977 overtuigden Slater en haar vriend Patrick Califia, via de connecties die ze maakte via de Society of Janus, zelfs Steve McEachern – de eigenaar van het historische San Francisco gay S/M club de catacombenberoemd om het zetten vuistneuken op de kaart – om zaterdagavond mannenfeesten te openen voor lesbiennes en andere queer vrouwen. Het resulterende feest uit 1978 was een groot succes en werd een belangrijk onderdeel van de ontluikende leerdijkscene van San Francisco.
“Lesbische sadomasochisten waren net bezig zich te organiseren, en Steve’s vrijgevigheid stelde hen in staat een wereld van feest- en speeltechnologie te ontdekken die anders ontoegankelijk zou zijn geweest,” cultureel antropoloog Gayle Rubin schreef in zijn geschiedenisboek: Afwijkingen. “De Catacomben werden al snel een thuis en clubhuis voor de snelgroeiende lesbische SM-gemeenschap in San Francisco.”
Het succes van de damesavonden inspireerde Slater om in 1980 gemengde genderavonden te organiseren in de Catacomben met Susan Thorner, een van de eerste gedocumenteerde ruimtes waar alle geslachten en seksualiteiten van kinksters onder één dak samenkwamen. Slater gooide zelfs minder gemengde feesten zoals deze in zijn kerker thuis (wat op zichzelf een iconische uitdrukking is).
Maar naast zijn strijd om BDSM-ruimtes gastvrijer te maken voor alle queer-mensen, wilde Slater ze ook veiliger maken. Een groot deel van haar werk als seksuele voorlichter concentreerde zich op lestechniek, etiquette, veilige seks en goede toestemmingspraktijken in kraakpanden. De Society of Janus fungeerde als een knooppunt om mensen die nieuw waren bij BDSM te onderwijzen en te ondersteunen en hield regelmatig een vrouwendiscussiegroep.
“Deze mensen kenden de betekenis van het woord ‘toestemming’ niet eens”, zei ze Drummer-tijdschrift in 1979. “Het was alsof je, als je dominant was, dominant was over iedereen, en als je een onderdanige was, deed je wat je werd opgedragen door iemand die binnenkwam. De etiquette ontbrak, hoe zullen we dat zeggen, iets. Geen finesse. Geen respect. En dat heb ik echt in toom gehouden. Het maakt me niet uit of ik geen halsband om heb, als ik niets heb om mee om te gaan. Geef ze eerst toestemming!”
