Als Of) laf deed restaurantinterieur, de resultaten zouden er iets uit kunnen zien Lilibetsdat in september werd geopend en op de plek staat van het herenhuis Mayfair waar koningin Elizabeth II werd geboren en zijn naam ontleent aan haar bijnaam uit haar kindertijd.
Van het oorspronkelijke huis is geen steen meer over, maar dat weerhoudt Lilibets (opgericht door Ross Seanhanex-Neef chef-kok en oprichter van Bone papa’s ramen imperium) van het leunen op het excentrieke aristo-achtergrondverhaal. De hoofdkamer met zijn overvolle banketten, chintz-gordijnkasten en vouwgordijnen (met dank aan Russell Sage Studio), met een blouseachtige Queen Mum-stijl voor een wereld die genoeg heeft van de koude greep van het minimalisme. “Het is oma. Maar op een goede manier”, zei mijn eetgezel en 10 mondiale hoofdredacteur, Sophia Neophitou terwijl ze een stuk sint-jakobsschelp bewonderde: ‘Zelfs de borden zijn vers.’ Dit alles maakt het een heerlijk kampeertegengif voor de saaie, internationale stijl die door zoveel restaurantruimtes wordt aangenomen. Hier eten is een evenement.
Bij Lilibet verwelkomt een reeks geschilderde hondenportretten je als je naar beneden gaat naar de badkamer, een blauwe Wedgewood-lekkernij compleet met wit ‘bruidstaart’-pleisterwerk – een klinkend paleis in alle opzichten. Het damestoilet heeft ook een van die magische spiegels waardoor je er mager uitziet, en dat is maar goed ook, want het eten is hier rijk aan smaak en calorieën, en net als het interieur is het meer dan een beetje excentriek.
Op de dessertkaart staat een broodje haasbiefstuk. Waarom? Het idee kwam blijkbaar uit Portugal, waar het niet ongebruikelijk is om een stevige maaltijd af te sluiten met een vlezige borrel. Ongeacht de oorsprong is het gerecht een zachte, mondvol zoute umami-verrukking. “De koortsdroom van een eiwitvader”, verklaarde mijn collega Garth, die na twee gerechten gek genoeg was om het te proberen.
De steunpilaar van het menu van Lilibet is vis, en alles wordt geserveerd met theatrale flair. Deze plek breekt nooit karakter. Als Lilibets een persoon was, zouden ze permanent dronken zijn goed leven Ons gezelschap van vier schoof in een overvolle banket en bestudeerde het menu. Niemand had zin in oesters, zelfs niet in oud rundervet en zeewierboter. In plaats daarvan gingen we met een prachtig rauwkostbord met kunstig weergegeven rauwe seizoensgroenten, baba ghanoush, groene chili-taramasalata en een meer ansjovisdip. Het kwam met dinky barbajuan gevuld met spinazie, gruyere en citroen. Als je zin hebt in fotogenieke hapjes, kan Lilibets het bezorgen. Mini-crabcakes en kleine spiesjes tonijn zorgen ervoor dat ons feest kan beginnen (had ik al gezegd dat het mijn verjaardag is?). Ik heb nog nooit een ansjovis-éclair gehad. Bij Lilibet bestel je het per stuk en wordt een microcake, zo lang als je pink en met een delicate ansjovisparfait, geserveerd op wat lijkt op een individueel glaspapier. Hij poseert voor een Instagram-selfie en is dan in één gulzige hap verdwenen.
Voor de hoofdgerechten zijn er tal van bekende visgerechten, van een verleidelijke zeetong met Café de Paris-boter tot Cornish tarbot met Pil Pil-saus, maar de rijkdom aan smaak en flair van de presentatie halen dit uit het rijk van eenvoudig comfortfood. Ik kies voor de kreeftspaghetti – een bijna slaapverwekkende, rijke tomatenpuree, gegarneerd met royale plakjes vlees. Garth (ook bekend als Protein Daddy) had de kalfsholstein gegarneerd met een gebakken ei. Sophia werkte een goddelijk gepresenteerd bord gegrilde kip met gegrilde tomaten, kappertjes en basilicum af. Paul verslond de gefrituurde goujons, geserveerd met een tandzoenende, pittige gekonfijte citroenmayonaise. ‘Neem een visstick, maar maak hem koninklijk’, verklaarde hij. Voor op tafel bestelden we de pittige verse pasta met chili-limoenboter en parmezaanse kaas, een frisse Romaine-salade met Caesar-dressing en de beroemde puree van Lilibet, die wordt geleverd met een scheutje zeevruchtenbisque en kreeftenvlees.
Lilibets is ongegeneerd theatraal. Als pudding deelden we, samen met de steak sandwich, een koepelvormige prinsessencake bedekt met chlorofylgroen glazuur, appeltaart en een cheesecake met aardbeien en vanille.
Lilibets is erg Engels, maar ook erg Vegas. Het zorgt voor een show. Kom niet alleen. Het eten is veel te lekker voor een rustige lunch, en haast je niet (vanaf 8 maart is het geopend voor de zondagse lunch). Kom met vrienden, laat u vermaken door de rijkdom van het eten, de borden met franjes en het goddelijke kamp van dit alles.
Fotografie met dank aan Lilibets.
