Magliano arriveerde met een fluitje in Parijs – een ‘feestoproep’ en een ‘intersekse-serenade’ – en liet aanwezigheid luider spreken dan ceremonieel. Voor zijn eerste show in de stad opende Luca Magliano AW26 met geluid – scherp, menselijk, een beetje weerbarstig – dat de toon zette voor een collectie die fysiek, expressief en zelfverzekerd aanvoelde. De boodschap was vanaf het begin duidelijk: het ging niet om de Parijse lak, maar om de aanwezigheid.
De outfit speelde als de grootste hits, aangescherpt voor een groter podium. Taxi-jassen en ruime jassen waren gehuld in sjaals en organza die als koude luchtstromen over het lichaam zweefden, waardoor de contouren en het doel vervaagden. Broek gedraaid en naar het been getrokken, gesloten en onderbroken in de taille door riemen en losse, op maat gemaakte fragmenten die functionele details transformeren in visuele interpunctie. Alles voelde doelgericht gedragen, nooit alleen maar gestyled.
De stof sprak boekdelen. Tartan – volks en vertrouwd – werd royaal gedrapeerd, terwijl tropisch polyester herwerkt leek met dichte, shearling-achtige afwerkingen die gewicht en textuur toevoegden. Shetland, Harris-tweed en mohair vormden de basis van de collectie, verlicht door kleuraccenten in de kleermakerskleding uit de jaren 90 en dubbele sets die eerder rusteloos dan verfijnd leken. Prints van kristallen glazen en rinkelende sleutels op zijden overhemden knikten naar huiselijke rituelen en persoonlijke ruimtes, licht gedragen en zonder franjes.
Parijs werd korte tijd onderdeel van de provincie Magliano – een stad van nabijheid, lawaai en emotie. Het was een stadsdebuut dat levendig, zelfverzekerd en duidelijk ongefilterd aanvoelde, wat bewees dat Magliano’s taal het beste reist als het luid, tastbaar en onbeschaamd menselijk blijft.
Fotografie met dank aan Magliano.
