Instellen op Waar de wilde rozen groeien door Nick Cave en de slechte zaden En Kylie Minogue, Glenn Martens’ AW26 Huis Margiela show ontvouwde zich als een macabere parade van onaardse wezens en herrezen aristocraten. Het speelt zich af in Shanghai, te midden van een metropool van zeecontainers, waterachtige gordijnen, texturen die lijken te zijn geconsumeerd door Cordyceps, en delicate chiffonjurken gecombineerd met nauwkeurig maatwerk met een gotisch tintje. Het was genoeg om iedereen kippenvel te bezorgen.
Van dichtbij waren het de maskers die je vasthielden. Stoffen gezichtsbedekkingen – beschilderd met make-up, scheef en klonterig – gaven elke blik een vreemde, buitenaardse kwaliteit, soms griezelig, soms bijna treurig. Ze knikten ook naar de al lang bestaande anonimiteit van het huis, maar voelden hier meer theatraal en vervormd aan.
Martens bleef zich concentreren op stoffen, nu aangescherpt door de gevoeligheid voor de vlooienmarkt: kledingstukken die zijn herwerkt, omgesmolten en gerecycled. Porselein verscheen zowel als illusie als als object: gelaagde organza die de kwetsbaarheid ervan nabootste en, in één opvallend geval, echte gebroken stukken die aan een jurk waren bevestigd. Elders voelden stoffen zich uitgegraven – jurken gereduceerd tot hun prints, wandtapijten herwerkt met pailletten, oppervlakken verzegeld of gestold, soms bijna wasachtig en gecompenseerd door soepele zandkleurige naakten en pastorale vormen.
Het contrast tussen zachtheid en textuur bleef belangrijk. Gordijnen met een natte look hingen en plooiden op, terwijl jurken van chiffon licht en een beetje onlosmakelijk aanvoelden. Het maatwerk, hoewel op het eerste gezicht schoon, kwam tot uiting in de details: leer versmolten met tweed, ruwe randen losgelaten, stoffen in stukken gesneden en opnieuw in elkaar gezet.
Er waren momenten van intensiteit: een volledig gouden look, een metallic roze jurk die midden instortte, een zuurgroene fluwelen jurk met hertoginmouwen, gelaagd over een bodysuit van tweede huid. Vogelskelettenprints, zijden kaftans en duinachtige breisels zorgden voor afwisseling zonder de sfeer te verzachten.
Het was ongemakkelijk, ja, maar dat was het punt. Martens leunde erin en bouwde een collectie op die rijk was aan textuur, enigszins grotesk en volledig boeiend.
Fotografie met dank aan Maison Margiela.
