Seizoen na seizoen diende Mac als de clou voor verschillende grappen over lullen en ballen en shirtloze mannen. Er is de seriepremière waarbij ze tijdelijk een homobar runnen, of wanneer hij een nietsvermoedende Dennis shirtloos ziet dansen. Elf seizoenen in en tot ver in de volwassenheid kwam Mac eindelijk ‘uit de kast’, waar hij vrijwel onmiddellijk terugging tot een seizoen later vanwege een geschil over een kraslot. Ik was toen oud genoeg om mijn eigen afkeer van de eerste seizoenen te pareren aan mijn oprechte plezier in de show, die slim en grappig was en soms gevaarlijk dicht in de buurt kwam van het soort lijnen dat ik trok in mijn eigen persoonlijke geloofssysteem. Maar zoals de meeste dingen was Macs seksualiteit, zelfs in de snel veranderende jaren van 2010, een voorwerp van spot, bedoeld om het soort mensen te vermaken met wie ik ben opgegroeid: mannen met wie ik nu zou willen springen als ik de kans zou krijgen. (Ik pakte de pruik en de gewichten ter hand, toen het gebeurde.) Misschien is het revolutionair dat een homoseksueel personage als Mac als clou kan bestaan op één lijn met zijn leeftijdsgenoten, narcisten, bedriegers, leugenaars en dergelijke. In een utopische toekomst zullen homoseksuelen net zo slecht en dom zijn als Dennis en Dee.
Dan is er Marco van Degrassi: de volgende generatie. Er was een aanzienlijk deel van mijn twintiger jaren toen ik zijn representatieve functie in de show zou hebben beschreven als smakeloos, veilig, gedateerd en oud. Zoals de seismische waarschuwingssignalen Op deze manier geborenmegabeving van omvang tien jaar later. Maar ik ben nu in de dertig, verweerd door een decennium waarin ik professioneel over homo’s heb geschreven, en gehard door de grote ommekeer in het lot die homo’s als geheel ons de laatste tijd hebben opgedrongen.
Kortom, ik wil de ontwaakten terugbrengen.
Het is ahistorisch om Marco’s karakterboog te beschrijven Degrassi als allesbehalve revolutionair. In een serie die bekend stond om zijn baanbrekende onderwerpen die ouders en commentatoren deden kronkelen, deed hij zo ongeveer alles wat een homoseksuele tiener op televisie kon doen: uit de kast komen voor zijn vader in Shakespeare-kleding, zijn mietje tot baardslavernij dwingen, meer truivesten dragen dan Kurt Hummel zijn benige kleine heupen van zich af kon schudden. Hij had vriendinnen en vriendinnen. Spinner graffitigrafeerde ooit “MARCO IS A FAG” voordat kleuterschutter Drake tussenbeide kwam als bondgenoot. En er waren ook downs. Hij stond vaak vijandig tegenover vrouwen, zoals bekend is van veel homomannen. Voordat hij bij zijn vader uit de kast kwam, worstelde Marco met de al te mannelijke Italiaans-Canadese cultuur thuis, waar zijn vader vaak homofobe gevoelens uitsprak terwijl zijn moeder ineengedoken in de keuken zat. In een bijzonder tragische aflevering, die tot de meest verontrustende (en gedenkwaardige) van de serie behoort, wordt hij in een park lastiggevallen door een groep mannen die nooit worden betrapt.
Net als alle andere personages DegrassiMarco is een sterfelijke man. Paradoxaal genoeg fungeerde hij samen met de rest van de cast ook als avatar van de tijdgeest, vaten waardoor de grotere bewegingen in de samenleving werden gedestilleerd en naar ons terugspuugden. Dit is grotendeels wat de show onder millennials tot een bliksem-in-een-fles-fenomeen maakte; het is grotendeels wat het soort representatief schrijven waarmee het pionierde zo verwerpelijk maakte voor mij, verblind door een te jeugdige lethargie.
