Simon Williams (Yahya Abdul-Mateen II) is de slechtste acteur die je kunt zijn. Natuurlijk is hij getalenteerd; hij blaast castingagenten vaak uit het water vanwege zijn audities, met een geest die onmiddellijk elke film die hij heeft gezien en elk optreden daarin catalogiseert. Maar dat betekent allemaal niets als hij niet uit de weg kan gaan.
Simon is een overdenker uit het leerboek, zelfbewust tot op het punt van zelfobsessie. Hij boekt kleine rollen in grote producties, maar verliest ze net zo snel door zogenaamde scriptwijzigingen aan te vragen. Hij kan geen verbinding maken met een personage zonder een ingewikkeld achtergrondverhaal te creëren dat evenveel pijn doet als helpt. En misschien wel het ergste van alles is dat hij krachtige, op energie gebaseerde superkrachten onderdrukt, krachten die hem – dankzij een discriminerende bepaling genaamd ‘The Doorman Clause’ – hem wettelijk beletten auditie te doen voor de meeste grote Hollywood-producties. Een kleine stemmingswisseling kan een seismische gebeurtenis veroorzaken die kan wedijveren met een babyaardbeving. En als een man die zijn emoties op zijn mouw draagt, zou Simon Los Angeles waarschijnlijk regelmatig met de grond gelijk kunnen maken zonder zelfs maar te aarzelen. In elk ander Marvel-project zou hij oog in oog staan met Thor, de God van de Donder. Dat zijn krachten meer als een vervelend gedoe aanvoelen, is wat stom is Wonder mens uit de bedompte zelf-ernst van deze franchise en in een absurde sitcom.
Simon Williams is niet jouw typische MCU-held. Dat maakt hem zo overtuigend.
Marvel Studio’s
Wonder mens is anders dan elk ander aanbod van Marvel dat eerder is verschenen. Verbazingwekkend genoeg zijn het betere competities dan waar het recht op heeft. Een knipogende satire op de showbusiness, superheldenmoeheid en de kunst van geheime identiteit zouden helemaal niet moeten werken binnen de MCU, maar dat doet het wel, en het doet het perfect. Dat is grotendeels een eer voor Destin Daniel Cretton, die na de regel terugkeert Shang-Chi en de legende van de tien ringen om zijn affiniteit voor intiem drama te verdubbelen. Wonder mens is een verdomd bijna perfect huwelijk van sympathieën karakterstudie en een ongebruikelijke superheldenoorsprong – maar het is bovenal (en met het meeste succes) een klassieke buddy-komedie.
Al deze verschillende thema’s komen tot uiting op het moment dat Simon samenwerkt met een ervaren acteur, een parttime terrorist en… Shang-Chi scène-stelers Trevor Slattery (een onrustige Ben Kingsley). Het is een vreemde combinatie die eigenlijk niet zou moeten werken, maar die uiteindelijk elke Marvel-bromance die eraan voorafgaat, overschaduwt. Voor wat het waard is, het helpt dat het zo is vriendelijk gebouwd op een leugen: hoewel Simon en Trevor onmiddellijk een band krijgen over hun gedeelde obsessie met acteren met kapitaal, is de enige reden dat hun paden elkaar kruisen te danken aan enige inmenging van het Department of Damage Control. Ze houden Simon al een tijdje in de gaten, en hoewel de slimme agent Cleary (Arian Moayed) weet dat hij een soort bedreiging vormt voor de openbare veiligheid, heeft hij nog niet het bewijs om dit te bewijzen.
Gelukkig voor Cleary heeft Trevor zijn gevangenisstraf nooit afgemaakt omdat hij zich lang geleden voordeed als The Mandarin IJzeren man 3. Toen zijn carrière eindelijk weer normaal begon te worden (afgezien van het dagelijkse ‘Hé, was jij toen geen terrorist?’), zou Trevor er alles aan doen om een nieuwe periode in de supergevangenis te voorkomen. Dus stemt hij ermee in om Simon door de auditie van zijn leven te loodsen: de hoofdrol in een reboot van een oude superheldenfilm. Wonder mens – onder het mom van het bespioneren van de worstelende acteur.
Met een hilarische bromance in het midden, Wonder mens zweeft als een buddy-komedie.
Marvel Studio’s
Uiteraard krijgt dit onwaarschijnlijke duo gaandeweg een band. Over Wonder Man’In acht korte afleveringen (je kunt het hele ding op een dag uitspullen, en dat zal zeker gebeuren), overleven Simon en Trevor de ene sitcom-trope na de andere. De meeste omvatten tochten naar verschillende uithoeken van LA, ontmoetingen met acteurs die zichzelf spelen (zoals Matrix’van Joe Pantolianoeen oude vriend uit Trevors pre-Mandarijn-tijd), en natuurlijk hun noodlottige auditie voor Wonder mensde film. Cretton maakt opnieuw perfect gebruik van Kingsley als Trevor: de serie is belachelijk grappig, grotendeels dankzij zijn briljante lijnvoering. Hij zigzagt waar Abdul-Mateen zag, en vond een perfecte balans tussen zwaartekracht en borderline-humor. Hun tegenslagen, en de grappen die daaruit voortvloeien, zijn grotendeels gerelateerd aan honkbal en zullen zeker veel hervormde, ambitieuze of werkende acteurs prikkelen. De rest zal iedereen verwennen met een voorbijgaand begrip van het industriële superheldencomplex.
Wonder mens is een metakomedie zonder enige zelfvoldane branie. Het is verfrissend serieus over de rol die deze films spelen in de industrie (misschien omdat Marvel zichzelf er niet toe kon brengen zijn eigen brood en boter te grondig aan het spiesen te zetten, maar toch). Wanneer de gerespecteerde regisseur Von Kovak (Zlatko Buric) vertelt over zijn visie op het nieuwe Wonder menshij grijpt terug naar hoe superheldenfilms vroeger voelden: vol hoop, kleur en emotie. En dat gevoel blijft je bij als Wonder mensde show leunt zwaarder op zijn taken jegens de MCU in de achterste helft. Dat komt omdat Cretton en zijn medewerkers Simons afkomst met hartverscheurende persoonlijke belangen verbinden. Het kost veel moeite om de angsten van het personage in detail te beschrijven, de omstandigheden te onderzoeken die hem hebben gevormd, en om de redenen uit te leggen waarom hij een carrière in de kunst belangrijker vindt dan een carrière die als held wordt aanbeden.
Wonder mens combineert superheldeninzet en intiem drama met perfecte finesse.
Marvel Studio’s
De show schuwt ook het aangrijpende karakterwerk niet – het portretteert Simon precies zoals hij is: bang, egoïstisch en verloren, wanhopig op zoek naar een manier om de twee roepingen die in hem strijden met elkaar te verzoenen. De meest interessante onderwerpen zijn intern en hebben vaak niets te maken met zijn krachten. Sommigen (zoals zijn groeiende afhankelijkheid van Trevor) verliezen feitelijk stoom wanneer de focus terugkeert naar de bredere MCU, maar dat is minder een probleem voor een show die dit volledig beseft. Simons ontwikkeling is subtiel – hij faalt meer dan dat hij bloeit – maar met de hulp van Trevor groeit hij uiteindelijk uit tot een betere vriend, een genereuzere acteur en echt superheldenmateriaal.
De enige oprecht probleem met Wonder mens is dat het bijna te snel voorbij is: je verlangt naar veel meer van Crettons kijk op de MCU. Gelukkig komt er nog meer van de regisseur Spider-Man: Gloednieuwe daglater in 2026 verwacht – maar Wonder mens wat bewijst dat de franchise in betere handen is dan ooit tevoren.
