“Wat kan de natuur ons vertellen over het weten wat de beste tijd is om te vertrekken of wanneer het tijd is om verder te gaan? Wat kunnen we leren over het creëren van een thuis waar we zijn en waarin we ons kunnen verdiepen?”
– Lezersberichten
Jaarlijks gaan er miljarden dieren aan boord epische reizen om nieuwe kusten en luchten te zoeken. En migratie is niet altijd een rondreis: sommige reizigers zijn geboren om te vertrekken en nooit meer terug te keren. Sommige reizen worden door nakomelingen voltooid: Eén de migratiecyclus van de monarchvlinder duurt vier generaties. Wat betreft hoe dieren weten wanneer het tijd is om te vertrekken, de natuur kent vele klokken-sommigen gewond door weerpatronen, sommigen genoemd door daglicht en anderen door innerlijke, biologische kennis.
In de herfst kun je glinsterende wolken libellen zien vliegen over de Indische Oceaan. Met een afstand van meer dan 3.000 kilometer over open water van India naar Oost-Afrika is het de langste migratie die ooit door welk insect dan ook heeft plaatsgevonden. Hun reis jaagt op regen omdat ze zoet water nodig hebben om zich voort te planten. Wat betreft wanneer ze weten dat ze moeten vertrekken, lezen ze de lucht: veranderende windpatronen creëren sfeervolle gangen die maken een anders onmogelijke reis mogelijk.
Afrikaanse olifanten zwerven seizoensgebonden door de savanne op zoek naar water en weelderig groen. Deze bewegingspatronen worden vaak geleid door oudere matriarchen die ecologische kennis en herinnering aan de plek met zich meedragen. En hun reizen geven zowel iets terug aan het land als aan andere soorten. Het ontwortelen van bomen en struiken tijdens het voederen draagt bij aan het behoud van open graslanden; de putten die ze graven leveren water voor andere dieren; en ze helpen transporteren en verspreiden van zaden over lange afstanden. Het zijn migrerende rentmeesters, gedreven door herinnering.
Jonge Chinook-zalm, geboren in zoetwaterrivieren, verandert in zouttolerante vissen en legt honderden tot duizenden kilometers af om de Stille Oceaan te bereiken, waar ze jarenlang ver van huis eten. Vervolgens keren de overlevenden, geleid door het magnetische veld van de aarde en de unieke chemische signatuur van hun geboortewater, terug; ze zwemmen stroomopwaarts tot wel 3.000 kilometer en 2.000 meter bergopwaarts, waarbij ze onderweg watervallen opspringen. Na het paaien sterven ze en voeden hun lichamen de rivieren en bossen die de volgende generatie zullen onderhouden. om een migratie uit te voeren die niet lineair maar circulair is.
Migratie is natuurlijk. Alleen mensen criminaliseren het. Naarmate de destabilisatie van het klimaat versnelt, zal dit een cruciaal probleem in ons leven worden. Alleen al in de afgelopen tien jaar hebben klimaatrampen een schatting verdrongen 250 miljoen mensen wereldwijd. Sommige geavanceerde projecties suggereren dat als de klimaatverandering de bestaande kwetsbaarheden blijft verergeren, ontheemding kan een ongekende schaal bereiken tegen 2050. Het Mondiale Noorden draagt een onevenredige verantwoordelijkheid voor de klimaatverandering, maar het is vaak het Mondiale Zuiden dat wordt gestraft voor het in beweging komen als reactie op de gevolgen ervan.
Hier in de Verenigde Staten heeft het idee van thuis nog nooit zo essentieel – of onzekerder – gevoeld. De handhaving van de immigratiewetgeving heeft levens gekost, gezinnen gescheiden en zowel immigranten als burgers gevangengezet. Dit zijn buren die hier hun hele leven hebben gebouwd en bevallen, maar nu met geweld zijn ontworteld. Tegen deze achtergrond kan ik me geen ontroerender portret van thuis voorstellen dan dat geschilderd door Minnesotans, kiezen voor een gemeenschap ondanks tirannie.
Of het nu gaat om het lezen van de pulsen van de aarde, veranderende windrichtingen of een magnetische aantrekkingskracht, er zijn veel signalen dat het tijd kan zijn om verder te gaan van een bepaalde plek. En er zijn net zoveel tekenen om te blijven. Ik denk niet dat het aan mij of iemand anders is om te beslissen wie het ene huis voor het andere mag verlaten. Het enige wat ik met zekerheid kan zeggen is dat het geen geringe prestatie is. En dat, meer dan lijnen op een kaart, een thuis wordt gecreëerd door degenen die er wonen: burgers en buren, elkaars heiligheid hand in hand houden.
