Na wat voelt als jaren van handwringen over de gevaren van AI, hersenrot op het internet en de inherente exploitatie van streaming, is het leuk om een wereld te betreden die het beste uit al het bovenstaande haalt. Dat is waarschijnlijk wat Kosmische prinses Kaguya! doet het het beste: een Netflix-anime die een oude legende in een cyberpunk-toekomst verandert, het is ongelooflijk optimistisch over virtual reality.
Losjes gebaseerd op Verhaal van de bamboesnijder, Kosmische prinses Kaguya! volledig herschept beats van dat verhaal om een vrolijke liefdesbrief te schrijven aan streamers, Japanse VTubers en iedereen die meer uren dan nodig is in een meeslepende videogame heeft gestoken. De reikwijdte ervan kan een niche zijn en de uitvoering ervan druk, maar je hoeft niet chronisch online te zijn om de charmes ervan te redden.
Op zoveel manieren, Kosmische Prinses is een oefening in wensvervulling. Het is gemakkelijk om te sympathiseren met het lot van Iroha Sakayori (Anna Nagase), de overwerkte hoofdrolspeler van de film, die alleen is sinds hij met een studiebeurs naar de stad is verhuisd om naar de middelbare school te gaan. Hoewel ze in haar jeugd een wonderkind op de piano was, onderdrukte haar aanmatigende moeder haar liefde voor muziek effectief. Nu werkt ze parttime om aan de top van haar klas te blijven en te overleven van smakeloos voedsel, zodat ze haar huur kan betalen. De weinige uren die niet aan studeren of werken worden besteed, worden doorgebracht in Tsukuyomi, een virtuele wereld waar spelers kunnen zijn wat ze willen. Zelfs daar trekt ze zich terug in een leven aan de zijlijn, terwijl ze stilletjes het hof maakt met een AI-popster genaamd Yachiyo (Saori Hayami), totdat Kaguya (Yūko Natsuyoshi) in haar leven terechtkomt.
Op een avond, op weg naar huis van zijn werk in de echte wereld, vindt Iroha een baby die slaapt in een gloeiende bamboestengel. Bezorgd over de veiligheid ervan, brengt ze hem terug naar de schoenendoos in een appartement – en binnen een paar nachten groeit hij uit tot een opgewonden tienermeisje. Omdat ze beweert van de maan te komen zoals de prinses in Verhaal van de bamboesnijderIroha noemt het meisje naar haar. En Kaguya maakt snel werk van het veranderen van Iroha’s zorgvuldig gestructureerde leven. Terwijl ze alleen thuis is, hackt ze Iroha’s computer en gebruikt ze al haar geld om een paar VR-contactlenzen te kopen. Ze is een programmeertalent en ontgrendelt nog meer talenten wanneer ze voor de eerste keer inlogt bij Tsukuyomi.
Kosmische Prinses is een soort isekai voor VTubers.
Netflix
Geconfronteerd met de taak om haar eigen levensonderhoud te maskeren, kiest Kaguya ervoor om streamer te worden. Yachiyo organiseert een wedstrijd: degene die in een bepaalde tijd de meeste volgers kan krijgen, mag met haar op het podium “optreden”. Ondanks dat hij minstens tien dagen oud is, doet Kaguya gretig mee en begint als een vis naar het water te stromen. Kosmische Prinses is op haar meest dynamisch als ze Kaguya door alle verschillende microgenres voor streamers fietst, haar nieuwe games ziet en fans wint. Maar het mooiste is als Kaguya’s chaotische nieuwe zoektocht er eindelijk voor zorgt dat Iroha stopt met stressen en daadwerkelijk gaat leven.
Iroha stemt ermee in om Kaguya oude liedjes te laten gebruiken die ze heeft geschreven om haar aanwezigheid bij Tsukuyomi te versterken, maar ze aarzelt om iets nieuws te schrijven. Iedereen kan zien dat ze zichzelf afhoudt van haar ware roeping, te gefocust op het overleven van haar Spartaanse levensstijl om echt te kunnen gedijen. En Iroha beseft dat uiteindelijk ook, maar alleen als haar lichaam het begeeft en ze voor hulp op Kaguya moet vertrouwen. De momenten van echte verbinding tussen de meisjes, zowel in Tsukuyomi als daarbuiten, zijn dat wel Kosmische prinses best. Kaguya verzacht Iroha en dwingt haar haar leuke kant te omarmen, terwijl Iroha de Maanprinses een plek geeft om haar focus te verscherpen.
Tsukuyomi’s rijk is bedwelmend, maar vervangt de echte wereld niet.
Netflix
Dit zijn de momenten die echt voelen als wensvervulling. Natuurlijk is het bevredigend om te zien hoe deze e-girls in gladiatorwedstrijden vechten met komisch grote hamers, of het opnemen tegen hun grootste concurrentie, Black OnyX – wiens leider (Miyu Irino) veel sexyer gekleed is dan hij zou moeten zijn. Ook de beelden van de film zijn niets om op te snuiven: dit is het speelfilmdebuut van Shingo Yamashita, de geest achter de wilde openingsscènes van shows als Kettingzaag man En Jujutsu Kaisen. Hij geeft Tsukuyomi’s rijk weer met een briljant, lichtgevend effect, maar geeft bovenal prioriteit aan karakter.
Kosmische Prinses is een escapistische fantasie, een soort isekai voor iedereen die te veel tijd heeft doorgebracht in een personagemaker naar keuze. Maar het maakt een verstandige keuze door zich te concentreren op de echte wereld en het fantastische tegelijk. De greep op de legende die de film inspireerde mag dan los zijn, waardoor dit een slordigere hervertelling wordt, maar een beetje chaos kan geen kwaad bij een verhaal dat zo aanlokkelijk is.
