Eind maart is het erg vroeg om voorspellingen te doen over het beste van wat dan ook in een bepaald jaar. En toch is het optreden van Ralph Fiennes binnen 28 jaar later: De bottentempel draait om een scène die zo spannend, zo leuk en zo vol gas is dat het ons inspireert om ook een beetje roekeloos te zijn.
28 jaar later: De bottentempele werd op 16 januari van dit jaar in de bioscoop uitgebracht, vroeg genoeg om de film eind maart op Netflix te laten verschijnen. Het is een directe opvolger van de 2025s 28 jaar later – momenteel ook te streamen op Netflix – en voltooit verhaalbogen met personages die voor het eerst in de vorige film werden geïntroduceerd.
We gaan verder met de jonge Spike (Alfie Williams), die een gruwelijk ritueel onderging als onderdeel van zijn gedwongen inwijding in de sadistische post-apocalyptische moordcultus/bende The Jimmies, geïntroduceerd aan het einde van 28 jaar later.
Voor degenen die het niet weten (meestal Amerikanen – dit is een heel Brits detail in een heel Britse film), The Jimmies modelleert zichzelf naar Jimmy Savillede in ongenade gevallen komiek en tv-presentator die na zijn overlijden in 2011 werd ontmaskerd als een gruwelijk seksueel roofdier. 28 jaar later universum, werd Saville nooit onthuld als de wereld zoals we die kennen eindigde toen het Rage Virus voor het eerst verscheen in 2002. (Het echte lot van Jimmy Saville in deze alternatieve tijdlijn wordt nooit besproken, maar je kunt alleen maar hopen dat hij in stukken werd gescheurd door hongerige Infected.)
Toch lijken de Jimmies intuïtief door associatie hun slechtste zelf te zijn geworden – vooral hun leider Sir Lord Jimmy Crystal (Jack O’Connell), wiens achtergrondverhaal de kou verbindt van 28 jaar later met de grotere boog van de serie. Bot tempel draait om een gruwelijke martelscène die regisseur Nia DaCosta – die het stokje overneemt van Danny Boyle en eveneens werkt op basis van een script van de grote Alex Garland – filmt vanaf een kunstig afstandelijke afstand. Dat maakt de reeks echter niet minder hartverscheurend, en als het voorheen niet duidelijk was, is het na dat punt overduidelijk dat deze Jimmies slechteriken zijn.
Gelukkig, Bot tempel verbindt ons ook met Dr. Ian Kelson, onvergetelijk gespeeld door de grote Ralph Fiennes. Hoewel hij een minder belangrijk personage was, alles bij elkaar genomen, i 28 jaar later, We brengen veel tijd door met Dr. Kelson botten tempel, het ontdekken van details over zijn dagelijks leven en hoe hij op zijn minst relatief gezond blijft terwijl hij letterlijk een kathedraal van botten om zich heen bouwt. Het blijkt dat zijn platencollectie de sleutel is om Dr. Kelson op de hoogte te houden, en de film laat zien hoe hij door zijn eenzame imperium danst op Duran Duran en Radiohead op LP.
Dat brengt ons bij de beste scène in elke horrorfilm tot nu toe dit jaar. Omdat Bot tempel voltooit een boog die begon in 28 jaar later, het is onvermijdelijk dat Sir Lord Jimmy Crystal en Dr. Ian Kelson elkaar uiteindelijk zullen ontmoeten. En als ze dat doen, is het in een vurig, door hallucinogeen veroorzaakt visioen van de hel dat de Jimmies naar de maan doet huilen.
Kortom, Sir Lord Jimmy heeft de jongere Jimmies ervan overtuigd dat de verdorven wreedheid die ze andere overlevenden aandoen, in opdracht van Satan is, die ze “Old Nick” noemen. De jongere Jimmies zijn doodsbang voor “Old Nick”, die Dr. Kelson inspireert om een door pyrotechniek aangedreven spektakel te creëren, ontworpen om deze kleine psychopaten te choqueren en te verbazen. Hij doordrenkt het gras rond de centrale pilaar van de tempel, hangt honderden kaarsen aan de botten “bomen”, schildert zichzelf rood en maakt zijn tanden zwart om er demonischer uit te zien.
Maar Kelsons geheime wapen komt uit zijn platencollectie: de titelsong van Iron Maidens Het nummer van het dier. Zelfs de aanhangers van “Run to the Hills” moeten toegeven dat het nummer behoorlijk goed is, maar een beetje context helpt hier ook: houd er rekening mee dat terwijl Dr. Kelson en Sir Lord Jimmy zich de dagen vóór het Rage Virus herinneren en dus context hebben over Iron Maiden, de jongere Jimmies geen idee hebben wat heavy metal zelfs is. (Was? Zijn er metalbands in de post-apocalyps? Een onderwerp voor een ander vervolg misschien.)
Als je met dit in gedachten kijkt, wordt de scène nog spectaculairder. Maar zelfs – of misschien wel vooral – fans van de band kunnen de satanische majesteit van Ralph Fiennes waarderen, die zijn tanden ontbloot en rond de majestueuze botten van de film dartelt als een ondeugende duivel in een tekenfilm. Hij is angstaanjagend, maar hij heeft er duidelijk ook plezier in: “Het was net een rollende trein, of sneeuw die van een heuvel naar beneden rolde tot het de perfecte sneeuwbal was.” DaCosta zei over het filmen van de scène in een recent interview met Rue Mortuarium, Het is het middelpunt van een vervolg dat veel beter is dan nodig is, en het wordt nu gestreamd op Netflix.
