Sommige combinaties zijn gewoon logisch. Dingen als pindakaas en chocolade, a Fall-out TV-programmaof Verfilmingen van Stephen King lijken zulke voor de hand liggende en gemakkelijke overwinningen. Dit geldt ook voor videogames. Zo nu en dan zal een studio een project aankondigen dat aan alle verwachtingen voldoet: een no-brainer elevator pitch die klinkt als een must-play. En een van die games is zojuist op de Nintendo Switch verschenen.
De schurkenprins van Perzië is precies hoe het klinkt. Een roguelit-genre-avontuur speelt zich af Prins van Perzië franchise is genoeg om de aandacht van beide groepen fans te trekken. Nog spannender is de studio achter het project: Evil Empire. Vooral bekend van zijn werk met Dode cellenEvil Empire begrijpt wat een moderne roguelite drijft. Maak je klaar voor een boterachtig levelontwerp, ingewikkelde uitrustingsstrategieën en veel plotselinge dood.
De schurkenprins van Perzië ent de kenmerkende acrobatiek van de serie op het DNA van Dode cellen. Je speelt een naamloze prins, gewapend met een mix van slagwapens en een afstandsschieter, die herhaaldelijk procedureel gegenereerde delen van een belegerd Perzisch koninkrijk bestormt. Elke run is kort, dodelijk en boordevol nieuwe platformmogelijkheden. Je moet muurruns, richelgrijpers, dash-annuleringen en meer beheersen. Parkour is een kernonderdeel van zowel aanval als verkenning, en de game beloont spelers die zich een weg kunnen banen door strakke platformsequenties.
Het is een spel ontworpen voor flow. Combat maakt gebruik van een bekende Dode cellenUitrusting in stijl: een primair slagwapen, een secundair langeafstandsgereedschap en een verscheidenheid aan passieve voordelen en verbruiksartikelen die je tijdens het rennen oppikt. Waar Schurkenprins van Perzië blinkt uit in de manier waarop het acrobatische mobiliteit bovenop dat sjabloon legt. Het resultaat is een dans tussen agressie en parkour, waarbij een succesvolle ontmoeting vaak lijkt op een one-take-film: rennen, muur rennen, slash, bola, wegrollen, herhalen.
Wees bij elke bocht voorbereid op spijkers, zagen en andere scherpe voorwerpen.
Het kwade imperium
Als je liefhad dode cellen, je zult je griezelig thuis voelen. De lus zal je meteen bekend voorkomen. Je verzamelt valuta tijdens runs om permanente ontgrendelingen te kopen die je opties bij volgende pogingen uitbreiden. Je hebt de keuze uit Prince-specifiek speelgoed en vaardigheden die de acrobatische verplaatsing benadrukken.
Critici en spelers hebben hun stem laten horen: ja, de game draagt zijn inspiratie op de mouw. Je ziet bekende levelstructuren, wapenarchetypen en komt zelfs een tempo tegen dat echoot Dode cellen. Maar de verschillen zijn belangrijk. De langs muren lopende en op richels gebaseerde beweging opent alternatieve routes door kamers waardoor verkenning meer verticaal aanvoelt. Baasarena’s worden driedimensionale speeltuinen in plaats van platte gevechtsboxen, en het verandert de manier waarop je builds plant (mobiliteitsvoordelen kunnen net zo belangrijk zijn als ruwe schade).
Terwijl hij er hard op leunt Dode cellen erfenis, komt niet aan Schurkenprins verwacht een uitgebreid Sands of Time-verhaal. Dit is een roguelite, en de verhalen ervan volgen die logica: vignetten, ontgrendelbare stukjes overlevering en kleine karakterbeats die naar buiten druppelen naarmate je verder komt. De plot, een prins die zijn thuisland probeert terug te winnen van indringers, kadert de rassen in, en de details van de wereld zijn voldoende om elk bioom apart te laten voelen zonder de kernlus in de weg te staan. Het is eerder sfeervol dan episch; als je een meeslepend, filmisch Prince-drama wilt, wil je toch naar andere delen in de franchise kijken. Maar als je geniet van je verhaal ondergeschikt aan je actie, dan Schurkenprins’s toon, kunst en soundtrack leveren.
De mooie Laleh zal je favoriete bron zijn voor tientallen outfits, vaak geïnspireerd door andere games.
Het kwade imperium
Als je een fan bent van snelle, vaardigheidsgedreven roguelites (en je vond het leuk Dode cellen) Dit is een no-brainer aanbeveling. De gevechts- en bewegingssystemen zijn verfijnd en de triomfmomenten van de game zijn werkelijk spannend. Dat gezegd hebbende, moet je je bewust zijn van de twee veel voorkomende kanttekeningen: gebrek aan lange inhoud vergeleken met reuzen van het genre, en de herspeelwaarde van de game hangt af van de vraag of toekomstige updates biomen, wapens en modifiers blijven toevoegen.
Als je op zoek bent naar een diep konijnenhol of een lange, uitgestrekte singleplayer-saga, temper dan je verwachtingen. Maar als je kleine runs wilt met ultieme mechanische betrouwbaarheid die perfect zijn voor snelle Switch-sessies, dan is dit een must om te proberen.
