Bloed Raak bloed aan van Derrick Jeter. Een van mijn favoriete uithoeken van de Amerikaanse geschiedenis om over te lezen zijn de Indianenoorlogen na de burgeroorlog, vooral het conflict tussen het Amerikaanse leger en de Comanches en Apaches. Derrick Jeter is een auteur en historicus die gespecialiseerd is in de geschiedenis van Texas, en in zijn debuutroman laat hij lezers toe aan een regiment Buffalo Soldiers gestationeerd in West-Texas, geleid door een gewelddadige, gekwelde kolonel genaamd Ethan Pendleton, die citroenen eet als appels, met schil en al. Het regiment zit op de staart van een ongrijpbare Apache genaamd Victorio, en Jeter legt de wreedheid van het conflict in het Amerikaanse zuidwesten vast in bloedige, onverschrokken details. Het is een soort combinatie van Eenzame duif, Rijk van de Zomermaanen de werken van Cormac McCarthy. Ik heb genoten van het lezen.
BAMF-stijl. Dit is een van de OG-blogs voor herenstijl; het publiceert regelmatig sinds 2012 en doet het nog steeds goed. De site geeft een overzicht van iconische outfits uit tv en film, geeft je de geschiedenis en achtergrond van de kleding en biedt vervolgens suggesties over hoe je de look zelf kunt repliceren. Als ik een cool jasje of shirt zie in een oude film of tv-programma, ga ik naar BAMF Style en daar hebben ze bijna altijd wel iets op. Ik respecteer de consistentie van deze schrijver. Geweldige bron voor stijlinspiratie.
Mountain & Sackett-stropdas. Elke zondag draag ik een stropdas naar de kerk. Het is alweer een tijdje geleden dat ik nieuwe heb gekocht en de mijne zag er behoorlijk slecht uit. Ik wilde mijn zondagse kleding opfrissen, dus kocht ik een paar stropdassen van Mountain & Sackett, die sinds 1957 stropdassen maken in New York. Ik steun graag een Made in America-bedrijf. Oude AoM-lezers herinneren zich misschien Mountain & Sackett; in de begindagen van de site deden ze altijd weggeefacties met ons. De kwaliteit is uitstekend en hun ontwerpen zijn scherp zonder opzichtig te zijn. Als je op zoek bent naar een nieuwe stropdas, bekijk ze dan eens.
Harvey. Ik had de speelversie gezien van Harvey terug op de middelbare school, maar had nog nooit de film uit 1950 gezien met Jimmy Stewart in de hoofdrol. Wat mij er uiteindelijk toe bracht om te gaan zitten kijken was een lokale connectie: het bibliotheekfiliaal bij mij in de buurt in Tulsa (The Peggy Helmerich Library) is vernoemd naar de actrice die Nurse Kelly speelde. Destijds heette ze Peggy Dow. Ze trouwde met een oliebaron uit Tulsa, stopte met acteren en verhuisde hierheen om vijf kinderen groot te brengen, waarbij ze de rest van haar leven wijdde aan filantropie in de stad, vooral aan gezondheid en lezen. De film zelf is charmant: Jimmy Stewart speelt een briljante, no-nonsense man wiens beste vriend een onzichtbaar 1,80 meter lang konijn is genaamd Harvey. Haninks volgt. Stewarts ontzag is een beetje overdreven in de film, maar over het algemeen is het een aangename film om op een rustige avond naar te kijken.
Op onze Nieuwsbrief Uitstervend Raswij publiceerden Zondagse Firesides: verlies de draad niet En Is het karakter van de mensen naar wie je luistert belangrijk?
Citaat van de week
Ik geloof niet dat iemand onder welke omstandigheden dan ook gelukkig kan zijn totdat hij uiting geeft aan wat God heeft gemaakt om zijn leven te domineren; totdat hij lucht heeft gegeven aan de grote hartstocht die het luidst spreekt in zijn natuur; totdat hij optimaal gebruik heeft gemaakt van die gave die bedoeld was om aan al zijn andere bevoegdheden vooraf te gaan.
– Orison Swett Marden
Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op De kunst van mannelijkheid.
