Eén stuk is de ultieme baas van tv-kijken. De llopende anime-serie gaat nu al meer dan 1000 afleveringen goed en dat was het technisch gezien alleen seizoen 1. Dus toen Netflix de serie wilde aanpassen aan live-actie, was het vanzelfsprekend dat niet alles zou worden opgenomen. Seizoen 1 introduceerde de onberispelijke cast Monkey D. Luffy (Iñaki Godoy) als de rubberachtige jongen die de koning van de piraten wil zijn, maar de meeste van de acht afleveringen werden besteed aan het vaststellen van het uitgangspunt, waarbij de nadruk lag op de achtergrondverhalen van de personages en het verenigen van de bemanning van Zal blij zijnHet schip van Luffy.
In seizoen 2, nu te streamen op Netflix, Eén stuk kan eindelijk voorbij de gedekte tafel gaan en daadwerkelijk bereiken wat kijkers jaar na jaar en boog na boog heeft doen terugkomen: eilandhoppende avonturen, enge maar toch campy schurken en verhalen die je aan het huilen maken zonder het te beseffen.
Terug bij Luffy en de bende.
Netflix
Toen we Luffy voor het laatst verlieten, had hij eindelijk een volledige bemanning aangevoerd: navigator Nami (Emily Rudd), deskundige zwaardvechter Roronoa Zoro (Mackenyu), krijger en verhalenverteller Usopp (Jacob Romero) en scheepskok Sanji (Taz Skyler). Nu zetten ze koers naar de Grand Line, de grote eilandengroep die de aardbol omsluit.
Wat de zaken een beetje ingewikkelder maakt, zijn de Barokwerken, een groep huurmoordenaars die Luffy koste wat het kost willen uitschakelen – dankzij hen verandert zelfs een snel bezoek aan de winkel in een levensbedreigende ontsnapping. Dit is vooral het geval bij barokke werken Eén stuk kan zijn beste element laten zien: interessante schurken met interessante Devil Fruit-krachten.
Er is meneer 3 (David Dalmastian) die kaarsen kan manipuleren, juffrouw Valentine (Jazzara Jaslyn) die haar lichaamsgewicht naar believen kan veranderen, en meneer 5 (Camrus Johnson), die explosieve lichaamsvloeistoffen heeft. Dit zijn mollige, campy, met snorren ronddraaiende schurken, elk met hun specifieke esthetiek en vechtstijl. Is het realistisch? Absoluut niet. Maar dit is het Eén stukwaar de opschorting van ongeloof ongeveer zo groot is als een hangbrug. Het maakt niet uit.
De schurken uit de Barok Works geven het eerste uitstapje van de Straw Hats naar de Grand Line een sterke voorsprong.
Netflix
Wanneer de bemanning de Grand Line bereikt, Eén stuk vestigt zich in bijna één StarTrek-achtig formaat: het schip bereikt een vreemd en mysterieus eiland met een vreemde gimmick (geregeerd door een tiranniek regime! Bewoond door reuzen! Reuzenwalvissen!). Meestal splitst de crew zich op en langzaam leert elk personage over de nieuwe setting – en de dreiging die hen onvermijdelijk aantreft.
Zoals elke goede episodische serie StarTrek, Eén stuk is perfect op tempo. Wat normaal gesproken een handvol anime-afleveringen van 22 minuten zou vergen, kan naadloos worden aangepast tot een live-action-aflevering van een uur, met een paar tweedelige delen tegen het einde.
De live-action vertolking van Tony Tony Chopper zal zeker een favoriet bij fans worden, net als zijn geanimeerde tegenhanger.
Netflix
Ik geef het toe: ik ben niet de grootste fan van de animatiefilm Eén stuk. Ik hou van de personages en de verhalen, maar soms kunnen de stilering en het formaat in de weg zitten. Het is moeilijk om enthousiast te worden over een wedstrijd als deze elke 20 minuten wordt onderbroken door een creditreeks. Deze live-action versie neemt in wezen elke boog uit de originele anime en vertaalt deze zowel in het Engels, maar ook in een beter verteerbaar product. Het lijkt bijna een aflevering van Kwijt: een actueel obstakel, afgewisseld met flashbacks die ons nieuwe personages nog beter laten leren kennen.
En die karakters zijn hier in schoppen. Elke huurmoordenaar uit Barok Works is meer overdreven dan de vorige (ik bedoel, ze heten niet Minimalist Works), en elk gonzo-moment uit de anime wordt getrouw vertaald met de perfecte hoeveelheid ernst. Dus als je Tony Tony Chopper (Mikaela Hoover) ontmoet in de laatste drie afleveringen, is je eerste gedachte niet “een pratend rendier? Dat is een beetje veel.” In plaats daarvan is het: “Ik ken dit pratende rendier al vijf minuten en ik zou alles voor hem doen.”
Dat is de magie ervan Eén stuk. Dankzij Luffy’s onophoudelijk optimistische perspectief functioneert de show zelf als een empathiefabriek, die sympathiek karakter na sympathiek karakter genereert; zelfs de schurken kunnen walgelijk zijn, maar je houdt er nog steeds van om ze te haten. In seizoen 2 is de verhaalengine volledig operationeel en klaar voor gebruik. Er zijn misschien geen 1.000 afleveringen in de toekomst van deze show – het is tenslotte nog steeds Netflix – maar deze formule wordt niet snel oud.
