HoofdafbeeldingNicomedes Hoofdstuk ZevenFotografie door Steve Harnacke, styling door George Krakowiak
Mode is erg goed in het aankondigen van rendementen, en is minder geïnteresseerd in het uitleggen van wat er daartussen gebeurt. Ontwerpers verdwijnen, verschijnen weer en worden al snel gevraagd zichzelf uit te leggen, bij voorkeur in de taal van de groei. Ontwerper uit Londen Nicomede Talavera dit al twee keer gedaan. Zijn nieuwe collectie onder zijn gelijknamige label NicomedesSacred Journey is een soort derde komst en dient als herinnering dat een stap terugdoen een visie kan aanscherpen en niet verwateren.
Talavera ontstond begin jaren 2010 en studeerde af aan Central Saint Martins nadat ze haar MA had afgerond onder wijlen Louise Wilson. Zijn afstudeercollectie was schaars en zelfreflecterend: langwerpige silhouetten, grotendeels monochroom, getekend op kerkelijke kledij en ceremoniële uniformen, verzacht door sportkledingreferenties en vervormingen van proporties. De kleding voelde beschermend en introvert aan, kledingstukken die ritueel, geloof en terughoudendheid suggereerden. Zelfs toen bestond het gevoel dat Talavera minder geïnteresseerd was in mode als spektakel dan in mode als een manier om gevoelens te organiseren.
De industrie reageerde snel op zijn werk en kort na zijn afstuderen lanceerde hij zijn gelijknamige herenkledinglabel en sloot hij zich aan bij Fashion East, waar hij op het Man-programma verscheen. Het was de bekende escalatie in het begin van de carrière: aandacht van de pers, kopers, momentum. Toen stapte hij in 2015 weg.
Hij keerde in 2019 terug bij Nicomede, herformuleerde het merk rond welzijn en werkte op zijn eigen voorwaarden. Toen, in 2023, pauzeerde hij opnieuw. Nu, met aflevering zeven (Talavera noemt elke collectie naar afleveringen), verschijnt hij verfrist en ongehaast weer. “Elke keer dat ik een pauze neem, kom ik zoveel wijzer terug”, zegt Talavera vanuit Shanghai, waar zijn partner woont. “Ik heb zo’n dieper begrip van ambacht. Ik heb gewoon een dieper begrip van waar ik naartoe wil navigeren.” Wat deze terugkeer kenmerkt, voegt hij eraan toe, is nieuwsgierigheid. “Ik ben er met zo’n speelse kijk op begonnen, maar met al mijn ervaringen uit het verleden die het bedrijf binnenkomen en verlaten.”
Sacred Journey begon twee jaar geleden tijdens een periode die Talavera beschrijft als reflectief en introspectief. Hij deed advieswerk, onderzoek en meditatie. Doorslaggevend was dat de druk om te produceren wegviel. “Het gevoel van urgentie dat werd weggenomen, begon me zoveel meer duidelijkheid te geven over waar ik heen wilde”, zegt hij. De zesmaandelijkse cyclus van de mode, zo stelt hij, heeft een manier om de verbeelding af te vlakken. “Soms raak je buiten de cirkel van je dromen en hoe krachtig ze zijn.”
Het langzamere tempo karakteriseerde hoe de collectie tot stand kwam. Dit seizoen werkte Talavera grotendeels alleen, zonder stagiaires die hielpen met knippen, naaien en onderzoek. Er zat een spiritualiteit in. “Isolatie is een leraar op zichzelf”, zegt hij. “Ik hoor alleen mijn eigen stem.” Hij vergelijkt de ervaring met een chef-kok die op elk station in een keuken werkt, inclusief de gerechten, en elk onderdeel van het proces tot in de puntjes kent.
De resulterende collectie voelt afgemeten en weloverwogen aan en wordt door de ontwerper omschreven als ‘soulvolle elegantie ondersteund door de geest van het eiland’. Maatwerk staat centraal, maar nooit rigide. De revers zijn enigszins gedeconstrueerd, de palen zijn gedraaid, de silhouetten zijn langwerpig en complex. “Ik noem ze graag abstracte klassiekers”, zegt hij. “Er is gewoon een kleine verschuiving in hen.” De details zijn bewust maar discreet en vaak alleen leesbaar voor de drager.
Talavera’s herverbinding met zijn Filippijnse erfgoed loopt terug in de collectie. Toen hij opgroeide in Groot-Brittannië, ervoer hij die cultuur grotendeels in zijn ouderlijk huis, maar de afgelopen drie jaar is hij regelmatig naar de Filippijnen teruggekeerd, waar hij tussen eilanden heeft gereisd, mythologie heeft geleerd, ambachten heeft gestudeerd en kunstenaars heeft ontmoet die hij nog niet eerder had gekend. Schelpen werden een belangrijk kanaal. In zijn ouderlijk huis op de Filippijnen sierden schelpen lampen, borden en ornamenten. In de Filippijnse cultuur, legt hij uit, dienen ze als symbolen van bescherming.
De granaten die de Heilige Reis informeerden, werden op het strand aangevoerd en verpletterd. Bij het bekijken van hun interieurs kwamen onverwachte wendingen en knelpunten aan het licht, die de inspiratie vormden voor de plooinaden en gebogen details in de kledingstukken. “Ik denk absoluut dat een spirituele visie echt invloed heeft gehad op wat ik heb gecreëerd. Toen ik (mijn) dameskleding drapeerde, deed ik vooraf meditaties. Het ging ook over het loslaten van perfectionisme”, zegt hij.
Tijdens een recente reis naar de Filippijnen ontmoette Talavera het werk van de modernistische kunstenaar Arturo Luz, met name zijn Boxes and Shells-serie. Wat hem opviel was de spanning van het werk. “Er was iets zo futuristisch aan”, zegt hij, “maar dan iets zo ouds aan de schelpen.” In de ingebeelde ruimte van schaduwen verscheen een ander beeld. “Dat was het uitgangspunt voor de collectie”, legt hij uit. ‘Ik stelde me voor dat de jongen en het meisje elkaar daar voor het eerst zouden ontmoeten.’ Dat beeld ontketende Talavera’s potentieel om voor het eerst dameskleding te maken, ingebed in het huis dat hij al aan het bouwen was.
Op de vraag hoe hij hoopt begrepen te worden naast een comeback-ontwerper, antwoordt Talavera: ‘Veerkracht’ en vervolgens: ‘Creativiteit, creatie… een waar eerbetoon aan de verbeelding.’ Of deze terugkeer nu voortzetting, transformatie of een nieuwe aankomst betekent, hij kiest ze alle drie. Het belangrijkste is hoe het werk voelt. “De belangrijkste reactie die ik krijg op deze collectie is: het is mooi, en het is prachtig”, zegt hij. “Dat zijn de woorden die echt resoneren.”
