Een van de vele redenen waarom kunstenaars als Lee Krasner, Jackson Pollock, Franz Kline, Cy Twombly en andere pioniers van de schilderkunstige abstractie uit het midden van de 20e eeuw zo innovatief waren voor hun tijd, is het gebruik van de opzettelijke maar losse penseelstreken. Pollock druppelde en spatte intuïtief verf op oppervlakken verspreid over de vloer van zijn atelier, en Kline creëerde gedurfde, monochrome schilderijen met slechts een paar bedrieglijk eenvoudige bewegingen van een groot penseel. Het is deze diepgewortelde benadering van visuele ritmes en kleuren die ons vandaag de dag nog steeds ontzag inboezemt. (Een grote overzichtstentoonstelling waarin het werk van zowel Krasner als Pollock wordt belicht gepland voor The Met later dit jaar.)
Voor kunstenaar Lisa Loude berekening van penseelstreken, kleur en gebaren opent de deur naar een heel ander mediatype: parels. De kunstenaar staat bekend om het gebruik van het materiaal, waaronder een grootschalige installatie met de titel “Keuken“, wat vijf jaar duurde om te creëren. In haar nieuwste werk voegt ze duizenden kleine bollen toe in talloze kleuren, vormen en maten om olieverf op canvas te vieren. Op basis van de erfenis van het abstract expressionisme analyseert Lou de relatie tussen gebaar, intentie, organische vormen en de penseelstreek als onderwerp op zich.
De werken van Lou zijn deze maand te zien in Veelgestelde vrageneen solotentoonstelling in Thaddeüs Ropac. De titel verwijst naar vragen waar de kunstenaar in zijn praktijk steeds weer op terugkeert. Wanneer wordt een schilderij? niet een schilderij? Kan een penseelstreek meer zijn dan een penseelstreek? “Deze werken gaan over versterking – over het idealer maken van dingen”, zegt Lou. “Er is een gedicht van Fernando Pessoa waar hij schrijft dat bloemen meer bloemen zijn dan bloemen, en in dit werk gebruik ik mijn materiaal als een manier om verf meer verf dan verf te maken.”
In tegenstelling tot een snelle streek met een penseel, wordt elke kraal zorgvuldig in het midden van een veld met andere geplaatst, waardoor een chromatische topografie ontstaat. Lou vergelijkt ze met schilderen ‘recht uit de buis’, alleen kunnen ze niet op het canvas worden gemengd. Ze vertrouwt op kleurverhoudingen, texturen en precieze plaatsing om de indruk te wekken dat de losse streken en spatten op afstand in elkaar overvloeien of versmelten. Als we van dichtbij kijken, zien we duidelijke, verzadigde topografieën die, in tamelijk macro-zin, heerlijk sculpturaal zijn met de zachte ondergrond van geschilderde details eronder. “Mijn proces omvat deze improvisatie waarbij elke beat alles vereist wat ik heb, mijn volledige aandacht”, zegt Lou. “Elk merk wordt dit soort viool-crescendo-heilige-shit-ervaring.”
Veelgestelde vragen opent op 10 april en loopt door tot en met 23 mei in Londen. Zie meer bij Lou’s Instagram.
