Phoebe Philo’s collectie E: Het zijn maar kleding, en dat is meer dan genoeg

“Het zijn maar kleren.” Een redacteur vertelde mij erover Phoebe Philo’s verschillende collecties met alfabet-spaghetti-monicks van de afgelopen jaren. Ze bedoelde dat als het grootste compliment, en ze heeft zowel gelijk als ongelijk. Philo’s kleding is gewoon kleding, op een directe manier gepresenteerd, los van de eisen van catwalktheaters. Dat hoeft niet te betekenen dat er sprake is van histrionics op Galliano-niveau – in de sensationele petrischaal van een show wordt even groot nog groter, wordt het minimalisme nog minimalistischer, slordig nog slordiger, enz., enz. In plaats daarvan worden de kleren van Philo stilletjes onthuld in lookbooks en geleidelijk aan verwijderd (meest recentelijk: Collectie Eleveringen beginnen in juni). Ze hebben een resolute realiteit over zich.

Ze zijn ook invloedrijk. Terwijl Philo’s werk voor Celine nog steeds onder de loep wordt genomen op invloed. Harige schoenen, die Philo feitelijk in 2012 heeft uitgevonden (via Méret Oppenheims door de gazelle verstikte theekopje uit 1936, maar toch) zijn uitgegroeid tot een microtrend, en drie van haar voormalige collega’s staan ​​nu aan het roer van verschillende grote modehuizen: Daniel Lee bij Burberry, Matthieu Blazy bij Chanel en Michael Rider bij Celine. Haar eigen labelontwerpen hebben een vergelijkbaar gewicht gekregen. Haar off-kilter, off-fits, gedraaide volheid rond het lichaam, haar gebruik van industriële sluitingen en kleine details zoals stompe schoenen en eigenzinnige sieraden (vooral haar clusteroorbellen) zijn allemaal in de collecties van andere ontwerpers gesijpeld sinds Philo zichzelf drie jaar geleden weer in de mode-industrie lanceerde. Kortom, ze zijn de mode van onze tijd geworden. Dienovereenkomstig zijn de inkomsten van het label in 2025 verdrievoudigd, bestaande uit vrouwen (en mannen, inclusief ikzelf) die reageerden op de juistheid van wat ze doet, en niet een paar copycats die stukken pakten om op verschillende niveaus af te zetten.

Dus hier is meer. Collectie E is echter lastiger, veel ophef over specifieke verzinsels, sommige gewassen (‘geliefd’ in de taal van Philo), sommige in stijve kammen geperst alsof ze vers zijn verpakt uit een lange en geperste winterslaap, andere gewoonweg duur, zoals verschillende gewichten leer en verschillende behandelingen van geschoren schaap. Dat materiaal komt vaak voor, in langharige vorm met punten geverfd in bonte tinten blond en brunette, of in vreemde kleuren zoals zwarte kers of inktblauw. Deze petroleumkleurige, vage jaren 80-tinten zijn een sfeer van het komende seizoen als geheel, en Philo is daarmee verbonden – er was ook een scherp zuurgeel, het beste in een opgekauwde wolmelange, en een rood met de kleur van opgedroogd en korstig bloed. Vaak worden de luxe stoffen in onconventionele, ontspannen vormen gesneden, vaak trainingspakken of pyjama’s – er zijn broeken voor de eerste van fijn parachuteleer of kasjmierfluweel, en de schapenvacht wordt geschoren tot pyjama’s en jassen met trekkoord die eruit zien als kamerjassen van hotels. Er zijn ook wat Philo ‘Utility twinsets’ noemt, die eigenlijk matchen met oversized broeken en oversized katoenen overhemden, zoals industriële uniformen.

Philo omschreef zijn collectie oorspronkelijk als ‘een seizoensloze, doorlopende collectie’, en daarom voelen een paar dingen geruststellend vertrouwd aan: de Strap-broek werd bijvoorbeeld een paar seizoenen geleden aangeboden in het grijs en hier in het zwart, voor degenen die er spijt van hebben dat ze ze niet de eerste keer hebben gekocht. Een cropped bomberjack wordt voorgesteld in bruin leer, versus voorheen cognac of zwart nylon. Er is een marineblauw katoenen jasje met grote opgestikte zakken, dat Philo al eerder voorstelde, in het bruin. Google het eens en zie een stuk of tien rip-offs die momenteel in omloop zijn.

Philo’s zwaait hard als het om ideeën voor de avond gaat – namelijk omdat ze, na een mode- (en zelfs prijzen)-seizoen van ‘klaarheid’, met uitgebreide jurken en veren en bont en draperingen, ze zo resoluut op de hielen zitten. Lange jurken zien eruit als lingerie of langwerpige T-shirts. De ene heeft korte mouwen van glanzende zijde, terwijl de andere lange mouwen heeft maar een streepjescode heeft met doorschijnende panelen. Deze omvatten er één over de borsten en de stijl heet ‘Stacked’, waarmee iedereen wordt tegengesproken die beweert dat Philo geen gevoel voor humor heeft. Op dezelfde manier worden leren waadpakken met alle accessoires over de blote huid gedragen als een enigszins moeilijk verkopend alternatief voor een avondjurk. Er zijn ook smokingbroeken die een niet-passende sleep van één been trekken, dat feitelijk is gestructureerd met crin en baleinen om zijn gewicht te dragen. Het wordt gedragen met een katoenen T-shirt dat lijkt op legerondergoed, met patches op de schouder. God, het zou geweldig zijn als iemand hem zou dragen tijdens de Oscars.