Als de meest ambitieuze open oproep voor beelden tot nu toe (9.500 kunstenaars uit 149 landen in totaal) iets laat zien, dan is het wel dat het landschap veranderd is. “Het schrijven van vrouwen is zichtbaarder, zelfverzekerder en mondiaal verbondener dan tien jaar geleden. En toch blijven er structurele ongelijkheden bestaan”, vertelt Alessia. De definitieve line-up van het festival van 45 kunstenaars, wier werken nu in Milaan te zien zijn, weerspiegelt deze verschuiving. Met op lenzen gebaseerde beoefenaars als Delali Ayivi, Bettina Pittaluga, Myriam Boulos, Clara Belleville, Vera van Dam, Silvana Trevale, Kristina Podobed, Carla Rossi, Elsa Hammarén en nog veel meer in de showcase, brengt de selectie van fotografie en film iets anders over dan alleen een ‘omkering’ van een zelfdominante visie, zegt ‘een sterk gevoel van een dominant zelf’. Alessia.
De show is net zo divers qua stijl als qua onderwerp. De draad die dit jaar voor Alessia naar voren kwam door de samensmelting van al het visuele werk was niet per se een trend of een bijzondere esthetiek, maar eerder “een pluraliteit aan perspectieven gevormd door verschillende culturele, politieke en persoonlijke realiteiten”. Van afbeeldingen uit de serie van Alice Poyzer Andere geneugten waar ze haar identiteit als autistische vrouw onderzoekt (door de wereld van speciale interesses en de euforie die hen omringt), voor het fotoverhaal van Youn Jun Kim Het goddelijke lichaam, waarin de reis van een goede vriendin naar het moederschap wordt vastgelegd, iets dat wereldwijd berichten omvatte was “een gevoel van auteurschap dat intern geworteld voelt”, zegt Alessia.
“Er is een merkbare verschuiving richting innerlijkheid. De camera is een hulpmiddel geworden om emotionele landschappen, privéruimtes en lichaamskennis te onderzoeken. Tegelijkertijd staat het persoonlijke niet los van het politieke. Intimiteit heeft vaak een structureel gewicht. Verhalen over familie, identiteit, seksualiteit, migratie of conflict worden van binnenuit verteld, in plaats van vanaf een afstand te worden waargenomen”, zegt ze.
Volgens de regisseur heeft deze draad van introspectie het werk verder op een experimentele basis gebracht. Deze kunstenaars doen minder om er visueel bij te horen en meer om de complexiteit en diversiteit van hun geleefde ervaringen te omarmen: “Vrouwen vragen niet langer om opnieuw gedefinieerd te worden. Ze definiëren zichzelf op hun eigen voorwaarden”, zegt Alessia.
