BalenciagaDe pre-herfstcampagne van 2026 komt met een rustig vertrouwen dat bijna ontwapenend aanvoelt. De film werd door Robin Galiegue in Parijs opgenomen Pierpaolo Piccioli’s eerste pre-season collectie voor het huis, en het ontvouwt zich minder als een statement dan als een observatie – een zorgvuldig onderzoek van lichamen die door de stad bewegen en deze bewonen in plaats van ervoor te presteren. Er is geen enkele scène, geen filmische sweep. In plaats daarvan glijden de beelden tussen de straat en de sportschool, het woon-werkverkeer en de woonkamer, en reproduceren ze dezelfde geleefde intimiteit die de SS26-show van afgelopen september definieerde.
Die voorstelling markeerde een keerpunt: een terugkeer naar de menselijke figuur als uitgangspunt voor alles. Vóór de herfst van 2026 breidt dit denken zich naar buiten uit en vertaalt catwalkideeën naar momenten die bijna toevallig aanvoelen. Een figuur blijft halverwege de stap staan op een trottoir dat glad is van winterlicht; een ander leunt in een rek, waarbij spieren en stof samen reageren. De camera domineert nooit. Het volgt, luistert, maakt ruimte voor gebaren die op hun eigen voorwaarden verschijnen. Dit is Balenciaga niet als spektakel, maar als omgeving.
De acteurs – acteurs, muzikanten, kunstenaars, modellen – lezen als een dwarsdoorsnede van de hedendaagse cultuur in plaats van als een hiërarchie van gezichten. Ze verschijnen alleen en samen, minder verbonden door een verhaal dan door een gedeeld fysiek bewustzijn. Er zit een elasticiteit in de manier waarop ze ruimte innemen, een gevoel dat de kleding ondergeschikt is aan de houding, de beweging, de ademhaling. Luxe wordt hier niet aangekondigd; het wordt gevoeld, ingebed in lichtheid.
De kleding zelf fungeert eerder als stille handlangers van het lichaam dan als hoofdact. Het maatwerk is verzacht en subtiel herwerkt, sportreferenties zijn gefilterd door een klassieke terughoudendheid, zodat de kledingstukken instinctief met de drager meebewegen. Op technologie geïnspireerde stukken staan naast alledaagse silhouetten zonder hiërarchie, waardoor de grenzen tussen formeel, functioneel en casual vervagen. Momenten van ceremonie – langgerekte lijnen, vloeiende volumes, gecontroleerde overdrijving – worden opzettelijk geaard, gedragen waar kleding normaal gesproken verwacht wordt zich te gedragen, in plaats van te presteren. Die dialoog strekt zich uit tot de samenwerkingen: een NBA-capsule die de atletische cultuur rechtstreeks in de geleefde realiteit van de collectie integreert, en schoenen gemaakt met Manolo Blahnik dat een verfijnd tegenspel introduceert zonder in kostbaarheid te vervallen.
Piccioli’s beeldtaal heeft altijd gedijen op spanning, en bevindt zich vóór de herfst van 2026 in de overlap tussen controle en loslaten. Het lichaam is zowel beschermd als bloot, gedisciplineerd en in rust. Je ziet het aan de manier waarop silhouetten schuimen in plaats van beperken, aan hoe formaliteit oplost in iets bijna teders wanneer ze tegenover de banaliteit van het dagelijks leven worden geplaatst. De stad wordt geen decor voor aspiratie, maar voor het zijn.
Piccioli’s hernieuwde focus op de mensheid, op kleding als tweede huid, nestelt zich nu in het echte leven. Zijn eerste campagne voor Balenciaga vraagt er niet om gedecodeerd te worden. Het nodigt je simpelweg uit om te kijken, om op te merken hoe de mode leeft zodra ze de showroom verlaat en terugkeert naar het lichaam, waar ze altijd thuishoorde.
Foto door Robin Galiegue, met dank aan Balenciaga.
