De echtgenoot van Alycin Berry was begin 2018 net met een nieuwe baan begonnen toen het stel zich in zijn uitkeringen begon te verdiepen. Het bedrag dat ze moesten betalen voor de ziektekostenverzekering, beseften ze, was ‘belachelijk duur’ – meer dan ze zich redelijkerwijs konden veroorloven.
Noch Berry, een thuisblijvende moeder, noch haar man hadden ernstige gezondheidsproblemen. Ze maakten niet vaak gebruik van medische zorg. Ze was net bevallen van haar eerste kind en hoopte binnenkort nog een kind te krijgen. Ze wilde er gewoon zeker van zijn dat ze dekking konden krijgen voor haar kraamzorg.
Het echtpaar zocht naar iets goedkopers en besloot uiteindelijk tot een ministerie voor het delen van gezondheidszorg. Ze zouden honderden dollars per maand bijdragen, wat nog steeds minder was dan de verzekeringspremie. Omdat de medische rekeningen hoog waren, betaalden deelnemers aan het ministerie vooraf en zochten ze naar kortingen die medische zorgverleners vaak aanbieden aan mensen die geen verzekering hebben. Het Ministerie van Gezondheidszorg zou ze achteraf vergoeden.
De uitkeringen waren niet zo genereus als de ziektekostenverzekering, maar de bediening paste beter in Berry’s gezinsbudget. De organisatie maakte specifiek reclame voor haar zwangerschapsuitkeringen en beloofde een bredere dekking voor ziekenhuisbezoeken en operaties. Er waren bepalingen: om lid te worden moesten de leden een verklaring ondertekenen dat zij hun levensstijl in overeenstemming zouden brengen met de katholieke waarden. Deze religieuze opvattingen speelden zich ook af in de politiek: de ziektekostenverzekering dekte bijvoorbeeld geen zwangerschap die was ontstaan via in-vitrofertilisatie. Maar Berry, zelf katholiek, maakte zich geen zorgen.
“Het voelde alsof het vergelijkbaar was met een ziektekostenverzekering, zo niet beter dan een ziektekostenverzekering. Zo hebben ze het gepitcht”, zei ze.
Toen probeerde ze het te gebruiken.
In 2019 kreeg Berry, nu 37, thuis een miskraam, haar eerste van drie verloren zwangerschappen. Nadat ze een arts had bezocht voor een vervolgbehandeling, vroeg Berry terugbetaling van haar zorgaandeel. Ze kon uiteindelijk betaald worden, maar daarvoor was veel papierwerk nodig, zei ze, waaronder het verifiëren dat haar zwangerschap zonder vruchtbaarheidsbehandeling was verwekt. Het proces duurde enkele maanden.
“Het was zoiets als: ‘Wat? Dit is krankzinnig. We rouwen om dit verlies, we springen door hoepels om deze abortus gedekt te krijgen'”, herinnert ze zich.
Ministeries zoals dat waar Berry zich bij heeft aangesloten, maken deel uit van een constellatie van alternatieven voor ziektekostenverzekeringen, goedkoper en minder gereguleerd dan die welke onder de Affordable Care Act vallen, en met veel minder consumentenbescherming. Nu het Congres worstelt om tot een akkoord te komen om de subsidies uit te breiden voor plannen die via de individuele marktplaats van de gezondheidswet worden aangeboden, zouden deze alternatieven een stijging van de belangstelling en het aantal inschrijvingen kunnen meebrengen.
Belastingkredieten worden gebruikt om te helpen verlagen wat consumenten betalen voor marktplaatsverzekeringen, die vorig jaar ongeveer 25 miljoen Amerikanen dekten. Maar deze kredieten liepen eind 2025 af. Zonder deze kredieten schoten de marktpremies omhoog – vele zijn meer dan verdubbeld.
De definitieve cijfers zullen pas over enkele maanden beschikbaar zijn, maar voorlopige gegevens van de overheid duiden erop dat het aantal ziektekostenverzekeraars als gevolg daarvan is gedaald, met minstens 1,4 miljoen. EEN Enquête december van KFF, de onpartijdige groep voor onderzoek, opiniepeiling en journalistiek op het gebied van gezondheidsbeleid, ontdekte dat 1 op de 4 ingeschrevenen op de markt zei dat ze zonder verzekering zouden gaan als hun premies zouden verdubbelen. En historische trends suggereren dat sommigen zullen proberen de leemten op te vullen met kleinere maar goedkopere alternatieven, waaronder ministeries zoals die van Berry.
“Als de kosten stijgen, is dat voor verkopers van allesbehalve uitgebreide dekking gewoon een gouden marketingkans om de weg die ze hebben een meer betaalbare optie te maken”, zegt JoAnn Volk, onderzoeksprofessor aan het Centre for Health Insurance Reforms van Georgetown University, die deze organisaties uitgebreid heeft bestudeerd. “Health Care Sharing Ministries is daar één van.”
Volgens de Affordable Care Act is een ziektekostenverzekering verplicht om bepaalde soorten diensten te dekken, waaronder preventieve zorg, moederschap en geestelijke gezondheidszorg. Plannen kunnen geen levenslange limieten opleggen aan de dekking. Ze kunnen reeds bestaande aandoeningen niet discrimineren. Ze moeten minimaal 80 of 85 procent van de premies aan medische zorg besteden, afhankelijk van het soort plan. Verzekeraars die deze eisen mogelijk schenden, krijgen te maken met toezicht van de overheid of zelfs met boetes.
Deze vereisten bestaan niet voor ministeries voor het delen van gezondheidszorg, en er is geen toezichthoudende instantie die belast is met het toezicht daarop. Ministeries voor gezondheidszorgdeling werken volgens een theoretisch deelmodel: de leden bundelen de middelen en het ministerie beslist welke zorgkosten gedekt moeten worden. Ministeries of gezondheidsfondsen zijn doorgaans religieus en mogen dekking weigeren als deze niet in overeenstemming is met hun verklaarde waarden. In de praktijk betekent dit aanzienlijke beperkingen voor vrouwen en queer-mensen: ministeries hebben doorgaans geen betrekking op anticonceptie of zwangerschappen die niet door een heteroseksueel stel zijn bedacht. Velen zullen geen dekking bieden voor verwondingen of ziekten waarvan zij denken dat ze het resultaat zijn van immorele keuzes, waaronder drugs- en alcoholgebruik, dat is meer gewoon te midden van LGBTQ+ mensen. En ministeries sluiten vaak dekking uit voor behoeften op het gebied van de geestelijke gezondheidszorg, een ander gebied waar LHBTQ+-mensen en -vrouwen vaker zorg nodig hebben.
De Alliance of Health Care Sharing Ministries, een handelsgroep die de overgrote meerderheid van deze groepen vertegenwoordigt, weigerde commentaar te geven.
Het aantal inschrijvingen bij deze ministeries is enorm gestegen sinds de invoering van de Affordable Care Act, ruim vijftien jaar geleden. De Gezondheidswet, die individuen verplichtte een verzekering af te sluiten, bevatte een expliciete overeenkomst voor deze ministeries. Mensen zouden niet onder het mandaat vallen als ze gebruik zouden maken van een ministerie zolang dat vóór 1999 bestond. Het idee was om tegemoet te komen aan kleine religieuze kostendelingsprogramma’s, die destijds misschien maar 200.000 leden telden.
EEN Rapport 2023 gepubliceerd door het Colorado Department of Insurance identificeerde ten minste 1,7 miljoen mensen over de hele staat die ministeries gebruikten voor hun gezondheidszorgdekking, hoewel de auteurs zeiden dat dit waarschijnlijk een ondermaat was. Veel van deze regelingen droegen de leden op om eerst artsen om liefdadigheidszorg te vragen – gratis of met korting behandelde behandelingen voorbehouden aan mensen zonder ziektekostenverzekering, doorgaans mensen met een laag inkomen – voordat ze rekeningen voor terugbetaling indienden. Een rapport hetzelfde jaar van het Government Accountability Office suggereerde dat een onevenredig groot deel van de deelnemers afkomstig is uit huishoudens met een laag inkomen. Nationale gegevens zijn moeilijk te vinden omdat geen enkele federale instantie de ministeries voor het delen van gezondheidszorg bijhoudt.
“Er is een voortdurende betaalbaarheidscrisis in de gezondheidszorg die wordt verergerd door het verlies van deze extra premiehulp, dus mensen zijn op zoek naar opties”, zegt Katie Keith, die leiding geeft aan het Center for Health Policy and the Law aan het O’Neill Institute van Georgetown University. “Mensen beseffen niet wat ze krijgen. Het komt door het marketingmateriaal, door de manier waarop er reclame voor wordt gemaakt. Sommige makelaars verkopen ministeries en mensen begrijpen niet dat het geen typisch zorgverzekeringsproduct is.”
Dertig staten hebben expliciet wetten aangenomen waarin wordt gesteld dat ministeries niet hetzelfde zijn als verzekeringen en niet aan dezelfde normen hoeven te worden gehouden, waardoor ze van enige overheidscontrole zijn bevrijd. Sommige wetgevers hebben zich ingespannen om individuele ministeries te reguleren. Zowel Massachusetts als Colorado hebben wetten aangenomen die ministeries verplichten gegevens over hun inschrijving, financiën en marketing te delen met de verzekeringsafdelingen van de staat.
Verzekeringscommissaris van de staat Washington blokkeerde één ministerie ervan weerhield zijn producten in de staat te verkopen en beweerde dat het bedrijf illegale verzekeringspolissen verkocht die geen speciale reeds bestaande voorwaarden dekten. De staat Californië heeft een schikking getroffen met een ministerie dat beschuldigd wordt van het ‘creëren, exploiteren en verkopen van valse verzekeringen’. Het ministerie van Justitie heeft een schikking getroffen met een ander, gevestigd in Missouri, namelijk beschuldigd van fraude.
In één Class action-rechtszaak 2020beweerde drie eisers dat hun gezondheidsaandeel zichzelf ten onrechte had voorgesteld als een verzekering en vervolgens weigerde te betalen voor de medische kosten die het had beloofd te dekken, waaronder iemand die zei dat ze geen vergoeding kon krijgen voor rekeningen in verband met zwangerschap en bevalling. (De rechtszaak werd beëindigd toen de gezondheidszorgaandelen failliet verklaarden.) A verslag van NBC News identificeerde vier gezinnen die moeite hadden om terugbetaling te krijgen van hun zwangerschapsgerelateerde medische rekeningen.
In sommige gevallen betalen de leden hun medische kosten vooraf met de belofte van terugbetaling door hun bediening. Het ontvangen van een betaling kan eenvoudig zijn. Maar als het niet ronduit wordt afgewezen, kan het ook vergelijkbaar zijn met de ervaring van Berry: het duurt maanden heen en weer.
Zwangerschap is van bijzonder belang. In haar rapport uit 2023 constateerde de GAO dat elk zorgdelingsagentschap dat zij beoordeelde, van nieuwe leden eiste dat ze een wachttijd moesten doorlopen voordat ze in aanmerking kwamen voor zwangerschapsgerelateerde ziektekostendekking. EEN 2018 recensie van het Commonwealth Fund, dat het gezondheidsbeleid bestudeert, ontdekte dat veel grote ministeries zwangerschapsgerelateerde kosten alleen onder bijzondere omstandigheden vergoedden, waaronder de eis dat leden een bepaald aantal maanden moesten wachten, dat zwangerschappen binnen het huwelijk moesten worden verwekt, of dat leden moesten deelnemen aan duurdere opties voor het delen van de kosten.
De kosten van een bevalling zijn hoog. Een analyse van KFF, de onpartijdige organisatie voor onderzoek, opiniepeiling en journalistiek op het gebied van gezondheidszorgbeleid ontdekte dat een particulier verzekerde bevalling meer dan $20.000 kost, met ongeveer $2.700 aan eigen kosten. Een persoon zonder verzekering of die op zoek is naar toekomstige compensatie, zou minder kunnen betalen; Ziekenhuizen en zorgverleners brengen doorgaans minder in rekening voor mensen die niet verzekerd zijn.
Toen Berry zwanger werd, in het najaar van 2021, kon ze dat risico vermijden. Na jarenlang onderhandelen over vergoedingen, een proces dat vaak maanden duurde, besloten zij en haar man in januari om over te stappen op een verzekering.
Toch kostte het meer dan een jaar aan e-mails en telefoontjes om betalingen te vragen ter dekking van de zwangerschapskosten die ze had gemaakt voordat ze overstapte – met name een wereldwijde vergoeding van ongeveer $ 4.000 van haar geboortecentrum – per communicatie die ze deelde met The 19th.
Haar ervaring sinds de overstap naar een zorgverzekering is veel eenvoudiger geweest, zei ze, eraan toevoegend dat ze het zorgplan nooit aan iemand anders zou aanbevelen. Sinds ze haar gezondheidsaandeel heeft verlaten, is ze lid geworden van verschillende Facebook-groepen die zich richten op het delen van de ervaringen van anderen die op gezondheidsaandelen zoals het hare hebben genavigeerd. Ze heeft met velen gesproken die moeite hadden om vergoeding te krijgen voor veel hogere zwangerschapsrekeningen.
“De manier waarop ze het op de markt brachten was dat dit een alternatief is voor een verzekering, en dus leek het alsof het gewoon een andere manier was om dezelfde soort dekking te krijgen – en dat is duidelijk niet waar”, zei ze.
