Luxemode kan niet verder verwijderd zijn van de uitdagingen waarmee grote delen van de wereld momenteel worden geconfronteerd. Mevrouw Pradaernaast staan Raf Simons backstage na hun mannenshow op zondagmiddag, spraken openhartig over hoe het ongemakkelijk kan voelen om “voor een merk te werken dat dure kleding verkoopt” als de wereld zelf het gevoel heeft dat hij in brand staat. De rol van een ontwerper vandaag de dag, zei ze, was leidinggeven met ‘intellectuele eerlijkheid’ en ‘mijn werk serieus doen op de best mogelijke duurzame manier’.
Voor hun AW26-collectie keek het ontwerpduo achterom en vooruit; om ‘een nieuwe creatieve impuls’ te definiëren, zoals Simons het uitdrukte, geleerd van codes van vertrouwelijkheid. Het was een sentiment dat weerkaatste in de set van de show, die leek op overblijfselen van Italiaanse paleizen die tot op hun botten uit elkaar waren gescheurd en weer in elkaar waren gezet – waardoor van het oude iets nieuws werd gemaakt. Simons omschreef hun aanpak als bijna archeologisch. Notitieboekjes in de kleerkast van de man werden opgegraven, zichtbaar verfrommeld of verweerd. Als een Harrington-jasje dat eruitzag alsof het zo vaak was gedragen dat de geruite buitenkant was losgeraakt. Of vierkante loafers en laarzen die zichtbaar gehavend waren, alsof de slijtplekken blauwe plekken waren die van generatie op generatie werden doorgegeven.
Het ging om het respecteren van de codes uit het verleden, maar om het vernieuwen ervan, legde het echtpaar uit. Jongens kwamen in zuidwesters en bakkershoeden met een zachte constructie, ontdaan van hun stijfheid. Als nieuw accessoire werden de hoeden ook aan de achterkant van jassen en slanke jasjes bevestigd. Simons noemde het afwijkende paar “een nieuw tweedelig pak”.
Overal stond bovenkleding centraal. Veel herenoverjassen hadden afgeronde schouders, reikten tot voorbij de knie en krompen naar het lichaam toe, als een tweede huid in kleermakerskleding. Breder uitgesneden loopgraven waren bekleed met felgekleurde anoraks die net onder de borst waren uitgesneden; twee helden uit de kleerkast samengevoegd tot een nieuwe klassieker.
Bij de meeste looks kropen de manchetten van gestreepte overhemden omhoog langs de armen. Ze zagen er vies uit, bevlekt met roestvlekken. Simons legde uit dat ze ‘machtssymbolen’ wilden deconstrueren die verband houden met het zakenoverhemd en de zakelijke mannelijkheid die verbonden is aan iemand die er een zou kunnen dragen. “Wat als je (het shirt) ouder maakt, wat als je er horizontale strepen of de hals van een T-shirt aan geeft”, zei hij. Sommige overhemden werden zelfs uit elkaar gehaald en verplaatst zodat ze op slabbetjes leken. Ze zagen er zacht en jeugdig uit.
Zoals mevrouw Prada het uitdrukte: ondanks de onzekerheid moet kleding nauwkeurig zijn en duidelijkheid bieden. “Er is een gevoel van vroeger dat ons interesseert, zelfs als we op zoek zijn naar het nieuwe”, zei ze. “Het is een teken van respect – je wilt verder, maar niet uitwissen wat eraan voorafging. Om een idee van schoonheid te hebben en dat in iets nieuws te veranderen.”
Fotografie met dank aan Prada
