De lente is eindelijk aangebroken. Pubbezoekers migreren langzaam naar hun geliefde biertuinen, en het zoemende kantoorgeklets verschuift de focus van grijze lucht naar blauw. En als de lente één ding aangeeft voor zonarme Britten, is het dat de zomer ook in aantocht is. Maar als je een ongeduldige ziel bent en de zachte vakantie-energie eerder wilt omarmen dan de kalender toestaat, is er een oplossing die achter een grote poort aan Southwark Street ligt. De oplossing, zonjagers, is Pyro.
Pyro is Chef, een vrij nieuwe toevoeging aan de culinaire scene van Londen, die in mei 2025 zijn deuren opent Yiannis Mexis‘eerste restaurantje. Het beschrijft zichzelf als een plek “waar het vuur nooit uitgaat”, het is geworteld in de warmte van de Griekse gastvrijheid en je voelt de gloed ervan zodra je binnenstapt. Ter gelegenheid van de introductie van een nieuw vast menu, dat een selectie van voorgerechten, hoofdgerechten, bijgerechten en een dessert omvat, en dat beschikt over een scala aan herwerkte mediterrane gerechten (denk aan pastel de spanatasopita en mevlaki-skerettes), was een vriend uitgenodigd.
Cruciaal is dat mijn vriendin de ongelukkige aandoening heeft waarbij haar maag geen gluten aankan. Slechte grasmat. Soms kan dit het voor haar een beetje ongemakkelijk maken om uit eten te gaan. Veel mensen nemen haar niet serieus en beweren soms dat dingen de GF-test doorstaan, terwijl we er later achter komen dat dit in werkelijkheid niet het geval is. Dit brengt me bij een van onze favoriete dingen over Pyro, namelijk de service. Onze ober – schreeuw Giovanni – was een van de meest behulpzame die ik denk dat ik ooit heb gehad in mijn geschiedenis van uit eten gaan. Hij stippelde een menu voor ons uit waarop duidelijk te zien was welke gerechten gluten bevatten, welke gluten verwijderd konden worden, enz. Bovendien was hij spraakzaam, grappig en verhoogde hij onze ervaring vertienvoudigd. Een andere eervolle vermelding gaat naar onze sommelier, wiens naam ik helaas niet heb verstaan. Prachtig gekleed en uitgerust met een aantal geweldige wijnarrangementen van Attica tot Amyndeon, zorgde hij ervoor dat onze drankjes regelmatig werden vervangen (uiterst rechts) en stelde hij ook twee zeer heerlijke cocktails voor – een pittige margarita en een specifiek piña colada.
De luchtige en gastvrije houding van elke server weerspiegelde hoe Pyro zich over het algemeen gedraagt. De tafels zijn zo verspreid en verdeeld dat niemand het gevoel heeft dat ze op elkaar zitten. Aan het plafond hangen lampenkappen met brede lampenkappen van gevlochten stro, die doen denken aan een strandclub aan een kust op oceaanniveau waar cover-ups en linnen overhemden de boventoon voeren. Houten balken ondersteunen een plafond in pergolastijl, terwijl in de achterste hoek een open keuken voortduurt. De chef-koks zigzaggen om elkaar heen, garneren, braden en koken boven een open vuur. Hun kaki shirts met korte mouwen dragen bij aan de illusie dat je daadwerkelijk in een land bent waar de temperatuur regelmatig boven de 25 graden Celsius uitkomt. Een maaltijd bij Pyro is alsof je naar een eiland in de Egeïsche Zee wordt vervoerd, waar het je alleen maar uitmaakt welke smaak ijs je bestelt… en onbetrouwbare bruine lijnen.
Het eten zelf week echter af van de ontspannen sfeer van de omgeving, waar elk gerecht voortreffelijk was bereid. Ondanks dat we onze gerechten kozen uit de bredere à-la-carteselectie (een beetje veiliger voor mijn vriendin-schurk), slaagden we er toch in om een groot aantal gerechten te proeven die deel uitmaakten van het nieuw geïntroduceerde vaste menu. Zo zijn we begonnen met een pitabroodje van zuurdesemaardappelen, tot in de perfectie verkoold, en een assortiment rauwkost, gerangschikt als een boeket, en hebben we borden gevuld met verse tzatziki en gerookte aubergine schoongeveegd. Vervolgens kwam de brasem, waar de vis zelf het bord werd, olijven en kappertjes gehakt en gemengd voor een ceviche-achtig gerecht besprenkeld met limoen. Qua hoofdgerechten schakelden we over van het delen van borden naar individuele porties, waarbij ik koos voor een sappig stukje kip met een knapperig vel vergezeld van een puree van wilde paddenstoelen, terwijl mijn gast ging voor de krijtstroomforel (een heel gerecht op het menu) gegarneerd met artisjokken en grapefruit. Op echte vakantiewijze hebben we ook niet beknibbeld op de pagina’s. Krokante gelaagde aardappelen die smolten in de mond (ook op het menu) en een gegrilde hispikool waren lekkere vehikels om eventuele overgebleven sauzen, dressings en dips op te ruimen. Omdat we onszelf ervan overtuigden dat we bijna tijd hadden voor een dessert, probeerden we de citrus-meringuetaart en een gelaagde trifle gemaakt van chocolade, sesam en gedrenkt in sterk gezette Griekse koffie. Het was om je vingers bij af te likken, om je lippen te smakken, ronduit heerlijk. En met zo’n sterke service en een ontwerp dat ervoor zorgde dat je drie keer op je hakken wilde klikken en in Mykonos terecht zou komen, zal een reis naar Pyro je het gevoel geven dat je niet te ver hoeft te reizen om de goede tijden te laten rollen.
Fotografie met dank aan Pyro.
