“Ik wil een regenboog van afval maken”, zegt Ryan Evanseen kunstenaar uit de buitenwijken van South Jersey die precies dat creëert. Alleen is dit niet het werk van een collagekunstenaar die letterlijk afval neemt en het als schoolproject opnieuw vormgeeft op een canvas, maar van een illustrator in collagestijl die overmatig consumentisme en meme-beelden gebruikt om dichte, veelkleurige portretten van onze visuele cultuur te creëren.
Ryan leeft ergens tussen oprechtheid en satire en gebruikt kleurpotloden en acrylverf om ‘het soort dingen te eren die bedoeld zijn om een keer te worden gebruikt en vergeten’, en werkt soms rechtstreeks op McDonald’s-bonnen of parkeerbonnen. Zijn beelden zijn een verzameling alledaagse en zelfs betekenisloze beelden die een nieuwe betekenis krijgen als ze op elkaar worden gepropt: roze aanvalsgeweren, militaire LaBuBus, de ontsnappingstoets van een toetsenbord, de ontsnappingssleutel van Bret Easton Ellis. Amerikaanse psychopaat – Ryan verbindt eenvoudigweg de hersenbanen die beelden in onze geest met elkaar verbinden.
Of het nu gaat om spaarvarkens op karton, afbeeldingen van Ritalin-flessen op gegevensbladen, of het Internet Explorer-logo getekend op een huilend Vrijheidsbeeld, het is duidelijk dat Ryans gevoel voor humor zijn dagelijkse oordeel verheft tot iets levends dat de doorgang door een steeds digitalere wereld naar echte emoties ontsluit. “Ik vraag mezelf af wat ik wil zien. Is het een soort visuele grap die ik wil maken of een stukje nostalgie dat ik wil parodiëren?”
Bovendien komt een deel van de charme van Ryans werk en zijn oog voor compositie ongetwijfeld voort uit zijn inspiratie uit ontzagwekkende media zoals De matrixNicolas Cage-films en zelfs Doodsstranding 2een excentrieke videogame waarvan sommigen zeggen dat het veel meer op een speelbare film lijkt. Ryan kanaliseert de geestverruimende absurditeit van Peter Saul met de eenvoud van een fastfoodrestaurant. Sierlijk, maar lieflijk.
“Ik voel me aangetrokken tot de delen van het leven die zowel belachelijk als angstaanjagend aanvoelen – de dingen waar we aan voorbij gaan, maar waar we later niet meer aan kunnen denken”, zegt Ryan, die algoritmische afgronden, existentiële angst en consumentisme als nachtmerrieachtige inspiratiebronnen noemt. ‘Weet je, de goede dingen,’ grapt Ryan. In een poging de moderne en luidruchtige wereld te begrijpen, beweegt Ryan zich met dit werk door het lawaai.
