EEN Sandy Liang show heeft de neiging om met het fantastische te spelen – door de impulsieve id te waden en snuisterijen en symbolen uit de kindertijd tevoorschijn te halen. Voor AW26 klokte het rationele ego van het merk in om een collectie te produceren die nog steeds het idee van slaapkamercomfort ondermijnt, maar deze wel relevant maakt voor de huidige meedogenloze winter in New York. Het is een enorm verlangen om naar buiten te gaan en er goed uit te zien als er maanden oude sneeuw ligt die nu een driekleur heeft van bruin, zwart en geel, samen met harde wind die de temperatuur tot negatief brengt. Hierop zegt de collectie: als we uitgaan, laten we dan niet debatteren over comfort versus schattigheid, we kunnen schaamteloos beide hebben (of beter gezegd zijn).
De collectie is geïnspireerd op Kleine Trianon in de tijd van Marie Antoinette, toen ze leefde als een eenvoudige landheer, het grootste deel van de samenleving buitensloot en de koning alleen als gast ontving in plaats van als samenwoonster. Voor de ‘formele waren’ gebruikte Liang dit niveau van moeiteloosheid en mengde het met het nu trendy schort van oma. Er waren jurken en een rokkostuum gemaakt van katoenen jersey die geschikt was voor de sportschool, glanzende trainingspakken met striktreinen die geschikt waren voor de opera en satijnen pyjamasets die eruitzagen als supergrote eerste communiepakken. Comfort werd ook ingebouwd in meer formele looks, met een bed van strikken die vulling toevoegden aan rokken en jurken, evenals een poncho die als neksteun kon dienen. Een bijzonder succesvol chimeer experiment veranderde wat leek op het gewatteerde matras van een kind in een (TikTok-trending) hekwerkoutfit.
Voortbordurend op dit experiment met casual formele kleding, werden behaaglijke thermische leggings gezien die bij de meeste looks pasten, gecombineerd met een contrasterende gebreide sok voor een serie kawaii maar toch praktische schoenen. In deze serie was er een operaschoen die was getransformeerd door een geschubde rand die de voet inkortte tot een popachtige pantoffel, een pantoffel met een geschubde bob die de vloer leek af te stoffen terwijl hij voorbijging, en de ongetwijfeld iconische hak met slappe oren die eruitzag alsof je Mochi’s hondenspeelgoed Lamb Chop had aangetrokken voor een snelle boodschap. Wat hakken betreft, ze leken allemaal zo warm en zacht als huisschoenen, maar het was veel waarschijnlijker dat ze plezier beleeften aan hun functie of zich zelfs op de deurmat verzamelden. Waarom bang zijn om het huis te verlaten als we het gewoon kunnen verslijten?
Fotografie met dank aan Sandy Liang.
