Sara’s vermogen om zulke specifieke, ongefilterde emoties vast te leggen (die we vaak alleen uiten in ons eigen gezelschap, vanuit de potentieel veroordelende blik van anderen) maakt haar werk oneindig herkenbaar. Kijk eens naar het opmerkingengedeelte van de Instagram-pagina van de illustrator en je zult veel reacties vinden waarin simpelweg ‘ik’ staat. Sara’s kijk op deze receptie is interessant: “Ik denk dat herkenbaarheid een bijproduct kan zijn van het maken van werk dat gebaseerd is op de menselijke ervaring”, zegt ze, “maar ik denk dat het gevaarlijk is dat herkenbaarheid het einddoel is.” Dus in plaats van voorop te lopen met de missie om iets ‘herkenbaars’ te creëren, blijft Sara gewoon trouw aan het nauwkeurig vastleggen van haar eigen persoonlijke ervaring van de wereld.
Het kleine terugkerende personage is in wezen een afbeelding van Sara. “Ze is mij”, zegt de illustrator, “maar ze staat ook los van mij, zoals deze verkorte, extreem gedestilleerde versie.” Om situaties, uitdrukkingen en emoties te peilen die ze in haar werk kan gebruiken, neemt Sara de tijd om haar antwoorden te analyseren, maar daar zijn geen spiegel of brutale iPhone-selfies voor nodig, maar gewoon een onderbuikgevoel. “Ik heb geen idee hoe ik er eigenlijk uitzie als ik reageer, maar ik weet wel hoe ik me voel”, zegt Sara. Het is dit proces dat volgens Sara de echte reden is achter de reactie van mensen op haar werk: “Ik denk dat mijn werk herkenbaar is, omdat ik trouw ben aan mezelf”, zegt Sara.
Soms volstaan humanoïde figuren gewoon niet, en Sarah wendt zich tot dieren om haar scènes duidelijker te realiseren, van vissen en vogels tot insecten en muizen. Wat Sara zo goed doet, is het vastleggen van de kleine alledaagse momenten die zoveel kunnen betekenen. Eén stuk waar de illustrator bijzonder dol op is, is Bug bespaart je een spatie, een komische scène van een auditorium met insecten die op stoelen zitten en schijnbaar wachten tot een show, film of lezing begint, terugkijkend naar de kijker en wijzend naar de stoel die hij voor hem heeft gereserveerd. “Er is iets heel hartverwarmends aan het feit dat iemand je een stoel reserveert”, zegt Sara. “Toen besloot ik steeds meer stoelen met insecten toe te voegen, wat de verborgen zitplaats nog specialer maakte. Ik vind het een leuk idee dat de kijker wordt uitgenodigd in een stuk.”
Net als dit stuk, waarin een personage je letterlijk uitnodigt om mee te doen, voelt al Sara’s werk als een uitnodiging om te lachen, medelijden te hebben of zich te verhouden. Ondanks dat ze uit zo’n persoonlijke bron komt, betekent de vastberadenheid van de illustrator om iets zo aangeboren menselijks vast te leggen dat haar werk speciaal aanvoelt en iets is om te delen.
Sara heeft haar debuut solotentoonstelling, Misschien kent u de plaatsbij Hashimoto Contemporary in New York City van 21 februari – 7 maart 2026.
