Wat hebben Joni Mitchell en prinses Peach gemeen? Volgens Anya Taylor-Joy: “Ze zijn allebei uniek. Je kunt ze niet aanraken. Ze zijn een klasse apart.” Op promotietour voor De Super Mario Galaxy-filmwaar Taylor-Joy haar stemrol als prinses Peach opnieuw vertolkt, werd haar deze surrealistische vraag gesteld Vandaag presentator Craig Melvin: “Het gerucht gaat dat je Joni Mitchell speelt… een van, misschien wel, de meest bijzondere vrouwen in de muziek van de afgelopen generatie of zo. Prinses Peach, een van de meest iconische vrouwen in de gamegeschiedenis. Wat is daar het verband?”
Een fragment van het interview ging viraal, wat leidde tot een stortvloed aan grappen over de connectie tussen de singer-songwriter en het staatshoofd van het Mushroom Kingdom. De vraag zelf lijkt dom; Dit is duidelijk de meest voor de hand liggende mogelijkheid om een vraag over de Mitchell-biopic die momenteel door Cameron Crowe wordt ontwikkeld in het gesprek te betrekken. Het gerucht gaat dat Taylor-Joy de jongere Mitchell zal spelen, terwijl Clive Davis onlangs bevestigde dat Meryl Streep de oudere Mitchell zal spelen. Maar de verbinding zelf is niet zo eigenaardig. Mitchell en Peach eigenlijk Doen hebben veel gemeen, of beter gezegd, Peach zelf zou veel inspiratie vinden in de teksten van Mitchell.
Peach wordt vaak ontvoerd en brengt veel tijd in eenzaamheid door. Bowser, de aartsvijand van Mario, is sinds 1985 haar gevangene, zonder enige reden. In de jaren 2023 De Super Mario Bros.-filmBowser is van plan met Peach te trouwen om de controle over het Mushroom Kingdom te krijgen, maar hij heeft haar tientallen jaren lang ontvoerd voor de hel. Ontvoeren, als je wilt, en haar opsluiten in zijn kasteel. Misschien is Bowser gewoon een dwangmatige ontvoerder, omdat hij haar niet eens in een krappe outfit stopt zoals Jabba the Hutt deed bij prinses Leia of Jafar bij prinses Jasmine. Dit zijn de acties van mannen die op zijn minst een verkleedpartijtje willen spelen met hun slachtoffers. Maar Bowser heeft geen latente homoseksuele neigingen om met Nieman Marcus te gaan shoppen met Peach, dus zit ze gewoon op haar kont in het kasteel te wachten tot Mario beseft dat ze weer is ontvoerd. Het is vreselijk eenzaam op de top (van een kasteel).
Mitchells album uit 1975, Het gesis van zomergazonswerd destijds verguisd, maar wordt sindsdien gekoesterd als een klassieke en geïnspireerde kijk op de malaise en het isolement in de voorsteden. Beschreven door Vorkvan Jessica Hopper als ‘een album van vrouwen die proberen hun ware zelf te vinden in een wereld die hen heeft voorbereid op de stille eer van mannen’, is het niet moeilijk om Peach voor te stellen als een stille Stepford-vrouw in een buitenwijk, die haar lege dagen vult door uit de ramen te staren naar sissende gazonsproeiers zoals de huisvrouwen in ‘Harry’s House’ of, zoals ‘Koopa’s gangster Bows, zoals wanneer hij luistert naar KooperW’s gangster Bowlines. word vroeg oud’, op “Edith en de Kingpin.”
In een interview uit 1979 met Rollende stenen, Mitchell beschreef de vooroordelen van de industrie over haar: “Ik heb de reputatie een serieus persoon te zijn. Ik ben een zeer analytisch persoon, een enigszins introspectief persoon; dat is de aard van het werk dat ik doe. Er is een privéclub in Hollywood die meestal erg leeg is, maar op een drukke avond ging ik daar langs bij deze sterspelers die op de een of andere manier dansen. De beroemde introverte persoon kwam binnen en ik wilde gewoon dansen, ik wilde niet alleen dansen, dus vroeg ik het aan een paar mensen om met mij te dansen en niemand zou op het ijs worden gezet, ondanks dat ik plezier wilde hebben met alle anderen, is letterlijk het verhaal van Peach in 2009. Shigeru Miyamoto nam Peach niet op in de Nieuwe Super Mario Bros. Wii want “als we één van de vier personages een jurk zouden laten dragen, zouden we een speciale behandeling en programmering moeten krijgen om aan te kunnen hoe met de rok wordt omgegaan in het spel.”
