De mensen erachter Ppillll, een vreemd Oost- en Zuidoost-Aziatisch collectief, waren ooit vier vreemden die troost en solidariteit vonden in zelfgemaakte gemakken. Deze gedeelde interesse in voedsel, maar ook in politiek, identiteit en cultuur, bracht Panita, Hyeda, Mika en Nandal, de vier medeoprichters van de uitgeversgroep, ertoe om samen te werken aan een doorlopende reeks zines over eten en persoonlijke ervaringen, gevuld met “discussie over feminisme en queerness uit Japan, Zuid-Korea en Thailand”, vertelt Nandal.
Elk van de zines van het collectief beschouwt “de eettafel als een zaadje voor deze politieke discussies”, zegt Panita. Het is nummer drie: Spillll deel 3, waarin gesprekken over seks, fetisjisme en verlangen aan de orde komen, aangevuld met de favoriete instant-noedelrecepten van het collectief waar lezers van kunnen genieten. Elk nummer is gevuld met stukjes geschiedenis van feministisch-queer, recepten om in te duiken, en korte fragmenten van gesprekken die gemeenschappelijke verhalen rond het ‘koken en roddelen van vrouwen als ‘huiselijk’ en onbeduidend’ herformuleren’, zegt Mika. De leeservaring is als het plaatsnemen aan tafel en het afluisteren van dineronderwerpen die onze fascinatie naadloos laten samensmelten met iets dat zo dichtbij en vertrouwd is in ons dagelijks leven; wat we eten, met bredere ideeën die koken opnieuw voorstellen als een manier om de wereld om ons heen te ervaren.
Bij het publiceren van al deze zaken maakt Spillll gebruik van een gedecentraliseerd ontwerpmodel. Alle leden illustreren, schrijven voor en construeren het uiterlijk van een nieuwe editie met behulp van digitale co-designtools die hen samenbrengen in verschillende tijdzones. Er is echter veel rommel voordat het dit stadium bereikt, en vaak komt het begin van een idee voor hun Risograph-gedrukte pagina’s voort uit een van de gezamenlijke workshops van de groep, waar een verkenning van gedrukt materiaal inhoudt dat we “onze handen moeten gebruiken om materialiteiten zoals sauzen, noedels en pakjes te onderzoeken door te scannen, te wisselen en opnieuw te printen”, vertelt Mika. “Dit nogal chaotische proces maakt de ontwerphandeling vrij, zodat het een participatieve, collaboratieve dialoog kan worden”, besluit Hyeda.
