Dat proces ging door tot aan de show. Zelfs nadat het was genaaid, was er niets opgelost. “Backstage duw je terug en het ziet er weer helemaal anders uit”, zegt hij. Het herinnert ons eraan dat deze stukken geen statische objecten zijn, maar responsief en voortdurend opnieuw gekalibreerd.
Wat Jones echter onderscheidt, is waar hij zijn focus legt. “Ik neem het meisje altijd mee voor de spiegel en zeg: ‘Hoe gaat het?'” zegt hij. “Mensen vragen nooit aan het meisje hoe het met ze gaat?” Het is een simpele vraag, maar in de context van een show ongebruikelijk. Voor hem is het essentieel – vooral als de modellen zelf vaak zo nieuw zijn in de ervaring. “Het moet gek en eng zijn”, zegt hij over het lopen van hun eerste landingsbanen.
Er schuilt een soort intimiteit in die uitwisseling, die in tegenspraak is met de omvang van een show in Parijs. “Het zijn eigenlijk heel intieme en persoonlijke momenten als je iemand een hoed opzet”, zegt hij. Het hoofdstuk gaat minder over spektakel en meer over verbinding – een rustige aanpassing, een gedeeld begrip voor een spiegel.
De interpretatie is echter open. Ingepakte stof zal altijd iets suggereren dat verder gaat dan zichzelf, of het nu gaat om zuiverheid, ritueel of terughoudendheid. Jones is daar niet tegen. “Wij maken iets en zij dragen het met zich mee… zodra we het laten zien, zijn zij de eigenaar. Wij bezitten het niet meer.” Als het botst met religieuze of culturele referenties, is het iets waar we bewust mee moeten omgaan, maar niet al te vastberaden. “Hopelijk… wordt het begrepen. Het is iets van (een) viering van (van) schoonheid.”
Voor alle couturelak blijft het idee bewust toegankelijk. “Ik hoop dat mensen hun eigen versies zullen maken”, zegt hij. “Maak ze zelf met een heel mooi T-shirt van Uniqlo.” Het is half een grap, half een manifest – mode als iets dat je moet proberen, en niet alleen maar moet observeren.
Wanneer hij wordt gedwongen om de geest van de hoofdtooi te definiëren, pauzeert hij voordat hij zich op een enkel woord vestigt. ‘Transformatief’, zegt hij. “Omdat iedereen het kan… en het zal iedereen op de eenvoudigste manier transformeren.”
Daar ligt uiteindelijk hun kracht – niet in de constructie, hoe veeleisend die ook is, maar in de vertrouwdheid van het gebaar. Een T-shirt, een twist van stof, een moment gevangen en opgetrokken.
Fotografie met dank aan Givenchy.
