HoofdafbeeldingFotografie door Késsia Riany, Tauana Sofia, Pedro Henrique. Styling door Stella Nunes
Naad Centrale Sint Maarten‘ MA Modecommunicatie De cursus viert een decennium aan talent met een debuutpublicatie, die volgt op een openbare tentoonstelling op Granary Square, Heroverweeg het modebeelder ontstaat een duidelijke rode draad onder de afgestudeerden van dit jaar. “Modeontwerpers op onze MA gaan vaak vrij losjes om met het woord ‘mode’. Dat moedigen wij aan”, zegt cursusleider Roger Tredre. “Voor de tiende verjaardag van de cursus hebben we het beste werk van dit jaar verzameld in ons eigen tijdschrift, met als ondertitel How We Feel Now. Het weerspiegelt de kracht en directheid van fotografie bij het overbrengen van emoties.”
Op de pagina’s verkennen zes kunstenaars met opvallende intimiteit de subtiliteiten van de hedendaagse identiteit. “Hoewel de stijl heel verschillend is en op locaties over de hele wereld wordt gemaakt, is elk project sterk geworteld in de persoonlijke ervaring van elke beeldmaker”, voegt het hoofd van de cursus modefotografie toe. Adam Murray.
Hieronder leest u meer over de projecten van deze fotografen, stylisten en art directors.
Voor Yongjie Hu is het vastleggen van de schoonheid van een intieme relatie een manier om eerlijk te getuigen van zijn gevoelens en zijn evoluerende plek in de wereld. Er schuilt geen ceremonieel in zijn aanpak: de Chinese fotograaf wordt gedreven door het verlangen om de realiteit vast te leggen van momenten die hij nooit wil vergeten.
Hu werkt met filmcamera’s in de formaten 120 en 135 en weeft spontane snapshots en zorgvuldig geënsceneerde zelfportretten aan elkaar, waarbij ze zichzelf en haar geliefde vaak in hetzelfde kader plaatst. “Deze foto’s lijken minder op herdenkingsportretten en meer op een daad van bewuste contemplatie: onze relatie op een podium plaatsen, repliceren, confronteren, onderzoeken en teder omarmen”, legt Hu uit.
Via haar werk onderzoekt Hu emotionele relaties als een vloeibare vorm die de vloeibaarheid en kwetsbaarheid omarmt die met intimiteit gepaard gaat. Zijn foto’s worden een afdruk van de tijd zelf. “Elke keer dat ik de trekker overhaal, voelt het alsof ik tegen mijn huidige zelf zeg: ‘Ook al zal dit allemaal veranderen, het bestond echt op dit moment.'” Door deze emotionele schommelingen te erkennen, herstelt hij hun legitimiteit: zelfs als het gevoel morgen verdwijnt, was het echt.
Jordy Nasa maakt beelden van de manier waarop muzikanten geluid vormgeven: door ritme, intuïtie en een taal die spreekt zonder woorden. Ze zijn een art director en stylist uit Atlanta en opereren tussen beeldende kunst en modefotografie, waarbij ze kleding en compositie behandelen als instrumenten voor het vertellen van verhalen.
NASA’s werk richt zich op de geschriften van Frantz Fanon, waarbij de mechanismen van de witte blik en de gebroken kijk op de zwarte identiteit in Amerika worden ontleed. Gevormd door hun bewegingen tussen Huntsville, Atlanta en New York, reconstrueren ze deze ideeën visueel, waarbij ze de zwarte blik terugwinnen door middel van thema’s als diaspora, ego, dualiteit, het veranderende terrein van het zelf en de voortdurende onderhandeling om erbij te horen.
NASA keert terug naar Atlanta met een vernieuwde look. “Atlanta heeft nog steeds iets te zeggen. Nu ik in Europa woon, realiseerde ik me dat er een kans was om een meer diverse en intieme representatie te tonen waaraan mensen misschien niet zijn blootgesteld”, zeggen ze. Het resultaat, gefotografeerd door Kourtney Iman en Xavier Thompson in hun geboorteplaats, is een portret van Atlanta gevormd door liefde en herinnering, waarbij de mensen in een staat van pure authenticiteit worden vastgelegd.
Pacor Wang is de ultieme streetstyle-antropoloog. De in Shanghai geboren fotograaf navigeert met een documentaire blik door het visuele landschap en beschouwt de camera als een instrument om de kloof tussen het samengestelde en het eerlijke te overbruggen. “Ik observeer graag hoe mensen zich gedragen in een natuurlijke, ongeposeerde toestand. Deze momenten inspireren mij om een gevoel van authenticiteit en eigentijdsheid in mijn werk te brengen”, zegt hij.
Wangs praktijk opereert in de moeilijke ruimte waar realiteit en virtualiteit elkaar kruisen. Hij verwerpt het idee dat modebeelden hyperbolisch moeten zijn en in plaats daarvan moeten putten uit de ‘onbewuste blik’ van het dagelijks leven. Het kan de positie zijn van een forens op de metro of de stilte van een vreemdeling in een park.
Voor zijn nieuwste project richtte Wang deze observatielens op de diverse jongerengemeenschap van Hackney, de wijk die hij sinds september zijn thuis noemt. Hij erkende het als een van de meest vitale culturele verkeersaders van Londen en probeerde het tastbare gemeenschapsgevoel dat door de straten pulseert te documenteren – van de groene uitgestrekte London Fields en Victoria Park tot de levendigheid van Hackney Wick en het rustige leven langs de rivier de Lea.
Naast camerawerk concentreerde Wang zich op het verbinden met individuen die de specifieke geest en energie van de buurt belichamen. Deze aanpak verenigt de alledaagse momenten die hij in zijn onderzoek observeerde met zijn fotografie, waardoor een essentieel gevoel van verbondenheid tussen deze jonge mensen en hun omgeving wordt vastgelegd. “Wat mij fascineerde was de sfeer”, zegt hij. “Je kunt zelfs de ‘wezens’ van het gebied in mijn fotolijsten zien verschijnen – kleine vogels en wilde katten – die allemaal het diverse en levendige culturele en artistieke landschap van Hackney bepalen.”
Stella Nunes geeft toe dat ze een beetje een voyeur is. De styliste en art director, geboren in São Paulo, Brazilië, groeide op in een zintuiglijke waas van terpentijn en sigarettenrook in het schildersatelier van haar vader, waar ze al vroeg leerde hoe ze de wereld moest zien voordat ze leerde hoe ze die moest kleden. “Mijn proces gaat over het mixen van de intellectuele referenties uit de kunst met de zintuiglijke ervaringen van de wereld”, zegt Nunes. “Textuur, kleuren, geluiden en emoties zijn voor mij vaak het begin van een foto.”
Haar nieuwste project, getiteld Risco, is een visuele rebellie tegen de tropische karikatuur die vaak over Latijns-Amerika wordt gepleisterd. Nunes is geïnteresseerd in de concrete realiteit van São Paulo, een stad die ze vergelijkt met de grijze intensiteit van Londen of New York. Om daar te komen opende ze haar persoonlijke archief: een verzameling chromen wielen, low-rider-stickers en garagedeuren die ze sinds 2019 obsessief catalogiseert.
Ze neemt deze symbolen van mannelijk lawaai en spektakel (samen met op carnaval geïnspireerde fantasie) en ontdoet ze van hun volume. Het is een bepaald soort alchemie; eentje die de kleur van autolak mengt met een verstilling die intiem en sterk vrouwelijk aanvoelt. “Het project werd ook een reflectie op het vrouwelijke bestaan, waarschijnlijk het mijne”, zegt ze. “De beelden zitten ergens melancholisch en sereen. Er is een rustig samenspel tussen levendige culturele referenties en verstilde, afstandelijke lichamen die de toon bepalen waar ik altijd naar op zoek ben.”
Waar hoor je thuis als je verhaal op twee plaatsen leeft? Dit is het esthetische territorium dat Kaine Harrys claimt. De autodidactische fotograaf, geboren in Udine, Italië, uit Nigeriaanse ouders en nu in een baan tussen Londen en Milaan, construeert beelden die zowel gedempt als intens geladen aanvoelen.
Veel van Harry’s recente werk draait om migratie als zowel een beweging als een toestand, waarbij het terugkeert naar de liminale zone waar het lichaam door tijd en ruimte beweegt, onzeker over zijn anker. “Ik ken het gevoel je verleden met je mee te dragen terwijl je neigt naar een andere toekomst”, zegt hij. “Dat ritme vormde de aankomst van mijn ouders in Italië in de jaren negentig en echoot vandaag de dag nog steeds over de grenzen heen, voortlevend waar mensen gedwongen worden opnieuw te beginnen.”
Het is deze gevoeligheid die ten grondslag ligt aan 900 (Novecento), zijn grote project in Central Saint Martins, gefotografeerd tussen Milaan en het vulkanische terrein van Stromboli. De serie bekijkt de Italiaanse identiteit door de lens van het zwarte lichaam – niet als een buitenstaander die naar binnen kijkt, maar als een schrijver die een plaats opeist in het visuele geheugen van het land. Ingetogen maar emotioneel geladen, de beelden uit 900 zijn wat hij ‘stil maar opzettelijk’ noemt, uitgekleed tot hun essentie en geworteld in houding, negatieve ruimte en het zwakke gezoem van spanning. “Ik beschouw ze als zowel documenten als voorstellen”, zegt hij. “(Ze zijn) geworteld in de werkelijkheid en toch in dialoog met de verbeelding en het geheugen.”
Inspireren schermen ons of vervreemden we ons? Voordat Lorane Hochstatter naar Central Saint Martins kwam, had ze haar nieuwe leven in Londen geïdealiseerd, gevoed door de droom van Engeland, gevormd door de beeldcultuur. “Het huidachtige leven dat ik me had voorgesteld, is niet gebeurd”, zegt ze. Geconfronteerd met de dissonantie tussen verbeelding en ervaring, wendde ze zich tot fotografie, een ander scherm, om haar innerlijke wereld en persoonlijke onzekerheden te verkennen.
De Zwitserse fotograaf reconstrueert fragmenten uit zijn eigen leven: bekende Londense straten, intieme interieurs en typisch Engelse details, vaak samen met zijn vrienden. Door deze momenten op te schorten, bijna alsof ze zich in een staat van dissociatie bevinden, creëert Hochstatter een ruimte waarin het verlangen om via beelden aan de werkelijkheid te ontsnappen uiteindelijk een valstrik wordt. “Screenshots weerspiegelen niet alleen, ze bouwen voort. Ze leggen nieuwe werelden over de jouwe heen, waardoor de grens vervaagt totdat de twee instorten.”
Haar werk onderzoekt de aard van de blik: obsessief, voyeuristisch, geconstrueerd via schermen. Deze geruststellende maar holle valse realiteiten laten ons fantaseren over een beter leven, terwijl we niet voorbereid zijn op de eenzaamheid en onzekerheid van vandaag.
