De op maat gemaakte jas is gekalibreerd met terughoudendheid: een zoom die net boven verwachting valt, de schouders naar binnen getrokken met een gemak dat stijfheid vermijdt, en een rugsnit om beweging te introduceren – een gecontroleerde zwaai die het kledingstuk in beweging activeert. Het is op maat gemaakt, luistert aandachtig en reageert op de nuances van de drager in plaats van zichzelf op te leggen.
De bredere collectie breidt deze dialoog uit. De avondjas verplaatst het vocabulaire van herenkleding naar een heel ander register, opnieuw voorgesteld als een jurk. Het is gemaakt van dicht zwart Harris-tweed, behoudt zowel het gewicht als de soepelheid en omlijst het decolleté met een zachtere kleermakerij. Nog radicaler is dat de Quarter Coat het onderscheid tussen kledingcategorieën totaal doet verdwijnen, opgevat als een jumpsuit die de buitenste laag in intiem contact met het lichaam brengt. Ondertussen lijkt de Concertina Coat op het eerste gezicht klassiek en onthult alleen de architecturale mouwconstructie in beweging.
Yetman’s proces achter dergelijke stukken verzet zich tegen overdefinitie. “Ik denk er niet te veel over na, ik zou niet zeggen dat ik een proces heb dat consistent is, ik kom er gewoon gaandeweg achter.”
Wat echter consistent blijft, is zijn interesse in kleding als dialoog – niet alleen tussen verleden en heden, maar tussen kledingstuk en drager. “Door als kleermaker te werken, heb ik echt een idee gekregen van de mate waarin de klant het werk informeert. Zowel op heel directe manieren, bijvoorbeeld door kleurvoorkeur, maar veel meer, door het karakter en de boodschap van een kledingstuk. Kleding maakt voor een groot deel deel uit van de manier waarop we communiceren. De invloed van een klant is daarom vaak het meest bepalend voor de manier waarop een kledingstuk eruit gaat zien. Daarom kijk ik niet slechts naar één kledingstuk, voor elk afzonderlijk kledingstuk. Een andere stem die past bij een ander persoon of type persoon. De relatie tussen persoon en kleding is zo genuanceerd, zo anders, het is eindeloos fascinerend, en ik leer nog steeds terwijl ik met meer mensen werk.
Die gevoeligheid begint vanaf de allereerste ontmoeting. “Klanten komen met heel verschillende ideeën over wat ze willen/nodig hebben van een opdracht. Nadat ik de simpele dingen als gebruik, seizoen, voorkeuren en antipathieën heb doorgenomen, gaat het proces over het uitzoeken wat de klant een mooi en comfortabel gevoel geeft. Ik denk dat het een kwestie is van het verzoenen van perspectieven. Kortom, ik denk dat we drie perspectieven op onszelf hebben: hoe we onszelf zien, hoe we onszelf zien, hoe we onszelf zien. Tegenwoordig zijn deze dingen voor veel mensen heel anders, de heilige graal is om een kledingstuk te creëren dat deze perspectieven verenigt.
Het is misschien geen verrassing dat deze mentaliteit plaatsgebonden is. Yetmans studio in Shoreditch plaatst hem in een lange reeks van Oost-Londense producties. “Ik kwam naar Shoreditch vanwege het altijd veranderende gevoel van energie. Ik hou ervan om te werken waar het druk en een beetje chaotisch is. Ik wist een beetje over de geschiedenis van de industrie als modewijk, de Hugenootse zijdewevers die hier in de 18e eeuw kwamen, de geschiedenis van de Joodse kleermakerij en kledinghandel in de 19e eeuw, maar terwijl ik hier heb gewoond en gewerkt, heb ik steeds meer over de industrie geleerd en meer jaren of meer het gebied gedefinieerd… alle niveaus van kleding werden hier gemaakt, en des te meer Hoe meer ik erover leer, hoe meer ik mij thuis voel.
Meer in het algemeen biedt Londen zelf een soort creatieve licentie. “Ik ben hier geboren en heb hier het grootste deel van mijn leven doorgebracht. Ik voel me er als plek heel erg mee verbonden, deels denk ik omdat het een stad is met zo’n duizend verschillende identiteiten en daarom een plek is waar ik me heel vrij voel om te zijn en te werken op de manier die bij mij past. Het is een plek die, als je nieuwsgierig bent, je tot nadenken dwingt door je te confronteren met een schijnbaar onbegrensde reeks karakters.”
In de kern gaat Coats for Winter niet over heruitvinding op zichzelf. Het gaat om verfijning – de langzame, zorgvuldige aanpassing van de vorm door aandacht en zorg. Zelfs Yetmans idee van een ‘klassieker’ verzet zich tegen een rigide definitie: ‘Voor mezelf is het een kwestie van de stukken waarin ik me het beste voel. We hebben allemaal favoriete stukken in onze garderobe. Ik weet niet of ze ‘klassiek’ zijn, maar ik draag ze totdat ze uit elkaar vallen.’
Vooruitkijkend staat datzelfde evenwicht tussen traditie en persoonlijke expressie op het punt zich uit te breiden naar nieuw terrein. “De afgelopen jaren ben ik aan meer bruidscommissies gaan werken en ik ben er dol op. Het zijn gewoon de leukste stukken om aan te werken, vrolijk, extravagant en zeer persoonlijk. Ik denk dat er in bruidswerk enorme kansen liggen om werk te doen dat elegant en mooi is, maar ook interessant en karaktervol. Het volgende project aan de horizon is een presentatie van een klein aantal bruidsstallen van mijn jaar, die dit jaar echt vorm gaan krijgen in mijn bruidsruimte.”
Op een moment waarop mode zich vaak gedefinieerd voelt door urgentie, biedt Yetmans werk iets rustigers maar duurzamer: een praktijk gebouwd op observatie, intimiteit en de blijvende kracht van ambacht.
Fotografie met dank aan Alexander Yetman.
