Wanneer we elkaar ontmoeten Belle Freud’s winkel in Marylebone, centraal Londen, ziet er onberispelijk uit, zonder een bierflesje in zicht. Waarom zou er eigenlijk een bierflesje zijn, vraag je je misschien af. De avond ervoor, zo zei het vlaggenschip, wemelde het van de vrienden die Freuds 64ste verjaardag vierden Damian Lewis chatten met David Furnis chatten met Gary Lineker chatten met Lieve Dijon chatten met Sam Taylor-Johnson. Een eclectische groep, maar Freud is niets anders dan eclectisch.
En ook succesvol. Ik vraag of ze denkt dat succesvolle mensen één belangrijke eigenschap gemeen hebben. Zij overweegt dit. Ze houdt van nadenken. “Ze geven het duwen niet op”, zegt ze uiteindelijk. “Ze blijven eraan werken, ook al voelt het verschrikkelijk, vreselijk, onmogelijk. Doorzettingsvermogen is zo’n grote factor, hoe moet je het anders doen? Het is zeker niet alleen maar talent. Het is hard werken en dan doorzettingsvermogen, waarbij je bereid bent door te gaan, zelfs als je geen resultaat boekt – op de een of andere manier heb je deze doorbraken.”
Als iemand die al 35 jaar in de branche zit, kon ze zichzelf omschrijven. Sinds de lancering van haar gelijknamige label in 1990 loopt ze voorop in de Britse mode, maar op een zichzelf wegcijferende manier, waarbij ze stilletjes hit na hit produceert, haar kenmerkende krijtstreepkleding en slogan-breisels gedragen door vrienden en fans, waaronder Kate Mos, Rebekka Hall, Kleine Simz En Sienna Molenaar. Het is nog nooit zo moeilijk geweest voor Britse modeontwerpers, vooral voor onafhankelijke modeontwerpers. Maar hier is ze dan, met bloeiende dameskleding en wooncollecties, een recente uitverkochte samenwerking met MEVROUW en een wekelijkse hitpodcast, Modeneurose. “Je weet nooit echt wat er gaat gebeuren, maar het feit dat ik een klein bedrijf ben, heeft mij enorm geholpen. Mensen willen altijd kleding, en zelfs met al dat gedoe met belastingen (tarieven), vinden we er wel een weg doorheen, want dat is waar we het beste in zijn.”
Afgelopen oktober gelanceerd, Modeneurose duikt in het verband tussen mode en identiteit en heeft zich snel gevestigd als een favoriet van insiders dankzij Freuds zeldzame vermogen om indringende, zware (alweer dat woord) vragen te stellen die haar gasten ertoe brachten zich te verdiepen in onverwachte onderwerpen met een diepgang en eerlijkheid die niet altijd te vinden is in de podcastwereld. De deelnemers hebben meegedaan Cate Blanchett, Julianne Moore, Courteney Cox En Kristin Scott Thomasevenals minder op Hollywood gerichte namen zoals Bethann Hardison, Nick En Susie-grotHanif Kureishi en Marina Abramović.
Het zal haar niet interesseren wie haar het meest heeft verrast, door te zeggen dat ze iedereen op hun eigen manier geweldig vond, verwijzend naar Jonathan Andersen’s articulatie (“brein als een planeet”) en de eerlijkheid van twee vroege geïnterviewden, Zadie Smit En Rik Owens (“zo geweldig dat ze alles bevestigden waarvan ik had gehoopt en gefantaseerd dat het in een gesprek zou kunnen gebeuren”). Moss was nog een verrassing, niet in de laatste plaats omdat hij ermee instemde om als eerste deel te nemen. “Ik wist dat ze er een hekel aan had om gefilmd te worden (de serie staat ook op YouTube) en liet haar alleen het format zien om haar te vermaken. Toen ze zei dat ze het zou doen, besefte ik dat ik iets op het spoor was. Ze was zo grappig, maar liet ook de breedte van haar intelligentie zien. Wat ze zei over dat je lichaam niet het jouwe was, maar een hulpmiddel voor andere mensen, was zo welsprekend en doordacht.”
Omdat de ontwerper de achterkleinzoon is van Sigmund Freud – de uitvinder van de psychoanalyse – is het ‘op de bank’-element van de pod een geniale zet. De bank was oorspronkelijk bedoeld als komisch rekwisiet, maar door erop te gaan liggen en van bovenaf gefilmd te worden voor de videoversie lijken de interviews een andere teneur te krijgen. Heeft de afwezigheid van direct oogcontact hetzelfde effect op haar proefpersonen, net zoals ouders worden aangemoedigd om met tieners te lopen of te rijden om hen aan te moedigen zich open te stellen? ‘Ik denk van wel,’ mijmert Freud. “Er gebeurt iets anders omdat we ons niet afvragen wie wat gaat zeggen. Het neemt de druk weg. Het betekent ook dat sommige mensen lang praten, wat ik leuk vind.”
Freuds lome tempo tijdens deze interviews helpt daarbij. “Als ik naar podcasts luister, wat niet zo vaak gebeurt, haat ik het geklets”, geeft ze toe. “Het is te veel lawaai in mijn hoofd.” Vindt ze het gemakkelijk om te interviewen? “Het klinkt saai, maar ik ben echt geïnteresseerd in mensen. Mijn idee van een goed feest is dat je met één persoon in een hoekje zit. Ik hou van dat gevoel van verbondenheid. In die zin geniet ik ervan, maar ik denk dat niets dat de moeite waard is zo gemakkelijk is. Ik denk: ‘God, hoe kan ik deze persoon recht doen?'”
Freuds standaardvraag aan zijn gasten is: “Wat draag je en waarom?”, het voelt neerbuigend om nu niet hetzelfde te vragen. ‘Nou, ik had een late avond,’ begint ze. “Dus ik dacht erover na hoe mijn gezicht zou reageren op bepaalde kleuren. Ik draag deze sterrentrui (print), een oude klassieker die ik al tijden niet meer heb gedragen omdat het zo koud is geweest en ik de kou vaak voel, dus draag ik normaal gesproken een miljoen truien. Het is een soort lentedag vandaag en het voelt alsof ik iets draag waar ik echt van hou, waar ik van houd. Ik herinner me dat ik op mijn veertiende een zeldzaam winkelevenement bezocht met mijn vader (schilder) Lucian Freud) en mijn zus (romanschrijver Ester Freud), en hij bood aan iets voor ons te kopen om aan te trekken. Hij heeft zoiets nooit gedaan. We liepen door Chinatown en zagen deze spijkerjas met kraag van schapenvacht. Ik probeerde het en hij zei: ‘Het is echt leuk. Wil je het?’ En ik dacht: ‘Misschien kan ik iets beters krijgen’, maar ik snapte het niet. Ik besefte dat zijn geduld opraakte, dus kocht ik ergens anders deze vreselijke, afschuwelijke outfit die ik nooit droeg. Ik heb hier de rest van mijn leven over nagedacht, totdat ik deze jas maakte.” De ontroering van deze anekdote – de sensatie van het tijd doorbrengen met een drukke ouder, de wetenschap dat hun geduld opraakt – is er een waar je je mee zult identificeren of die je vreemd zult vinden, afhankelijk van je omstandigheden.
Omdat dit de transformatievraag is, vraag ik of ze een transformatieve ervaring kan noemen. Freud overweegt nog iets. “Wat ik leuk vind aan mode zijn, is dat het voortdurend verandert. Als je veel twijfels aan jezelf hebt en tegenstrijdige gevoelens over jezelf hebt, is het een goede wereld om in te vertoeven, want je actie is er altijd op gericht om te transformeren. Ongelukkig zijn is geen goed gevoel, maar met mode is het mogelijk om keer op keer door de spiegel te gaan. Ik vind het geweldig en ik pas er niet in dat ik dat doe. Terug de stroom af richting de waterval waar ik ga verdrinken.”
Misschien betekent mens zijn voortdurend transformeren. “Ja”, beaamt ze. “Als je niet vooruit gaat, zit je vast, en is het een zeer verouderde plek om te bestaan. Maar er is transformatie en het zoeken naar zekerheid, wat meer een misvatting is. Als je een tiener bent, denk je dat je een anker nodig hebt, omdat alles hormonaal transformeert, wat overweldigend is. Maar nu heb ik de keerzijde gevonden van wat meer is, en als ik er niet meer en meer naar op zoek ben. Ik heb het nodig, wil of geniet ervan (beroemde relatiegoeroe) Esther Perel schreef dit ding over hoe veiligheid je niet altijd een veilig gevoel geeft. Voor mij was het een echte gloeilamp. Ik stelde me voor dat als je je veilig voelt, je je ook bevrijd voelt, maar de dingen die met veiligheid te maken hebben, zorgen er niet per se voor dat je je veilig voelt.”
Zoals het verlies ervan? “Ja.”
Tegenwoordig lijkt Freud zelfverzekerder dan ooit. Ze is erg blij en is van plan meer met haar podcast te doen, en mogelijk ook een boek te schrijven (iedereen die haar heeft gelezen Zondagse verhalen blog zal weten dat ze een natuurlijke schrijfster is). “Ik zal waarschijnlijk gewoon meer doen van wat nu werkt”, zegt ze over de toekomst. “Het voelt als een leuk moment in mijn leven en ik wil er gewoon het beste van maken. De tijd vliegt en er is geen seconde te verliezen.”
Afkomstig uit 10 Magazine nummer 75 – VERJAARDAG, ONTWIKKELING, TRANSFORMATIE – ligt nu in de kiosk. Bestel uw exemplaar hier.
BELLA FREUD: ALLES IN DE GEEST
Fotograaf JERMAINE FRANCIS
Talent BELLA FREUD
Tekst LAURA KRAIK
Haar PAUL DONOVAN gebruiker MAROKKAANSE OLIE
Make-up ANDREW GALLIMORE gebruiker DIOR-SCHOONHEID Forever Foundation en Capture Le Sérum
Mode-assistenten GEORGIË EDWARDS En TALIA PANAY
Productie SONYA MAZURYK
Speciale dank aan LONDEN BEOORDELING VAN BOEKEN
overhemd van PRADA, broek van BELLA FREUD
