Voor Toby Grant zijn straten en etalages alles wat hij nodig heeft om geweldige kunst te maken. Komt voorbij Cato in de kunstwereld presenteert Grant, geboren in Brighton en nu in Peckham, levensgrote scènes (grote handen en grote hoofden zijn letterlijk een Cato-signatuur) van de zwarte gemeenschap die in de wijk Zuid-Londen leeft. Dit zijn de onderwerpen die de basis vormen van Grants grootste solotentoonstelling in Saatchi Yatesvanaf vandaag open voor publiek. Kapperszaken, eetkamers, woonkamers en andere privéruimtes waar bewoners jarenlang zijn samengesmolten, vormen het decor voor Grants gelaagde schilderijen, waarbij elk element op niet-uitgerekt canvas wordt geschilderd voordat het wordt uitgeknipt en geplakt op muurvullende stukken die een plakboekachtige kwaliteit hebben. “Ik heb altijd mijn privéruimtes gemaakt, mijn slaapkamer (bijvoorbeeld), mijn eigen wereld, (dat is) waar ik over dingen kan dromen”, zegt Grant. “(Het is ook) waar mensen zich kunnen uiten zonder gezien te worden.”
Ondanks de enorme reikwijdte voelt Grants werk nog steeds intiem aan. De uitpuilende proporties, luide kleuren en gekartelde randen op geplakt canvas maken de stukken opvallender dan de meeste, maar het zijn de gezichten die echt je aandacht vasthouden. Schilderen naar afbeeldingen die uit oude fotoboeken zijn gescheurd of mensen die hij en vrienden op straat hebben gezet, elke persoon afgebeeld in een Cato-werk is uniek. “Ik zoek mensen met een verhaal in hun gezicht”, zegt hij over de selectie van zijn onderwerpen. “Ik ben opgegroeid en praatte altijd met mensen op straat, en dan krijg je geweldige verhalen. Ik zoek naar mensen met wie ik me kan identificeren, die iets mysterieus (aan hen) hebben.”
Het vinden van iets om zich mee te identificeren in zijn onderwerpen is een terugkerend thema in Grants portfolio, vooral in zijn weergave van muziek. Zijn scènes bevatten vaak een of twee of drie instrumenten, waarbij zijn onderwerpen alleen of met vrienden jammen. Een ouder stuk met de titel Jazzis rechtstreeks gebaseerd op Grant en zijn vrienden die allemaal samen muziek spelen. Grant is zelf een enthousiast muzikant en speelt gitaar in zijn band Klei voeten is een grote fan van legendes als David Bowie en Stevie Wonder. “De relatie tussen muziek en kunst is voor mij dat beide van dezelfde plek komen: geobsedeerd zijn door andere artiesten en willen doen wat zij doen”. Op de vraag wie zijn droomdinergasten waren, dood of levend, waren twee van Grants antwoorden muzikanten: MF Doom En Sade. De laatste was Shakespeare.
Deze gevarieerde eettafel is niet verrassend als je kijkt naar de vele invloeden van Grant. Fotograaf Malick Sidibedie in de jaren zestig dansvloeren en trefpunten fotografeerde in zijn geboorteland Mali, ondersteunt een groot deel van zijn fotografieonderzoek, terwijl zijn lichaamscompositie is geïnspireerd door de Amerikaanse kunstenaar Romare Beardenen zijn kubieke, grillige stijl door Picasso. Deze eclectische mix wordt vervolgens gemengd in het draaiende brein van Grant, en er ontstaan werken die het gevoel hebben dat ze geworteld zijn in jarenlange cultuurgeschiedenis, terwijl ze nog steeds doordrenkt zijn met een moderne smaak. Grants werk lijkt voortdurend te spelen tussen twee verschillende dingen: het verleden en het heden, het fantastische en het echte. En dat zorgt voor werk dat fris en spannend aanvoelt en doet verlangen naar meer.
Cato bij Saatchi Yates is nu te zien tot en met 5 januari. Ontdek meer hier.
Fotografie met dank aan Saatchi Yates.
