Larry Lee‘S Wat is een draak voor een draak houdt de macht onder controle: figuren staan zonder spektakel, het werk leunt eerder op erfgoed en hiërarchie dan op verbeelding. Adeshola Makinde‘S That Fire Next Time II Rood Oranje (2025) is compact en hitte-zwaar, waarbij het verschroeide palet dringend in de oppervlakte drukt. Yiqing Lei‘S Holle vrouw (2022) koppelt het lichaam terug aan iets dat leeg is, waarbij afwezigheid het onderwerp wordt. Deze werken behoren tot de 30 stukken die zijn opgenomen in de Toekomsteen nieuwe digitale tentoonstelling van het online kunstontdekkingsplatform Mijn moedersamengesteld door de in Lagos geboren, in Londen wonende kunstenaar Leonard Iheagwam, ook bekend als Soldaat.
Vandaag debuteert Toekomst markeert Myma’s allereerste gastcuratortentoonstelling en een belangrijke verschuiving voor het platform. Tot nu toe werd het programma vormgegeven door professionele curatoren; dit keer neemt een kunstenaar het voortouw. Voor Myma is het een manier om creatievelingen de opdracht te geven rechtstreeks gesprekken te organiseren, samen te werken en vorm te geven. Voor Soldier is het een kans om een bedrieglijk eenvoudige vraag te stellen. “Wat is de toekomst?” beweert hij.
De eigen praktijk van de soldaat omvat schilderkunst, beeldhouwkunst, mode en skatecultuur en draait vaak rond dezelfde genuanceerde knelpunten: identiteitspolitiek, gezinsdynamiek, het psychologische residu van oorlog, de kracht van intentie. Deze interdisciplinaire kijk heeft rechtstreeks invloed op hoe hij de show benaderde. “Omdat ik daardoor mensen kan zien zoals ze zijn”, zegt hij. “Ik wissel tussen verschillende media, zodat ik oog kan hebben voor artiesten die vertrouwd zijn met verschillende media en alle verschillende manieren waarop ze zich uiten.”
In plaats van vast te houden aan bekende toekomstbeelden – zilveren steden, glimmende machines, catastrofes op de dag des oordeels – was Soldier duidelijk over wat hij niet wilde. “Als ik het heb over ‘futuristisch’, heb ik het niet over vliegende robots en auto’s in die zin”, zegt hij. “Ik wilde zien hoe mensen vertalen wat de wereld zou kunnen zijn – bijna heel speculatief, maar het werk moest me gewoon op een heel futuristische manier aanspreken en tegelijkertijd een natuurlijke synergie hebben.” Het resultaat is een groep kunstenaars wier werken de toekomst beschouwen door middel van geleefde ervaringen in plaats van een vaste esthetiek.
Die nadruk op ervaring is geworteld in de geschiedenis van Soldier zelf. Geboren in Lagos en nu gevestigd in Londen, heeft hij internationaal geshowd, b.v Friesen heeft samengewerkt met merken zoals Louis Vuitton, Nike, Timberland En Hublot. Zijn perspectief, zo merkt Myma op, is “geworteld in geleefde ervaring”, waardoor hij “een natuurlijke fit is voor een show die de gebruikelijke taal van ‘de toekomst’ verwerpt.” Het is ook een perspectief dat al vroeg vorm kreeg door zijdelings naar cultuur te kijken. Gevraagd naar zijn eerste ontmoetingen met kunst, verwijst Soldier zowel naar de massamedia als naar musea. “Mijn toegangspunten kwamen van de media, ik at met mijn vrienden”, zegt hij citerend Andy WarholRita Ackermann en Damien Hirstvoordat hij merkte hoe zijn interesses veranderden: “nu bewonder ik echt artiesten als Cady Noland en ik denk dat het gepaard gaat met een soort mentale verschuiving in de praktijk en waar ik op dit moment aan wordt blootgesteld.
De samenwerking met Myma is al even organisch ontstaan. “Ik denk dat het heel natuurlijk en toevallig gebeurde”, legt Soldier uit. “Wanneer (mijn solotentoonstelling) Zwarte Ster uitkwam (vorig jaar), denk ik dat het zoveel mensen heeft aangespoord om gesprekken te voeren over de toekomst en wat die in petto heeft… we kwamen samen en besloten dat we wilden zien wat de toekomst voor andere kunstenaars betekende en hoe ze dat konden overbrengen. ” Myma, voegt hij eraan toe, “was daarvoor de perfecte partner, omdat ik hierdoor het werk kon zien van kunstenaars die ik voorheen nooit zou zijn tegengekomen.”
De tentoonstelling brengt kunstenaars van over de hele wereld samen die werken met schilderkunst, beeldhouwkunst, illustratie en mixed media. Naast Li, Makinde en Lei omvatten sleutelwerken onder meer Moyosore Briggs‘ Wees dominant (Self-Portrait) (2021), dat Soldier benadrukt als persoonlijk resonerend en Julia Lavrova‘S Waar gaan we heen? (2024), een werk dat neigt naar onzekerheid in plaats van naar oplossing. De diversiteit is niet toevallig; het staat centraal in de zaak. “Het was vooral het kiezen van kunstenaars die aan bepaalde beschrijvingen voldeden en het vinden van mensen die zo’n frisse, futuristische smaak aan hun werk hadden”, zegt Soldier.
Die openheid leidde tot oprechte verbazing. “Veel mensen verrasten mij omdat we de opdracht vrij open hielden, wat betekende dat persoonlijke interpretatie een rol speelde”, zegt hij. “Ik was behoorlijk verrast hoe sommige mensen kunnen denken dat de toekomst zo ver vooruit ligt, vergeleken met sommige mensen die de toekomst interpreteren als morgen.” Die slip in de tijdschaal is waar Toekomst vindt zijn houvast. Sommige werken speculeren decennia vooruit; anderen voelen zich stevig geworteld in het heden.
De tekst van de expositie merkt dat op Toekomst ‘vertelt manieren waarop de toekomst wordt gebroken door utopische idealen’, een zin die Soldier wil uitpakken. “Als je nu naar de wereld kijkt, voelt het alsof we op een omslagpunt staan”, zegt hij. “Als we niet oppassen, kan wat op vooruitgang lijkt gemakkelijk afglijden naar dystopie.” Conflict, nationalisme, racisme en een gebrek aan empathie vormen de achtergrond van de voorstelling, ook al worden ze niet expliciet in beeld gebracht. Voor Soldier is het weerspiegelen van deze druk onderdeel van het werk: “Als kunstenaar is het mijn rol om dat te weerspiegelen en de kanttekeningen te onderzoeken.”
belangrijk, Toekomst verzet zich tegen het idee van één enkele, gezaghebbende visie op wat komen gaat. “Ik weet dat ik mijn eigen manier heb om te zien hoe de toekomst eruit ziet, maar dat is mijn realiteit”, zegt Soldier. “Dus ik denk dat de groepsshow een reactie is op mensen die hun eigen kijk geven op wat zij denken dat de toekomst is.” De collectieve benadering herschikt de toekomst als iets gedeeld, omstreden en onopgelost.
Voor Myma geeft de tentoonstelling ook aan waar het platform naartoe gaat: door kunstenaars geleid, cultuurkritisch en afgestemd op een publiek dat zich beweegt tussen hedendaagse kunst, mode, skate en online cultuur. Voor kijkers biedt het iets rustigers, maar veeleisender dan spektakel. Deze tentoonstelling gaat niet over esthetiek; het gaat over geleefde ervaringen vertaald in kunst en over het geven van ruimte aan kunstenaars om op hun eigen voorwaarden vooruit te denken. Zoals Soldier het verwoordt: “Ik hoop echt dat toen de kunstenaars deze stukken creëerden, het hen de kans gaf om na te denken over wat de toekomst is en hoe ze die kunnen beïnvloeden met hun kunst en andere middelen.”
Fotografie met dank aan Myma. ontdekken’Toekomstige tijd’ online hier.
Leonard ‘Soldaat’ Iheagwam
