Lizzy Stewart is terug met haar tweede geïllustreerde roman, Het wrakna haar veelgeprezen debuut Alisonen het is een schoonheid. Het wordt niet voor niets omschreven als ‘genre-tartend’ en combineert strips, volledig geschreven proza en paginagrote geschilderde illustraties die de grenzen uitdagen van wat een boek kan zijn. “Ik dacht altijd dat ik boeken maakte zoals ik dat doe, omdat ik in de eerste plaats illustrator ben”, vertelt Lizzy aan It’s Nice That. “Dus ik denk altijd in beelden en in woorden.”
Het verhaal gaat over twee vrienden, Francesca en Charlie, die in de twintig jaar sinds hun universiteit uit elkaar zijn gegroeid, maar op een ongebruikelijke manier herenigd worden door bij hun echtgenoten in te trekken. Een tijdlang is het leven samen utopisch, totdat ‘wrok en jaloezie beginnen toe te nemen, verschillen in klasse, vertrouwen en vrijheden de goede werking van hun huishouden beginnen te verstoren, en alles gaat, nou ja, het gaat een beetje mis’, beschrijft Lizzy. Lizzy, zelf een millennial die in de duurste stad van Groot-Brittannië woont, zegt dat het verhaal voortkomt uit “het gesprek dat we allemaal ooit hebben gehad: wat als we allemaal samen een huis zouden kopen? Over het algemeen ben ik behoorlijk geïnteresseerd in hoe mensen leven, wat een goed leven maakt, dat soort dingen.” Ze werd ook geïnspireerd door de manier waarop kunstenaars Eric Ravillious en Edward Bawden met hun vrouwen leefden toen ze allemaal jong waren. De illustrator staat bekend om het behandelen van thema’s als vrouwelijke relaties, reflecties over klasse en kunst in zijn werk, dus de setting leek rijp voor een glorieus rommelig liefdesverhaal.
Het format voegt extra lagen toe aan het verhaal en de beleving ervan. Als ze prentenboeken maakt, b.v Er is een tijger in de tuin En De weg naar het schateilandLizzy beschrijft hoe ze een paar zinnen moet nemen en bedenken hoe foto’s deze rijker kunnen maken. Naast dat dit Lizzy’s schrijfproces is, zegt ze dat ze ook wil dat de lezer ‘iets heeft om van te genieten, een soort rijkdom waar ze zich echt in kunnen verdiepen. Ik wil dat het boek er uitziet en aanvoelt als een traktatie.’
