Theo bereikt zo’n empathisch oog door middel van portretten, kleur en vervorming. Zijn beelden zijn soms gestileerd met dezelfde neonlevendigheid als een Nicolas Winding Refn-film, waarbij een kendōka wordt verlicht als een vuurvlieg, waarbij hun geest en stilte zich manifesteren in licht en kleur. Theo legt ook het kendōka-pantser, de Bōgu, vast in stoffig zwart en wit, wat de soepelheid en mooie beweging van het ontwerp van het kledingstuk accentueert. “Punten worden gescoord door middel van stakingen, maar de nadruk ligt op controle, eerlijkheid en etiquette, niet op agressie”, zegt Theo. “Dat is wat ik wilde vastleggen, de focus en discipline van de training en hoe gecontroleerd deze is, zelfs op volle intensiteit.”
Er schuilt een groot gemeenschapsgevoel in deze foto’s, vooral hoe de Japanse jeugd de diepe geschiedenis van hun land kanaliseert. “Ik bracht tijd door in verschillende dojo’s in Tokio, waarvan sommige op scholen. Ik was gefascineerd door hoe kinderen op zo’n jonge leeftijd zoveel discipline en respect hadden in die omgeving”, zegt Theo. “Als ze het pantser aantrokken, zouden sommigen een bijna ander persoon aannemen en een ander karakter belichamen. Die transformatie is een groot deel van wat ik wilde documenteren.” IN En Kodoma, sparring wordt getoond met de expressieve beweging van een louterende dans, en gezichten worden diep in contemplatie getoond terwijl de langzame veranderingsprocessen onder de oppervlakte mompelen.
Theo’s fotografie emuleert het respect en de vrede van kendo zelf, zonder zich opdringerig te voelen en nooit te willen in zijn streven naar actie. Het zweeft gewoon, soms vangt het licht of reflectie, momenten van omhelzing of ernst. Wat En Kodama het zo goed doet, is om zoiets als Japans zwaardvechten, dat in westerse samurai-tributen wordt weergegeven als gestileerd geweld, vast te leggen en het voor te stellen als iets moois, zelfs therapeutisch.
