Harde Hendrik was niet de eerste film die geheel of gedeeltelijk vanuit het perspectief van de eerste persoon werd opgenomen. Als je erover nadenkt, zijn alle Found Footage-films in de eerste persoon: we zien wat de persoon die filmt ziet, gewoon door een zoeker. Meer specifiek, experimenten in filmische verhalen uit de eerste persoon gaan helemaal terug naar de jaren veertig, toen het moordmysterie uit 1947 plaatsvond Dame in het meer zet de kijker in de (rubberen) schoenen van detective Philip Marlowe. Sterker nog, slechts een paar jaar eerder Harde Hendrik debuteerde op het Toronto International Film Festival 2015, een andere film, Gek (2012), vertelde een grimmig verhaal over een seriemoordenaar vanuit het perspectief van de moordenaar.
Het speelfilmdebuut van de Russische regisseur Ilya Naishuller bracht echter een belangrijke vernieuwing in het format. Harde Hendrik is niet alleen een first-person actiefilm, het is een first-person schutter actiefilm. De film is opgezet als een videogame: You/Henry sterft en respawnt, moet missies voltooien en – het allerbelangrijkste – schiet door honderden, zo niet duizenden naamloze gangsters, lijfwachten en cyborg-supersoldaten met wapens van militaire kwaliteit die nooit zonder munitie lijken te komen.
Harde Hendrik is een verbluffend intense kijkervaring, waarbij slechts af en toe een glimp wordt opgevangen van een serene herinnering uit Henry’s verleden. Er zijn tentoonstellingsstortplaatsen, waarvan er vele worden verzorgd door de Zuid-Afrikaanse acteur Sharlto Copley; Deze doen echter weinig om te verduidelijken wat er aan de hand is, maar voegen in plaats daarvan nieuwe lagen van sci-fi-gekheid toe – laten we zeggen dat Copley meerdere rollen speelt in deze film – aan het toch al gekke actie-uitgangspunt.
Henry is een deels mens, deels machine cyborg-soldaat die aan het begin van de film drijvend in een vat met rode vloeistof wakker wordt en wordt uitgerust met robotachtige ledematen door een wetenschapper genaamd Estelle (Hayley Bennett), die ook beweert zijn vrouw te zijn. Vanaf daar duurt het minder dan 60 seconden voordat Russische huurlingen de deur van het laboratorium intrappen, gevolgd door Akan (Danila Kozlovsky), een psychotische gangster met rode ogen en lang, gebleekt blond haar die toevallig ook psychokinetische krachten bezit. (Om te zeggen dat dit een film is waarin alles kan gebeuren, is een understatement.)
Kort daarna vallen we door de ruimte en maken we een noodlanding op een snelweg buiten Moskou, waar meer huurlingen verschijnen met bedreigingen en intimidatie. Vanaf daar is de actie vrijwel non-stop, terwijl golf na golf vijanden Henry – en bij uitbreiding het publiek – in een hinderlaag lokt en aanvalt terwijl hij zich een weg terugvecht naar Estelle met de hulp van de excentrieke fixer Jimmy (Copely) en de vuurkracht van een klein leger.
De GoPro-installatie die wordt gebruikt voor het filmen Harde Hendrik.
Mike Windle/Getty Images Entertainment/Getty Images
Harde Hendrik was een beproeving om te filmen: In een interview uit 2016 met Wekelijks entertainmentNaishuller zei dat de opnames van de film maar liefst 120 dagen in beslag namen, waarbij een acteur door heel Moskou rende met een GoPro bevestigd aan een speciale uitrusting die aan zijn gezicht was vastgebonden. De actiescènes van de film zijn opgenomen met intervallen van een minuut, en wat langere, ononderbroken opnames lijken te zijn, zijn aan elkaar gesplitst met behulp van verborgen fragmenten. Het is meeslepend, uniek en soms ronduit misselijkmakend.
Misschien is dat waarom Harde Hendrik’s first-person cinema-revolutie is nooit echt van de grond gekomen. Dit is een bloederige, chaotische actiefilm met veel bewegende delen, waardoor het first-person-perspectief soms moeilijk te volgen is. Henry’s snelle bewegingen tillen de ‘wankele camera’ ook naar een geheel nieuw niveau in de meer chaotische momenten van de film, een effect waarvan zelfs Naishuller toegaf dat het hem in vroege schermtests bewegingsziekte bezorgde.
Dus terwijl first-person shooters de afgelopen tien jaar in populariteit zijn geëxplodeerd met titels als Plichtsroep En Apex-legendesFirst-person-films zijn nog steeds zeldzaam. In plaats van een revolutie, Harde Hendrik bleek een gimmick. Maar wat de gimmicks betreft, is het best gaaf.
